Column

Hervind de Godenzoon

Waar is ontreddering van mannen die eens Godenzonen zijn genoemd mooier op te tekenen dan in de tempel van de Superboeren? Ver in de Achterhoek, in Doetinchem, zingen ze Oerend Hard, de klassieker van Normaal, als het fatale puntverlies van Ajax zich aftekent.

Beeld anp

Oerend Hard gaat het op de Vijverberg. Ajax valt met donderend geraas van de roze kleurende wolk op aarde. Als ontreddering al glorieus kan zijn, was die in zijn volle omvang te aanschouwen, zondag. Teleurstelling vertoont zich vaak in mooiere details dan de rauwe vreugde van de overwinning.

Taart voor Ajax, opgegeten door de pers. Onaangeroerde bloemen voor de kampioenen die vergeten de titel mee te nemen naar Amsterdam. Waar zijn de moeders van Doetinchem om zich te ontfermen over de tuiltjes? Supporters van Ajax in de vakken 13 en 14, wier gezang stokt na de 1-1. Ajacieden, liggend in het gras, met handen voor ogen, met tranen die zich mengen met zweet. Even later zitten ze puffend met een broodje in een donkere gang, bang voor de buitenwereld. Jongens op hun eerste schoolreis.

Boze dromen van Ajax staan tegenover de schitterende vechtlust van De Graafschap. Braveheart. Niets meer te winnen hebben de Zebra's, behalve het goede gevoel voor de nacompetitie, behalve de eer. Gebalde vuisten tonen ze na afloop, tijdens hun ereronde. Trainer Jan Vreman, de vroegere super-superboer, eet een broodje bal, weggespoeld met een biertje.

Hoe vervelend ook voor Ajax, hier ontrolt zich ook de charme van sport, de onvoorspelbaarheid. Eerst die blijde verwachting: de arriverende bus, de spelers die door een dichte haag naar de ingang lopen, betast door supporters die welhaast in katzwijm vallen. Ze willen handjes, foto's. Iedereen is aanraakbaar. De Boer poseert op tal van foto's. Paradise schalt door de speakers, een liedje van Coldplay. Ja, het paradijs is nabij.

TV-analist Jan van Halst vertelt over het litteken op zijn kale voorhoofd, dat weer rood wordt als de zon feller gaat schijnen. Het is veroorzaakt door de noppen van Fabian de Freitas van Den Bosch, in 2002, een paar weken voordat Van Halst zijn enige kampioenschap won, als hardwerkende middenvelder van Ajax. Met pleisters op het hoofd greep hij de titel, bij NEC. Bloednerveus was hij.

Nerveus zijn de jonge spelers van Ajax. Hun relatief eenvoudige start geeft ze geen vleugels. Integendeel. Ze weigeren de 0-2 te maken, waarna het sportieve drama zich voltrekt.

In de gang van de Vijverberg loopt Bryan Smeets. Brede dijen. Stoer uiterlijk. Hij scoorde, met nummer 14 nota bene, het nummer van Johan Cruijff, wiens revolutie om meer spectaculair voetbal al sneefde voor zijn dood.

Smeets voetbalde met de flair en de durf die ze misten bij Ajax, die ze veel te vaak missen. Ajax is zo gewoontjes geworden. We hoeven niet te geloven in tekens van boven, maar zo mag je het best zien, als een teken van boven. Laat het een waarschuwing zijn van nummer 14. Keer terug naar het echte Ajax. Hervind de Godenzoon.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden