ColumnThomas van Luyn

Helaas was de avondmusical helemaal klote

null Beeld Valentina Vos
Beeld Valentina Vos

In Nederland zijn precies zeventien heteromannen die van musicals houden en daar ben ik er één van. Om die perversiteit te bedrijven, was ik deze week in Londen, samen met één van die overige zestien. Twee dagen, precies genoeg voor vier shows. Ik had er een dag aan vast kunnen plakken, maar dat zou dan zijn om The Phantom of the Opera te zien. Kaartjes beginnen bij 150 euro, hetgeen je moet afzetten tegen het feit dat het een totale kutmusical is, dus ik liet ’m even schieten.

Thomas van Luyn

Dag 1: vliegen, inchecken in hotel, brunchen en hollen naar de eerste show. In Matilda spelen voornamelijk kinderen, dus dan vecht je als vader drie uur lang tegen je tranen. Dat hoort erbij hoor, bij musicals. Er moet minstens één huil-of-ik-schietmoment in zitten. Geen wet, maar zoals er bij cabaret iets te lachen moet zijn: het kán wel zonder, maar dan maak je weinig vrienden.

De zaal was tjokvol. Om 2 uur ’s middags hè? Mensen nemen vrij, kinderen spijbelen. Dat gaat al elf jaar zo met Matilda, en zo zijn er meer shows in het West End. In schitterende theaters, de meeste uit begin vorige eeuw. Allemaal op een kwartier lopen van elkaar, met shows die zó goed zijn dat ze jarenlang twee keer per dag vol zitten. Strontjaloers word je ervan. Dat is ook altijd Joop van den Endes droom geweest, zo’n musicalcultuur in Nederland. Oké, zijn smaak is niet de mijne, maar zijn musicals leden bijna allemaal verlies, dus het was uit pure liefde. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

Daarna hup naar het volgende theater, blind langs Piccadilly Circus en Buckingham Palace hollen, kaartjes ophalen, en nét genoeg tijd over hebben voor een bord aardappelpuree met worst, weggespoeld met een pint. Je kunt veel zeggen over de Engelsen, maar je kunt er in de kroeg geweldig eten.

Helaas was de avondmusical helemaal klote, dus die komt vast naar Nederland: Aladdin. Ga hem zien en verwonder je erover dat iets waar zoveel spektakel in zit zo saai kan zijn. Prachtig decor, geweldige special effects, dat tapijt vliegt echt hoor hé, nou zeg. Maar allemaal even betoverend als een frikandel.

Dag 2: Brunch en naar de middagshow: Heathers, een zwarte komedie over middelbare school, depressie en zelfmoord. Wederom afgeladen zaal, waar mensen tussen zaten die in hun eentje gingen, voor de vierde of vijfde keer. En wéér janken hè?

Hollen, kaartjes ophalen, bord aardappelpuree met worst en naar Eugenius, een sciencefictionmusical met jarentachtigrockballads. Krankzinnig. Niet gesnotterd, maar veel gelachen. Vooruit, dat mag ook wel eens. Na afloop gunde de pub ernaast ons nog één rondje voordat de bel klonk en de boel dicht moest. Als laatsten wilden wij de kroeg verlaten, toen de deur open ging en de hele cast van de show binnenviel. Dat was blijkbaar hun ding: een gesloten pub gijzelen en dan doorzakken. Nu ben ik best wel wat gewend, qua beroemde mensen enzo, maar ik kon niet anders dan mij vergapen aan deze jonge goden. Hun acteren, hun zingen, hun dansen. Ik wilde iets zeggen, iets wat recht deed aan mijn emoties, maar kon alleen maar een schamel ‘wonderful show’ piepen. Engels als ze waren, putten zij zich op hun beurt uit in uitgebreide dankbetuigingen voor deze banaalste aller complimenten.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden