Opinie Lezersbrieven

Hakken geven ook mannen ‘swag’ en schwung

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 23 oktober.

John Travolta in Saturday Night Fever. Beeld Getty Images

Brief van de dag: modieuze mannen op hakken

Rem D. Koolhaas geeft aan dat ‘er geen ander object of product is dat de houding en beweging van een vrouw zo totaal verandert als een hoge hak’ (Sir ­Edmund, 20 oktober). Pardon? Mag ik hier de man aan toevoegen?

Het bewijs: wat gaf de voor­malige Amerikaanse presidenten (Reagan, Bush I en Bush II) schwung als ze op hun ranch in relaxte sfeer wereldleiders ontvingen? De hak van de cowboylaars – gemiddeld 4,5 centimeter.

Modieuze mannen hadden nóg meer ‘swag’ met hakken vanaf 6 centimeter: zie Roy Scheider in The Marathon Man, John Travolta in Saturday Night Fever en de vele maffiose types in ‘blaxploitation’-films uit de jaren zeventig.

De hoogste versies (9 centimeter), toen ook door ‘echte mannen’ onder kostuums gedragen, doen het weer goed in vintage-kringen en werden door onder meer Tom Ford, Dior en Yves Saint Laurent een paar jaar geleden op een moderne leest geschoeid.

Hier spreekt een ervaringsdeskundige: hooggehakt krijgen je hielen vleugels, je heupen staan constant in de startblokken. Een erg plezierig en, aldus Koolhaas, ‘krachtig en seksualiteit aanscherpend’ gevoel dat je de pijn vooral in het begin – oefening baart kunst – doet vergeten. Sinds het af en toe dragen, heb ik nog meer bewondering gekregen voor vrouwen die zo trefzeker en zonder grimas deze hoge kunst zo nonchalant weten uit te oefenen.

Erik Zwaga, Gees

Aanzien

Ombudsman Jean-Pierre Geelen ­behandelt het gebruik van genderneutrale taal (Opinie, 20 oktober).

Hij citeert daarin het Stijlboek: ‘Vermijd daarom constructies waaruit de indruk kan ontstaan dat de mannelijke de norm is en de vrouwelijke de uitzondering’.

Heeft nog niemand ooit bedacht dat het gebruik van de mannelijke terminologie in plaats van vrouwelijke die norm juist bevestigt?

Waarom moet ik als vrouw een ­acteur, schrijver of leraar zijn en mag ik geen actrice, schrijfster of lerares genoemd worden? Waarom is de man de norm?

Ik kan niet anders dan constateren dat een actrice, schrijfster of lerares kennelijk in lager aanzien staat.

Eki Steenhuisen, Eelde

Double Dutch

Uw informatielijstje voor wat betreft ‘Dutch’ in het Engels kan nog worden uitgebreid (Ten eerste, 19 oktober). Er bestaat ook een ‘double Dutch’: het ­tegelijkertijd gebruiken van een anticonceptiepil en een condoom ter voorkoming van een zwangerschap en het oplopen van een hiv-infectie.

Frank Lange, gynaecoloog, Lelystad

Jammer Hans

Hans Wiegel zegt dat hij van weinig mensen wat heeft geleerd (Ten eerste, 22 oktober). Wat jammer nou Hans. Dan heb je heel wat kansen laten liggen in je leven.

Els Straathof, Voorschoten

Liefde

Las net het interview met psychiater Jan Mokkenstorm, die alvleesklierkanker heeft en weet dat hij snel zal sterven (Ten eerste, 22 oktober). Hij zegt behartenswaardige dingen, en één raakte me in het bijzonder: ‘dat je van je patiënten moet mogen houden’, en dat dat helaas tegenwoordig direct in de sfeer van misbruik ­getrokken wordt.

Ik herken dat eerste wel; 42 jaar werkte ik in het voortgezet onderwijs, en inderdaad, van de meeste van mijn leerlingen heb ik oprecht een beetje gehouden. En waar we het nu vaak mis zien gaan in de maatschappij, in zorg, onderwijs of waar dan ook – komt dat misschien omdat, door die vervloekte professionalisering, en de bezuinigingen, de tijd voor die liefde steeds vaker ontbreekt?

R. Maltha, Berghem

De streep

Het is zeker moedig te noemen dat zowel Wouter Bos (Zaterdag, 13 oktober) als Pieter Barnhoorn (O&D, 22 oktober) durven aan te kaarten dat er ergens een streep getrokken zal moeten worden. Die streep trekken, dat durf ik ook nog wel, maar wie gaat nu invullen wat onder de streep wordt neergezet?

Welke arts hangt zijn verdere toekomst op aan de eerste de beste boom? Welke politicus gooit zomaar de electorale uitkomst te grabbel na een volstromend Binnenhof of Malieveld? Tot dan weet iedereen dat het onontkoombaar is en eindigt het voortdurend bij het trekken van die vermaledijde streep.

Jan van Tricht, Amersfoort

Niemand in zijn buurt

Geweldig verhaal met oud-skiffkampioen Jan Wienese (Sport, 19 oktober). Toen we hem in 1968 zagen winnen in Mexico, een vage streep op zwart-wit televisiebeeld, tijdens een schoolpauze, wist nog niemand hoe lang die glorie zou duren.

Twaalf jaar later sloot de grote kampioen op zaterdagochtenden aan bij de outdoortraining van mijn studentenclub in het Amsterdamse Bos. Met zijn Jerommeke-gestalte, heel breed en gespierd, bescheiden van lengte, en toen inmiddels 40 jaar, liet hij bij het hardlopen én alle oefeningen iedereen zien hoe het moest. En hij wilde nooit, maar dan ook ­helemaal nooit verliezen, op welk ­onderdeel dan ook.

Dat Wienese na Mexico ‘nooit meer een grote race’ won, is overigens niet waar. In oktober 1969 won hij de langebaanwedstrijd Abcoude-Amsterdam. Een wedstrijd buiten zicht van megasponsors en het internationaal belang, maar een slopend gevecht, waar alle toppers met een hart ook ooit aan hebben meegedaan.

Wienese roeide de twaalf kilometer in een overnaadse wherry mét stuurman in 59,48.7 minuten! Dat is fenomenaal, dat baanrecord staat nog steeds. Ook op de 102de jaargang van de wedstrijd, afgelopen zondag, is er ondanks harde meewind en stroming mee door pompende gemalen niemand in zijn buurt gekomen.

Fred van Essen, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden