ColumnPeter de Waard

Hebben kids van Bob Dylan recht op een kwart miljard cash?

‘The time’s they are a changin’. Ook voor de William Shakespeare van de popmuziek. De protestzanger van de jaren zestig van de 20ste eeuw is in de jaren twintig van de 21ste eeuw een gehaaide zakenman geworden.

Toen hij The time’s they are a changin’ schreef was Bob Dylan 22 jaar. Nu is hij bijna 80. Het is niet te verwachten dat hij zich op die leeftijd nog aan allerlei uitspattingen zal wagen - zeg: een stal met honderden zeldzame klassieke auto’s gaat opbouwen, een verzameling van impressionisten koopt bij Sotheby’s of een kelder met Franse topwijnen aanschaft, laat staan dat hij gokverslaafd hele nachten in een casino aan de black jack-tafel zal zitten.

Zelf zal hij die 300 miljoen dollar (250 miljoen euro) die Universal zal overmaken voor de rechten op zijn catalogus, niet nodig hebben. Waarschijnlijk is het gedaan voor zijn erfgenamen - Bob heeft zes kinderen - die hun toekomstige inkomen niet afhankelijk willen maken van het binnendruppelen van pa’s copyrights tot 70 jaar na zijn dood.

Zij denken, mogelijk gek gemaakt door een zakenbankier in Wall Street die spinsde op een deal, dat er meer of sneller geld te maken is door het geld te beleggen in aandelen, vastgoed of private equity.

Universal dat in die business zit, hoopt de investering van 300 miljoen dollar dubbel en dwars te kunnen terugverdienen. Minimaal tot 2090 zal van iedere keer dat een Bob Dylansong ten gehore wordt gebracht of iemand zijn muziek of tekst gebruikt iets naar de muziekuitgeverij stromen. Daar zijn nog hausses in te verwachten, zoals vlak na zijn dood, zijn 100ste geboortedag en meer van die gelegenheden.

Alleen The time’s they are a changin is onder meer gecoverd door Nina Simone, Josephine Baker, the Byrds, Tracy Chapman, Simon & Garfunkel, the Beach Boys, Joan Baez, Phil Collins, Billy Joel en Bruce Springsteen. En daar zullen in de toekomst nog wel tientallen bijkomen. En onder de andere van zijn 600 songs zitten ook vele klassiekers.

Misschien verkoopt Universal ze over twee of drie jaar weer door als er winst in zit. Muziekrechten zijn allang pure handelswaar geworden. Songbooks verwisselen net zo snel van eigenaar als oliecontracten op een termijnmarkt.

Eigenlijk is het huidige copyrightsysteem een juridisch misstand, Er is geen enkele reden dat de erfgenamen van een groot artiest, die part noch deel hebben gehad aan het creatieve proces, nog zeven decennia lang geld opstrijken voor de copyrights. De rechten op ‘The time’s they are a changin zouden na Dylans dood gewoon moeten vervallen.

Het feodale wangedrocht leidt ertoe dat 80 procent van de royalty’s terechtkomt bij een handjevol rechthebbenden. Daarnaast is het een mooie melkkoe voor de advocatuur, die miljoenen verdient aan het aanschrijven van mensen die iets hebben gejat van allang overleden tekstdichters of auteurs.

Misschien is onder het mom van The time’s they are a changin het moment gekomen voor verandering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden