ColumnManon Spierenburg

Hardhorendheid komt in twee varianten: de Cookie Bite en de Disco Dip

Auteur en scenarist Manon Spierenburg schrijft wekelijks een column over hoe het steeds stiller wordt om haar heen nu ze doof wordt.

Beeld Douwe Dijkstra

‘Sorry, wat?’, vraag ik, terwijl mijn geliefde net iets heel aardigs heeft gezegd. Erg elegant of romantisch is het allemaal niet, maar ik kan er niks aan doen. Ik heb de Cookie Bite.

Hardhorendheid komt in twee varianten: de Cookie Bite en de Disco Dip. De Disco Dip is de bekendste. Dat is die beschadiging op 4.000 Hertz. Daarvoor moet je je leven doorbrengen naast dreunende versterkers, dus die kwam je vroeger alleen tegen bij popartiesten of notoire concertgangers. André Hazes (senior), Eric Clapton, Neil Young, Will.i.am, allemaal hartstikke doof. Disco Dip.

Tegenwoordig hoef je er voor de Disco Dip trouwens geen mooie carrière als rock-’n-roll-droefsnoet op na te houden. Iedereen die ouder is dan 12 is zo goed als geboren met oortjes in, en omdat het niet cool is om die op een normaal volume af te stellen heeft nu een op de vier jongeren een gehoorbeschadiging. Dat is best veel, maar merkwaardig genoeg hoor je daar nooit iemand over (pun intended).

Voor de Cookie Bite hoef je al die moeite niet te doen: die is familiair, dus die krijg je gratis en voor niks. De Cookie Bite dankt zijn naam aan de grafiek die de gehoormeetmachine uitspuugt na de test: een rondje met een hap eruit. Die hap is het middenregister. Dat is hartstikke dood en de dood is onomkeerbaar, dus dat krijg je nooit meer terug. Een boel mensen schijnen evengoed te denken dat als je tegen een hardhorende praat, een potje flink schreeuwen genoeg is om dat probleempje te tackelen. Zie Herman Finkers’ ‘GLANERBRUG HEEFT KABELTELEVISIE GEKREGEN!!!’ bij het nieuws voor doven- en slechthorenden in zijn show Daar krijgt het ANP moeilijkheden mee.

Totaal zinloos natuurlijk, want zo werkt doof niet. Bij de Cookie Bite zijn alle hoge en lage tonen intact, alleen het middengedeelte niet. Laten daar nou net de medeklinkers zitten. Ik hoor dus wel het gesnurk naast me, midden in de nacht als ik niet kan slapen. En bouwvakkers die om half 7 ’s ochtens keihard hun gereedschapskist neerkwakken. En mensen die lachen als een hyena. Maar van gesprekken bijna alleen de klinkers. Het is een soort omgekeerd Hebreeuws en ik ben er de hele dag zoet mee om de puzzel in elkaar te zetten.

Mijn geliefde is er allang aan gewend en herhaalt geduldig wat hij net zei. Hij is muzikant en heeft de Disco Dip, dus hij verstaat ook hooguit de helft van wat ík uitkraam. Het gaat fantastisch met de relatie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden