Heb je nog geen Netflix? Houden zo

In verschillende kranten werd afgelopen week de Netflix-documentaire over de Bhagwanbeweging besproken. En ik dacht vooral: da’s toch lullig voor al die mensen die geen Netflix hebben. Ik zie dat blijkbaar toch als een exclusief iets, dat abonnement op Netflix, en de krant ervaar ik als een inclusief iets. Daarin worden de zaken besproken die voor iedereen toegankelijk zijn. Al zijn er natuurlijk ook mensen die zich geen krant kunnen permitteren. Maar ook bij RTL Boulevard spraken ze deze week over de documentaire.

Drie jaar geleden hoorde ik de kinderen in mijn dochters klas nog over elkaar zeggen: ‘Die heeft Netflix,’ dan wist je dat je bij diegene televisie moest kijken. Misschien zoals je ooit met z’n allen naar degene ging die überhaupt een televisie had. Nu begint Netflix al rap minder bijzonder te worden. Met Netflix hebben we er dus iets bij gekregen dat je hebben moet, om een beetje mee te kunnen praten. Heel vervelend. Of we moeten gewoon gezellig bij elkaar Netflix gaan kijken.

Ik herinner me dat er een 3D-uitzending op tv was in de jaren tachtig. We zaten bij een oom en tante, want ze hadden met z’n allen één zo’n 3D-bril aangeschaft. We waren met z’n negenen en moesten tijdens de uitzending die bril steeds snel doorgeven. We keken naar een heel korte zwart-wituitzending waarin iemand een sigaret rookte. Dat was de belangrijkste actie. Het leek net alsof de rook de kamer binnenkwam: spectaculair. Het leukste aan de herinnering is natuurlijk dat we daar met z’n allen zaten. Een avondje uit, voor tien minuten 3D-tv.

Ik heb nog niets van die documentaire gezien over de Bhagwanbeweging, maar de artikelen erover zijn al genoeg om even voort te kunnen met mijn gedachten erover. Zo las ik dat de serie vooral gaat over de ‘meedogenloos efficiënte’ secretaresse van Bhagwan, Ma Anand Sheela, onder wier commando een oase in de woestijn in de Amerikaans staat Oregon werd gecreëerd. Ma Anand Sheela wordt ook geïnterviewd.

‘Ik weet niet of ik na de dood in de hemel of de hel terechtkom’, blikt Sheela op het einde terug. ‘Waar ik ook naartoe ga, overal schep ik mijn eigen paradijs.’ Dat riep gruwelijke fantasieën bij me op. Kom je in de hemel, staat daar iemand eigenwijs de boel te reorganiseren.

Je eigen paradijs scheppen. Ik denk dan aan die tv-programma’s waarin welgestelde echtparen met een cameraploeg op stap gaan om hun ideale huis te kopen. Een huis waar je niet meer uit hoeft, want alles wat je nodig hebt zit erin. Een huis met een gastenverblijf zodat je zelfs voor je sociale leven niet naar buiten hoeft. Het gastenverblijf heeft een badkamer en keuken, want het bezoek mag natuurlijk geen enkele overlast geven. Niets meer te hoeven verdragen...

Een gezin of een relatie kan net zo goed een sekte zijn. Een luxe fort dat al het kwaad buiten houdt, en langzaamaan verandert juist het fort in het kwaad zelf. Een onverdraagzaam paradijs.

Kortom: heb je nog geen Netflix? Houden zo. Het moet niet te ideaal worden binnen je eigen muren. Het lijkt me belangrijk dat je af en toe naar de buren moet omdat zij wel Netflix hebben. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.