Column Caspar loopt

Grienden, wilgen en moerasstreepzaad: het wordt nog wat vandaag

Aflevering 262: Caspar ontdekt een zeldzame wereld langs de Oude Maas. Cultuur die natuur is geworden. 

Foto Studio V

Voorbij Heerjansdam loop ik tegen de Oude Maas aan, en die volg ik. Een buitendijks lintje. Vakantiepark, toeristentreintje, pannekoekenhuis, park, mannen op wielrennersfietsen. Even later bovenop de Heinenoordtunnel, rechts verdwijnt en verschijnt het verkeer op de A29, links varen containerschepen op de rivier. Onderlangs Barendrecht, Vinex, Ikea, de torens van Rotterdam in de nabije verte; je zou haast zeggen dat dit de buitenwijken van Rotterdam zijn.

Het groene lintje langs de Oude Maas wordt breder bij de Carnisse Grienden. Een andere, zeldzame wereld. Een pad met knotwilgen door grienden. Het wordt nog wat vandaag, denk ik, als ik een stukje pal langs de rivier loop. Dit is cultuurland, dat nu de status van natuur heeft. Het hout en de wilgentenen van de aangeplante wilgen werden vroeger voor van alles gebruikt, van het vlechten van manden tot het maken van vaten, tonnen en fusten en hoepels. Totdat kunststof werd uitgevonden.

Oude Maas, bij de Carnisse Grienden Foto Caspar Janssen

Er was een actiegroep van omwonenden voor nodig om dit gebied te behouden. En nu is dit dus bijzonder. De Oude Maas is de enige zoetwatergetijderivier in de Rijndelta. Bij hoog tij stromen de grienden vol, de wilgen komen onder water te staan. Het doet denken aan de Biesbosch, vanwege het tij en de wilgen. En vanwege de bevers, die zich – eenmaal uitgezet in de Biesbosch – direct hier vestigden. In het voorjaar bloeien hier spindotters in de kreken en zomerklokjes in het bos. Vandaag herken ik groot springzaad, moerasstreepzaad en harig wilgenroosje, en dat vind ik knap van mezelf. Af en toe de geur van diesel, bij het voorbijvaren van een schip.

Na de Carnisse Grienden volgt Klein Fontein, rechts een golfbaan, links de grienden met een deels verwilderd wilgenvloedbos. Dan nog de Rhoonse Grienden, waar de wilgen nog wel iedere drie jaar worden gehakt, een dure aangelegenheid, maar het hout wordt nog gebruikt, voor het maken van ‘zinkstukken’ in de waterbouw en beschoeiingen voor de dijkbescherming.

Dan kom ik weer boven water, de dijk op bij Rhoon, en kijk ik uit op de Zegenpolder, akkerland. En ook hier is iets bijzonders aan de hand.    

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.