ColumnSylvia Witteman

Ging de slager op de hoek dood? Nee, en ik zweer dat ik dit niet verzin: hij ging ‘genieten van zijn gezin’

We moeten het hebben over een merkwaardig verschijnsel: roerende afscheidsberichten van mensen die je niet kent. Ik krijg ze steeds vaker in mijn mailbox. Van een tandarts uit een groepspraktijk in Den Haag, bijvoorbeeld, waar ik zeventien jaar geleden eens een te hoge vulling heb laten bijslijpen. Boven de mail staat in grote, dramatische letters ‘HELLO GOODBYE’. Afzender is de mij geheel onbekende Wouter van M. Hij deelt me mede dat het zijn ‘grootste passie’ was om tandarts bij kliniek Sanodent te zijn, hij is me ‘intens dankbaar voor mijn loyaliteit’, hij kijkt met ‘veel plezier en trots terug op die mooie periode’, maar hij heeft na diepgaand overleg met zijn lieve Annemarie en de kinderen toch het moeilijke maar onvermijdelijke besluit genomen: met ingang van 1 augustus begint hij ‘met grote inzet’ bij een ándere tandartspraktijk, te weten kliniek Dentophil in Voorburg. ‘Maar mijn hart ligt nog steeds bij Sanodent’ verzekert hij mij. ‘Ik sluit op den duur een weerzien beslist niet uit.’ De mail eindigt met een weemoedig ‘It ain’t over til it’s over...’

Of dat mailtje, eergisteren, van een redacteur bij een tijdschrift over tuinieren waarvoor ik twaalf jaar geleden één stukje heb getikt, (over de voors en tegens van een bemost balkon ongetwijfeld); ja, ook háár passie lag geheel bij Leaves & Roots, ook zíj heeft met plezier en trots ... lang overleg met haar Maarten en de kids ... inspirerende, maar ook verdrietige besluit ... nieuwe uitdaging ... bed and breakfast in Spanje ... dankbaarheid voor het succes dat Leaves & Roots nog steeds is ... geen afscheid maar een nieuw begin ... et cetera, met een hoopvol ‘Hasta luego, nog altijd gewoon Chantal’ tot besluit.

Maar het allerbontst maakte het de jonge, hippe slager om de hoek. Hij zat er pas drie jaar. Die mooie tijd bracht hij niet zozeer door met slachten, maar vooral met het aan diverse media vertellen dat hij zelf nauwelijks vlees at, dat vlees eten natuurlijk ook nergens voor nodig is, maar dat vlees toevallig wel zijn passie was; erbij steevast een foto van zijn frisse bakkes boven een coole zwarte voorschoot, met op de achtergrond een dramatisch belichte, ayurvedisch grootgebrachte halve koe in een metershoge glazen rijpingskast.

Ik kocht er weleens een onsje vleeswaar (zijn biefstukken waren onbetaalbaar), maar van de week trof ik in het zakje Gelderse worst iets aan waarvan ik nogal schrok: een roomwitte kaart, met zijn foto in het zwart, en in smaakvol lettertype het bericht van zijn afscheid. Plezier, trots, passie, dankbaarheid, weemoed. Ging hij dood? Nee, en ik zweer dat ik dit niet verzin: hij ging ‘genieten van zijn gezin’.

Ik zal zijn worst smartelijk missen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden