Column Aaf Brandt Corstius

Heerlijk, vrienden die net zo laks zijn in het onderhouden van vriendschappen als jijzelf

Aaf Brandt Corstius

Beter een goeie buur dan een verre vriend, maar voor een verre vriend is ook veel te zeggen.

Mijn vriendin Iliana, een Mexicaanse die volgens zichzelf ‘sprekend op een Maya lijkt’, kwam ooit in New York op mijn pad. We studeerden er allebei, verlieten op de eerste dag van het academisch jaar onze slaapkamertjes in de dorm aan de 26ste straat, zagen elkaar in het aanpalende piepkleine woonkamertje en wisten meteen dat we van elkaar hielden.

Later ontdekten we dat we precies dezelfde jeugd hadden gehad en ook grotendeels dezelfde karakterstructuur hadden – misschien wisten we dat in die ene seconde, in dat piepkleine woonkamertje al. Dat schijnen mensen bij elkaar te kunnen ruiken.

We hadden allebei academische ouders, wat lichte verwaarlozing in de jeugd, een warboel aan stief- en ex-familie, weinig talent voor sport en beweging en praktische zaken, een doodsangst voor autorijden en drugs, een diep romantische inslag en een voorliefde voor veel praten. Met elkaar.

Het enige waarin we verschilden, was dat ik lang was en zij klein, en dat ik altijd op tijd was en zij altijd te laat. Maar ik paste me aan; ik liep met kleinere stapjes en kwam voortaan overal een uur later dan we afgesproken hadden. Dan kwam zij net ontspannen aanlopen, met haar kleine stapjes.

Ik werd in New York verliefd op een Mexicaanse vriend van haar, zij op een Oostenrijker. Met de Mexicaan lukte het niet, met de Oostenrijker wel, en nu, twintig jaar later, heeft zij twee Mexicaans-Oostenrijkse kindertjes en ik twee kinderen met ouders die honderd procent uit Amsterdam-Zuid stammen, met bijpassende r.

Ze woont nu in Londen, en ondanks het feit dat dat dichtbij is, zien en spreken we elkaar bijna nooit. We zijn namelijk ook even laks in mailen en Facetimen. En dat is heerlijk, vrienden die net zo laks zijn in het onderhouden van vriendschappen als jijzelf.

Toen ik haar deze week weer zag, na een onderbreking van een paar jaar, was het alsof ik mezelf (de kleine, Mexicaanse versie) in de spiegel zag. Dus zo zag veertig plus eruit: iets breder in de middel, met een garderobe die lichtelijk versleten was omdat we nooit tijd hebben om kleren te kopen. We klaagden over pijnlijke knieën, praatten opvallend veel en militant over het feminisme, kwamen erachter dat we allebei een opvliegende dochter hadden gebaard en concludeerden dat we met de juiste mannen getrouwd waren, en dat we allebei soms die droom hadden waarin je met de verkeerde man getrouwd was en waaruit je opgelucht wakker werd.

We zeiden dat de ander niets veranderd was, en ik wees naar mijn helwitte uitgroei, en zij zei dat that could actually look really cool.

En ik hield zo immens veel van haar, mijn verre vriend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.