ColumnAaf Brandt Corstius

Heel goed heb ik het fietsen met mondkap nooit begrepen

null Beeld

Nu we bijna aan het eind van het mondkapjestijdperk zijn, zal de volgende groep zich gaan onderscheiden: de mensen die het mondkapje nooit meer zullen afzetten.

Ik denk dat ik al ongeveer weet wie dat zijn: dat zijn de mensen die fietsen met een mondkap op, en de mensen die nog steeds de schichtige bewegingen maakten die we anno eind maart 2020 allemaal maakten.

Over die schichtige bewegingen: dat was met veel misbaar en gebaren van ‘oei, sorry, sorry’ langs elkaar door de supermarkt bewegen. Dat waren de twee wandelende bejaarden die ik op de fiets passeerde op een verlaten fietspad, die toen precies tegelijk, zwijgend, resoluut hun armen uitstaken om aan te geven dat ik binnen anderhalve meter langs ze was gereden. Dat was de vrouw in de biologische supermarkt op Texel die wel erg lang bij de bananen stond te neuzen, waarop ik met mijn uitgestrekte arm (in de stad hadden we in de supermarkt afgesproken ‘als ik mijn arm heel ver uitstrek doen we allemaal even alsof hij anderhalve meter lang is’) een tros bananen pakte, waarop ze mij luid, lang en met een Duits accent begon uit te schelden dat ik de gepaste afstand niet aanhield.

Sinds een tijdje loopt iedereen weer vrij normaal rond, je ziet niet zo vaak meer dat de ene voetganger langs de gevels krabbelt en de ander over de stoeprand balanceert. Maar sommige mensen zullen altijd een schichtige beweging blijven maken als ze je passeren op de stoep, en je met verwijtende blik aankijken omdat ze willen dat jij ook een intrekkende tournure maakt. Dat geef ik je op een blaadje.

En dan zullen er de mensen zijn die hun mondkap niet meer willen afzetten, en ik vermoed dus dat dat vooral mensen zullen zijn uit de groep ‘fietst met mondkap op’. Heel goed heb ik het fietsen met mondkap nooit begrepen, al dacht ik in het begin nog dat die mensen misschien bij een heel kwetsbare doelgroep hoorden en bang waren dat ze door één losgeslagen aerosool die los van de kudde door het park vloog, besmet zouden worden.

Inmiddels vermoed ik dat deze mensen op een andere manier kwetsbaar zijn, namelijk gewoon heel bang om ziek te worden. Dat is óók kwetsbaar. Ik hou niemand tegen die voor eeuwig zijn mondkapje op wil houden, ze vallen mij er niet meer lastig. Ikzelf ga mijn kapjes ritueel verbranden, maar dat ben ik.

‘Alleen samen krijgen we corona eronder’ was al die tijd het motto, en sommige mensen zijn weer blij met samen, en sommigen blijven de boel er liever alleen voor eeuwig onderhouden. Ook dat mag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden