Lezersbrieven20 februari

Groener wordt het zo niet

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 20 februari.

Met kippenmest als biomassa wordt energie opgewekt.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag

De conclusies van de Europese rekenkamer over de effecten van het vergroeningsbeleid, dat aan de Europese landbouwsubsidies is gekoppeld, zijn dramatisch.

Alleen in Nederland al hebben de boeren de laatste 6 jaar 2 miljard aan vergroeningssubsidies gekregen. De natuur is intussen dramatisch verslechterd. Van de insecten is 75 procent verdwenen. Patrijzen, kievieten, grutto’s en veldleeuweriken zijn gedecimeerd. De gestimuleerde vergroening is volledig mislukt. Oorzaken: boterzachte voorwaarden en vage criteria die niet te monitoren zijn. De overheid helpt de agrarische sector steeds de kaders op te rekken, zodat de boeren de subsidies als inkomenssteun konden gebruiken.

Dit alles lezen we op de dag dat de boeren weer naar Den Haag trekken met hun tractoren. De goed bedoelende omdenkende agrariërs worden daarbij gegijzeld. Er is maar één effectieve oplossing: de consument moet de macht nemen, enkel nog landbouwproducten kopen die zijn te herleiden naar boeren die natuurlijk of circulair produceren. En niet alleen in de biologische winkels, ook de supermarktketens moeten hier een leidende rol in gaan spelen. Dat is een kleine moeite en bittere noodzaak. Zelfregulatie door de sector zelf is een illusie.

Andre Daamen, Boxmeer

Op een krukje

In de column van mevrouw Ibtihal Jadib beschrijft ze hoe tijdrovend en ingewikkeld het is voor kinderen om zwemdiploma’s te halen.

Wat een verschil met vroeger. Mijn moeder had geen geld voor zwemles. Ze zei: ‘Ga maar met je buik op een krukje liggen, dan: armen vooruit, benen wijd sluit, armen opzij, alles in.’ Dat was mijn zweminstructie. Als ik die beweging kon, moest ik het maar in het water proberen, want ik zou dan niet zinken. En dat werkte. Later zwom ik heerlijk in de zee en op andere plaatsen.

Liebje Hoekendijk, Bussum

Open gordijnen

Volgens Red Light United ‘wil 93 procent van de sekswerkers op de Wallen blijven werken en dat liefst met de gordijnen open’. Ik hoop toch wel dat ze tijdens het werk de gordijnen dicht doen.

Sity de Boer, Alphen aan den Rijn

Schrijverschap

Schrijven over schrijverschap is creatiefloos, zegt Lucas Zandberg. Als schrijver zou hij toch moeten weten dat het er in literatuur niet toe doet waarover je schrijft, maar hoe je schrijft. Of, zoals Bukowski het zei: Style is the answer to everything.

Brigit Kooijman, journalist en docent journalistieke vaardigheden, Haarlem

Schrijverschap (2)

Als reactie op het opiniestuk ‘Schrijven over schrijverschap is creatiefloos’ van schrijver Lucas Zandberg:

Schrijven over schrijven over schrijverschap is pas creatiefloos.

Fedde van der Herberg, Baarn

Kort verhaal

In hun stuk over de matige waardering van het korte verhaal schetsen de auteurs Annelies Verbeke en Mohammed Benzakour het gefantaseerde levenseinde van Edgar Allan Poe, zoals dat zich anno 2020 zou kunnen hebben voltrokken: berooid als een kerkrat. Welnu, in het jaar waarin Poe werkelijk overleed − 1849 − was die situatie bepaald niet anders. Armlastig was Poe, zoals bekend, zijn leven kort reeds. Vier dagen voor zijn dood op

7 oktober van dat jaar noteerde zijn behandelend geneesheer dr. Snodgrass: ‘Op zijn gezicht lag een verwilderde uitdrukking, het was opgezwollen, ongewassen en ongekamd en zijn hele voorkomen was weerzinwekkend. (. .) een roestkleurige hoed van palmbladeren, waar nauwelijks nog een rand aan zat, totaal verfomfaaid en zonder lint. Zijn kledij bestond uit een ruim vallende jas van dunne, sjofele alpaca, op diverse plaatsen getornd, die een versleten en vuile indruk maakte en slecht paste, zo er al van passen kon worden gesproken. Hij droeg noch een hemd, noch een halsdoek en zijn overhemd was aan de voorkant verkreukeld en vies...’ De grondlegger van het korte (griezel) verhaal kwam kortom werkelijk berooid als een kerkrat aan zijn einde.

Arnold Bolks, Hardenberg

Apologie

In de krant van 19 februari krijgt actrice Imanuelle Grives alle ruimte om zich te verontschuldigen voor het in bezit hebben van een grote hoeveelheid drugs en het verhandelen daarvan bij het festival Tomorrowland in België. In een apologie die vier krantenpagina’s in beslag neemt, krijgt ze alle kansen om zich te portretteren als een onnozel fuifnummer, dat er door een gemene Vlaamse madame is ingeluisd. Ze zou slechts bezig zijn geweest om zich, naar blijkt met succes, in te leven op een filmrol als drugsdealer. Dat deed ze immers zo overtuigend, dat ze in België tot twee jaar cel werd veroordeeld.

Het enige waar ze in het vraaggesprek wat mee zit, is dat sommigen hardliners nu denken dat ze inderdaad een ordinaire drugsdealer is en dus niet deugt. Dat is ongunstig voor haar imago en haar carrière op het witte doek. Tot die groep van hardliners behoort de auteur van het artikel zeker niet. Alles wat de gevallen actrice naar voren brengt, wordt door hem in het artikel voor zoete koek geslikt. En dat is niet vreemd, want de journalist in kwestie behoort, naar hij zelf in het vraaggesprek meedeelt, tot de intimi van de actrice.

Hein Meijers, Rotterdam

‘Kringspier’

Sylvia Witteman heeft een Nobelwaardige column geschreven.

Adriaan Berkhout, Heiloo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden