Heel gewoon Hayat Hoofddoek

Help, wil iemand mij alsjeblieft leren hoe ik aanstoot kan nemen aan een hoofddoek?

Eerst mocht bij Douglas een hoofddoek niet, en toen weer wel. Hayat verbaast zich over de angst voor een ander uiterlijk. 

Beeld Eva Roefs

Op dezelfde dag dat ik lees over Wilders' wraking van het gerechtshof, lees ik dat parfumerie Douglas een medewerkster heeft verbannen naar het magazijn om haar hoofddoek. Het nieuws wordt steeds eentoniger vandaag de dag. Ik zou het een prestatie van wereldformaat vinden als Wilders een proces zou doorkomen zónder wraking. Of als ik een interview zou lezen met Wilders over hoe hij een flesje parfum voor zijn moeder ging kopen bij de Douglas maar daar alleen nog kon worden geholpen door een gehoofddoekt meisje. Vijf minuten voor sluitingstijd op Moederdag, zonder een ICI Paris in zicht. Ik zou willen lezen hoe die arme man zijn angsten en demonen moest doorstaan voor hij zichzelf buiten de winkel trillend op een veilige afstand kon brengen van dat duivelse stukje stof, dat hem tijdens het afrekenen bij de kassa onafgebroken had aangestaard.

Ik probeer me voor de geest te halen wanneer ik zelf voor het laatst getraumatiseerd ben geraakt door een winkelmedewerker en realiseer me ineens hoe onvoorstelbaar saai mijn leven is. Er zat wel eens een chagrijnige kop tussen maar om dat nu schokkend te noemen... Verdikkeme, er moet toch íemand zijn geweest wiens voorkomen mij aantastte in mijn vrijheid om neutraal te winkelen? Help, wil iemand mij alsjeblieft leren hoe ik aanstoot kan nemen aan een hoofddoek?

Wanhopig zoek ik naar een aanwijzing in de persverklaring van Douglas: 'Het is onze verkoopmedewerkers niet toegestaan kleding te dragen die uiting geeft aan politieke, filosofische of religieuze overtuigingen. Wij zijn volkomen neutraal en willen dat ook uitstralen. Zo kan iedereen zich bij ons welkom voelen'. Aha, ik moet me dus leren onwelkom te voelen door andermans overtuigingen? Daar laat ik inderdaad punten liggen, dat kan beter. Misschien moet ik vaker boos kijken naar iemand in een T-shirt van Metallica; ik heb toevallig een bloedhekel aan metaal. En nu ik er goed over nadenk, ik voel me überhaupt niet senang bij rockbandminnende types. Ik verdenk die mensen ervan altijd liedjes te prevelen die niet passen bij mijn muzieksmaak. Waarom zou ik dat dulden? Het is een vrij land, ik moet toch kunnen winkelen zonder te worden geconfronteerd met andermans muziek!

Jaaa, het begint me te dagen. Ik heb al die jaren gedwaald. Ik hoef helemaal geen lucht te krijgen van andermans denkbeelden, overtuigingen of smaak. Mensen moeten zulke identiteitskwesties lekker thuis laten. In het publieke domein wil ik baden in neutraliteit zonder lastig te worden gevallen door andere, inferieure, gedachten dan de mijne. Er mag mij niets worden opgedrongen, want dan raak ik van streek - en in een vrij land zou ik niet van streek mogen raken. Hè wat fijn dit, ik voel me al een stuk beter. Ik hoop dat die linkse sukkels nu eindelijk ophouden over 'inclusiviteit' en organisaties die een 'representatieve weerspiegeling' moeten zijn van de samenleving. Waanzin.

Tevreden keer ik terug naar het nieuws, herboren. Dan valt mijn oog op een nieuwe persverklaring van Douglas. De commotie wordt betreurd en het kledingbeleid aangepast: 'Onze winkels zijn er natuurlijk voor iedereen!' Ik ruik onraad. Zó snel achter elkaar twee tegengestelde persverklaringen de deur uitdoen, dat is gek. Dit kan niet het werk zijn van een jurist. Daarvoor zaten te weinig declarabele uren tussen de persberichten. Nee, dit moet een marketeer zijn geweest die rennend door het gebouw de kamer van zijn baas heeft gezocht met de mededeling: 'Maar heeft u dan niet de column van Hayat gelezen over make-up? Marokkaanse meisjes gebruiken immense hoeveelheden foundation, oogschaduw en andere troep die wij verkopen! Die moslima's vreten make-up en parfum bij het leven!'

Lieve mensen, het is 2018. Er wonen een paar moslims in dit land en sommigen van hen dragen een doekje op het hoofd. Wen er maar aan. Islamitische dames vinden steeds beter hun weg in onze samenleving, zijn ambitieus en studeren goed. Dat heet integratie en emancipatie. Als u in de winkel wordt geholpen door iemand die er anders uitziet dan uzelf, is dat een goed teken. U staat in voorkomend geval niet te hallucineren in de kleedkamerspiegel, maar heeft gewoon interactie met een mens van vlees en bloed. Schijnt heel gezond te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden