Ander commentaar Juan Guaidó

Guaidó: volhouden zit in mijn ziel gekerfd

In het geheim heeft de Venezolaanse oppositie gesproken met militairen. Dat onthult Juan Guaidó, de oppositieleider die zichzelf tot interim-president heeft uitgeroepen, in een opinieartikel in The New York Times.

Juan Guaido tijdens protesten afgelopen woensdag. Beeld Foto Reuters

Guaidó schrijft: ‘We hebben al clandestiene bijeenkomsten gehouden met leden van de strijdkrachten en de veiligheidstroepen. We hebben amnestie aangeboden aan al diegenen die niet schuldig worden bevonden aan schendingen van de mensenrechten. Het intrekken van de steun van het leger aan Maduro is cruciaal om een regeringswisseling mogelijk te maken en de meerderheid van de mensen in militaire dienst is het ermee eens dat de huidige problemen van het land onhoudbaar zijn.’

De Venezolaanse legertop heeft echter zijn steun uitgesproken voor Maduro als de gekozen president.

In zijn artikel schetst Guaidó de strategie van de gezamenlijke oppositie in drie stappen: aftreden van president Nicolás Maduro, omdat hij zijn macht ontleent aan ongeldige verkiezingen in mei 2018, een overgangsregering en dan nieuwe, eerlijke en vrije verkiezingen.

Het parlement, ‘het laatste bastion van de democratie’ moet het heft in handen nemen. Guaidó is voorzitter van dat parlement en in die functie kan hij het interim-presidentschap opeisen als de president zijn legitimiteit heeft verloren. Dat deed hij op 23 januari met een openbare eedaflegging.

Internationaal blijven Rusland en China achter Maduro staan. Guaidó op zijn beurt heeft in korte tijd een grote internationale steun verworven: ‘Meer dan vijftig landen hebben of mij als interim-president erkend of het parlement als nu het wettelijk gezag in Venezuela, waaronder de Verenigde Staten en veel Latijns-Amerikaanse landen. Ik ben begonnen met het aanstellen van ambassadeurs.’

Met het artikel stelt Guaidó zich voor aan de wereld, want hij was tot voor kort een tamelijke onbekende. De stichter van zijn partij, Leopoldo López, zit als vijf jaar in de gevangenis, memoreert Guaidó in zijn artikel, ‘een van de 600 politieke gevangenen’. Nu heeft Juan Guaidó het stokje overgenomen, een volgende generatie.

‘Ik was 15 toen Hugo Chávez aan de macht kwam in 1998. In die tijd woonde ik in de staat Vargas, die grenst aan de Cariben. In 1999 veroorzaakten regenstormen hevige overstromingen, waarbij duizenden inwoners het leven lieten. Ik verloor een aantal vrienden en mijn school werd bedolven onder een modderstroom.

‘Het belang van uithoudingsvermogen zit sindsdien in mijn ziel gekerfd. Mijn beide grootvaders dienden in de strijdkrachten en zij brachten een sterk werkethos over op hun kinderen, dat mijn familie hielp bij het wederopbouwen van hun levens na de vernietigende overstromingen. Ik zag in dat, als ik een betere toekomst voor mijn land wilde, ik mijn mouwen moest oprollen en mij in dienst moest stellen van de openbare zaak.

‘Toen het duidelijk werd dat het land onder Chávez afstevende op een totalitaire staat, sloot ik mij aan bij de studentenbeweging. Die speelde een cruciale rol bij de verpletterende nederlaag die hij leed bij het referendum van 2007, waarin hij vroeg om vergaande bevoegdheden. Ik raakte betrokken bij de plaatselijke politiek en werd gekozen als afgevaardigde voor de staat Vargas in de nationale assemblee in 2015.

‘Diezelfde generatie van broeders en zusters uit de dagen van mijn studentenbeweging staat nu pal naast mij. Venezolanen uit het hele politieke spectrum scharen zich nu achter onze inspanningen de democratie te herstellen.’

Na deze korte blik in zijn carrière schrijft Guaidó dat de oproepen voor dialoog door Maduro’s regime onoprecht zijn. ‘We zijn immuun geworden voor zulke manipulatie.’ Geweld en repressie kenmerken het bewind: ‘Ik weet dat, want ik heb nog stukjes hagel in mijn lijf.’ Het kan veel erger, zegt hij: ‘Onder Maduro zijn minstens 240 Venezolanen bij betogingen vermoord’.

Tot slot doet Guaidó een oproep. ‘De dagen van Maduro zijn geteld, maar om ervoor te zorgen dat zijn vertrek met zo min mogelijk bloedvergieten gepaard gaat, moet heel Venezuela zich verenigen voor de laatste duw om dit regime te beëindigen. Daarvoor hebben we de steun nodig van de pro-democratische regeringen, instellingen en individuen in de hele wereld. We moeten dringend oplossingen vinden voor de ernstige humanitaire crisis waarin we verkeren en net zo dringend een weg bouwen naar begrip en verzoening.

‘Onze kracht, en de redding van heel Venezuela, ligt in eenheid.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden