Column Aaf Brandt Corstius

Heleen van Royen schaamt zich niet voor burgerlijkheid - en dat is bijzonder

Heleen van Royen heeft een jaar lang haar seksleven bijgehouden in een Sexdagboek – alhoewel, er zit een hiaat in van vier maanden, waarna zij schrijft: ‘Lief dagboek, sorry, ik heb je verwaarloosd.’

Het hiaat verklaart ze: ‘Ik heb een film over mijn dementerende moeder gemaakt.’ Je moet toegeven, zelfs als lezer die zich bekocht voelt, dat een film over je dementerende moeder ­maken wel een goed excuus is voor een gat in je sexdagboek.

Heleen van Royen wil bij haar lezeressen de schaamte over seksualiteit wegnemen, zegt ze. Maar geen modern mens schaamt zich nog voor het feit dat ze seks heeft. Integendeel. Veel mensen schamen zich echter wel voor de saaiheid van hun burgerlijke bestaan.

En dat is het bijzondere aan Heleen van Royen: zij schaamt zich niet voor burgerlijkheid. In elke scène in het boek die seks, pardon, sex, bevat, zet ze onherroepelijk een zin of een woord dat je weer keihard terugbrengt naar de realiteit van een Nederlands stel in een huis met Thuisbezorgd en Netflix.

‘Ik koop een speelpakje voor Bart. Het is een zwart gevalletje en het heeft weinig om het lijf. (…) Bij de kaasboer om de hoek haal ik een keur aan kaasjes.’ Natuurlijk wordt Bart daarna ‘instant hard’. Maar ik zit dan nog met mijn hoofd bij die keur aan kaasjes. Zo huiselijk. Zo zonder een x.

Of: Bart wil vroeg naar bed, om ‘de hele avond te neuken’. Maar Heleen schrijft: ‘Ik vind het te vroeg. Via Pathé Thuis is Elle van Paul Verhoeven beschikbaar.’ Goud.

Vaak is er iets met opladers en batterijen. Heleen vraagt aan Bart of er nog batterijen in de kaarsen zitten, dan kunnen ze die in haar vibrator stoppen. ‘We hebben kaarsen die op batterijen werken, heel handig, nooit kaarsvet.’

Deze vrouw schaamt zich zelfs niet voor haar elektrische kaarsen. Baanbrekend!!!

En dan zijn er de passages over de tienduizend stappen die Heleen per dag moet zetten. Ook als Bart weer op het punt staat haar heel hard te gaan neuken. ‘Ik had mijn tienduizend stappen nog niet gedaan (…) Na binnenkomst hees ik me in mijn joggingpak.’

‘If you hang out with writers, you end up in books’, aldus Heleen. Ik zou eraan toe willen voegen: ‘You can take the writer out of Almere, but you can’t take Almere out of her writing.’

Dat vind ik juist goed. Want er is te weinig aandacht voor stappentellers en batterijen in erotische literatuur, en veel te weinig aandacht voor kaas.

Dit komt allemaal samen op 31 december, de avond waarop Heleen en Bart een escortdame inhuren. Die te vroeg is. (Tip voor escortdames: kom nooit te vroeg.) Heleen en Bart haasten zich naar het hotel.

‘Wat moet er verder nog mee?’, vraagt Bart aan Heleen.

‘Alles wat aan de laders hangt!’, roept zij terug.

Met deze cliffhanger laat ik u achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.