Column

Halverwege de film verlangde ik naar een Tim Burton-touch

Bij het verfilmen van de grote kinderboeken van de wereld, om het genre even samen te vatten, kun je twee kanten op. Of je verfilmt het boek getrouw, precies zoals Lewis Carroll of Roald Dahl het ooit bedoeld had, of je geeft er je eigen moderne twist aan. In dat laatste geval ben je de regisseur Tim Burton en maak je van elk kinderboek je eigen krankzinnige, neo-barokgothische epos.

Aaf Brandt Corstius
Regisseur Tim Burton tijdens de openingsceremonie van The World of Tim Burton-tentoonstelling in Tokyo. Beeld EPA
Regisseur Tim Burton tijdens de openingsceremonie van The World of Tim Burton-tentoonstelling in Tokyo.Beeld EPA

In de films van Tim Burton is het belangrijk dat Johnny Depp met zijn ogen op standje krankzinnig de mannelijke hoofdrol speelt en Tim Burtons ex-vrouw Helena Bonham Carter, die van de getoupeerde knot, de vrouwelijke hoofdrol. Samen zorgen zij ervoor dat de Mad Hatter, Willy Wonka of de hartenkoningin net nog een slag gekker en meer van nu zijn dan in dat toch lichtelijk verouderde boek uit 1865.

Maar goed, er bestaan ook regisseurs van de oude stempel. Zoals Steven Spielberg. Die ziet er ook uit als een regisseur: hij heeft een regisseursbaard, een regisseurspet en een regisseursbodywarmer. Op de set ligt hij de hele dag, zoals dat hoort, in een rare hoek op de grond om zelf door de camera te kijken. Ook zijn er veel foto's van Spielberg waarop hij vorsend zijn rechterarm vooruit steekt, ogen turend in de verte. Hij ziet in zijn hoofd dan een heel mooi beeld.

En daar ben ik gevoelig voor. Als de oude Spielberg de oude GVR van de nog veel oudere, want dode, Roald Dahl verfilmt, ga ik naar de bioscoop.

Daar blijkt dan dat iemand heel stijlvast kan zijn. Daarmee bedoel ik dat Spielbergs manier van filmen sinds E.T. geheel niet sneller, flitsender of moderner is geworden. De film opent met een uitgestorven Londens straatje waar na ongeveer tien tellen in een tergend tempo een oude Kever om de hoek gereden komt. Dat zet de toon van het verhaal over de grote, vriendelijke, mompelende en langzaam bewegende reus, die met het weesmeisje Sophie, tja, wat doen ze eigenlijk, langdurig rondhangt in een grot in reuzenland. Daarbij volgen ze woord voor woord het verhaal van Roald Dahl.

Ergens halverwege de film begon ik een piepklein beetje te verlangen naar een kunstzinnige Burton-touch. Kon temidden van al dit vriendelijke gebabbel niet héél even Johnny Depp door het beeld lopen en een raar lied zingen? Of gewoon, zoals Johnny Depp dat zo goed kan, een ijselijke kreet slaken?

Nee, dat ging hier niet gebeuren. De reus mompelde verder, Sophie deed haar bril af, kamde haar haartjes en werd een mooi meisje, zoals in elke film gemaakt in de jaren tachtig gebeurde. En ik zakte weg in een diepe, vredige slaap - het effect dat de allerbeste kinderboeken en hun verfilmingen op je horen te hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden