Column Bert Wagendorp

Half tien: ijzige stilte op Trumps Twitter. Was het vechten geworden?

Mark Rutte ging maandag bij Donald Trump op visite in het Witte Huis. Het was de eerste keer – een ‘kennismakingsgesprek’, zeiden ze in Den Haag. Dat gold misschien voor Donald Trump, die nu eenmaal geen insider is op het terrein van buitenlandse leiders, Poetin, Xi Jinping en Kim Jong-un uitgezonderd. Maar Mark Rutte wist wie er tegenover hem zou zitten. Al is het ook wel weer zo dat je dat je dat bij Trump nooit helemaal zeker weet – één verkeerde glimlach en de president van de VS sabelt je neer op Twitter.

De voorbeschouwingen deden denken aan de analyses vooraf bij een WK-wedstrijd van Oranje: hoe moeten we de gevreesde tegenstander tegemoet treden? Het AD had gedragstherapeut Martin Appelo gebeld. Volgens Appelo is Trump een typisch alfamannetje, en die luisteren alleen naar je wanneer ze bang voor je zijn of seksuele aantrekkingskracht voelen. Beide opties waren onwaarschijnlijk, Appelo zag alleen mogelijkheden wanneer Rutte zich zou laten flankeren door mooie vrouwen. Op Nu.nl adviseerde Ploumen (PvdA) Rutte een ‘assertieve houding’. Maar Van Ojik (GL) zag juist meer in ‘paaien’ en ‘vlijen’.

Bij Jinek had Rutte het erover dat hij met Lee Towers zou gaan oefenen op de handdruk en vooral op de daaropvolgende beweging, het naar je toehalen van de arm van de tegenstander, waarin Trump een meester is. Een levensgevaarlijke grap, die ons zomaar 10 procent van onze export naar de VS kan kosten als Trump op Spotify even naar Lee Towers gaat luisteren.

Naarmate het cruciale moment naderde, nam ook bij mij de spanning toe. Mark Rutte staat daar niet voor zichzelf, maar namens u en mij. Je wilt daarom niet dat Trump na afloop zegt dat hij Mark een ‘speciale plek in de hel’ toewenst, zoals hij deed met de Canadese premier Trudeau of tekeergaat over het ‘schooljuffentoontje’ van de premier (Theresa May). Macron, de Franse spits, leek de goede toon te hebben getroffen, maar dat bleek later gezichtsbedrog.

Ik zag de beelden weer voor me van Ruttes voorganger Jan Peter Balkenende, op bezoek bij George W. Bush. Jaar of vijftien geleden, maar het was zo’n aanslag op ons zelfvertrouwen en zelfbeeld, dat we er nooit helemaal van zijn hersteld. En dan was George W. Bush vergeleken met Trump een goedmoedige teddybeer.

Mark Rutte, zoveel was duidelijk, stond maandag voor de grootste opdracht van zijn leven: het pacificeren van Donald Trump. Mogelijk stond zelfs de wereldvrede op het spel. Zou Rutte erin slagen de president bij zinnen te brengen, af te laten zien van zijn importheffingen, Amerikaanse douaniers op Schiphol en andere rare ideeën?

De Nederlandse ambassade in Washington had, ervan uitgaande dat Trump meer van de sociale media is dan van schriftelijke informatie, een mooi filmpje online gezet over de eeuwenoude band tussen Nederland en de VS en onze gedeelde waarden. Het leek een beetje op het vermaarde Lubach-filmpje, maar dan zonder de grappen.

‘A partnership that works’, was de eindconclusie, maar daar was hoop de moeder van de gedachte. En nou maar bidden dat Trump het geen flutfilm zou vinden en de hele Nederlandse filmindustrie de grond in zou tweeten.

Om acht uur stak ik een kaars op, je doet wat je kunt. Even later las ik dat Rutte Trump hondsbrutaal had onderbroken met de woorden ‘no, not positive’. Half tien: nog geen nieuws. Was het vechten geworden in de Oval Room? Ik keek bij @realDonaldTrump: ijzige stilte. Tien uur: Mijn deadline was allang verstreken, het werd een bange nacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.