Column De week van de hoofdredacteur

Heimwee en identiteit op het wereldkampioenschap in Rusland

Pieter Klok, plaatsvervangend hoofdredacteur, en hoofdredacteur Philippe Remarque

De eenzaamheid van de verslaggever

Voetbalverslaggever Willem Vissers beschreef deze week in zijn column over zijn zoon Samuel de melancholie van de verslaggever ver van huis. Heimwee en vermoeidheid kan hij alleen buiten de deur houden door hard te werken. ‘Nooit de spanning laten wegvloeien, want dan ben je gezien. Gewoon blijven tikken, concentratie vasthouden.’

En dat doet Vissers. Er zijn weinig verslaggevers met zo’n hoge productie. Bij dit WK is de eenzaamheid groter dan anders, vertelt hij vanuit Moskou. ‘Het is mijn zevende WK, maar pas de tweede keer zonder Nederlands elftal. Er zijn bijna geen Nederlandse collega’s. Ik moet het in mijn eentje rooien.’

Voor elk groot sporttoernooi discussiëren we of het echt nodig is om eigen verslaggevers te sturen. Je kunt een toernooi vaak beter vanachter computer of tv volgen, betogen wij dan, zeker nu je doelpunten op de site van de NOS vanuit vijftien gezichtspunten kunt bekijken.

Maar Vissers gelooft er heilig in dat je erbij moet zijn. ‘Je moet een toernooi voelen. Als je boven in het stadion zit of de wedstrijd op tv volgt, ziet het spel er heel simpel uit. Maar als je bovenop de spelers zit, besef je hoe snel het gaat en hoe moeilijk het is om een pass over dertig meter te geven.’

Hij krijgt niet altijd een goede plek. ‘Als journalist uit een niet-deelnemend land, ben je toch een beetje de verschoppeling. Het komt ook voor dat ik op een gewoon stoeltje zit met een laptop op schoot. In de pauze loopt iedereen langs je heen om naar de wc te gaan. Probeer dan maar eens een stuk te schrijven. Toen Mexico scoorde, kregen sommige verslaggevers een bierdouche over zich heen.’

Voetbalverslaggever en columnist Willem Vissers

Het Marokkaanse elftal

Ook verslaggever Hassan Bahara heeft de afgelopen weken in Rusland gezeten. Hij volgde het Marokkaanse elftal. Laten we, nu Nederland niet meedoet, het elftal volgen dat de meeste in Nederland geboren spelers heeft, was de gedachte. ‘Het was fascinerend om te zien hoe Marokko een team probeerde te vormen van spelers die overal en nergens vandaan komen. Eerst dacht ik, die jongens zijn profvoetballers, die willen gewoon op een WK spelen, dondert niet voor welk land, maar later leerde ik dat ze Marokko echt beschouwen als hun land.’

Het zette Bahara aan het denken over nationale identiteit. Hij schreef er een mooie column over. ‘Als ik aan ‘mijn land’ denk, denk ik aan Nederland. Dat is het land dat ik het beste ken, maar blijkbaar is het voor andere Nederlanders van Marokkaanse afkomst heel vanzelfsprekend om Marokko als hun land te beschouwen. Dat fascineert mij. Het is verleidelijk om het uit te leggen als een afwijzing van Nederland, maar dat heb ik niet gemerkt, behalve wellicht een beetje bij Hakim Ziyech.’

Het viel op dat veel teams uit islamitische landen in de eerste ronde werden uitgeschakeld. Kwam dit wellicht doordat ze verzwakt waren door de ramadan, was de vraag die Bahara maandag in de krant stelde. Het kwam hem op kritiek te staan. ‘Volgens sommigen duidt het stellen van deze vraag op een islamobsessie – je vraagt je ook niet of of de uitschakeling van Duitsland met religie te maken heeft –, maar ik vond het een legitieme vraag, te meer omdat veel coaches al hadden gezegd dat de ramadan de voorbereiding verstoorde.’ Het stuk stond nog geen seconde op internet of er stonden al veertien reacties onder. ‘De meeste mensen reageren blijkbaar alleen op de kop. De stellingen worden direct weer betrokken.’

Rusland is hem goed bevallen. ‘Ik zette me schrap de eerste dagen. Ik had nog uitgebreid geïnformeerd hoe ik mijn apparatuur moest beveiligen, maar uiteindelijk viel het enorm mee. Het zijn vriendelijke mensen. Het is wel een op zichzelf gericht land, mede omdat de meeste mensen alleen Russisch spreken, de wereld is er afwezig.’

Verslaggever en columnist Hassan Bahara
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.