Column Sheila Sitalsing

Gezegend is het land dat zulke prachtkinderen heeft voortgebracht

Een staking was het, een hartverwarmende, prima georganiseerde, vrolijke, gezellige, energieke, druk bezochte, relevante.

Je hebt wel vaker stakingen in dit land. Omdat daar meestal overzichtelijke, tamelijk platte eisenpakketten aan verbonden zijn – ‘Geen procenten maar Centen’, ‘AOW=65’, ‘Graaitaks nu’ – worden de motieven van de stakers zelden in twijfel getrokken. Dan staan er nooit journalisten in de McDonald’s te loeren of die hypocriete stakers op weg naar huis niet stiekem hun geld aan een hamburger stukslaan. Waarna de koene onderzoeksjournalist ze met een ‘Ho, ho, mannetje, betrapt! Ik dacht dat je zo slecht betaald werd?!’ om de oren kan slaan. Dan wordt er over de stakers eigenlijk nooit ‘die AOW interesseert ze geen bal, ze wilden gewoon niet werken’ gezegd.

Omdat het gisteren om tieners ging, die niet spijbelden maar met toestemming van school en ouders aandacht vroegen voor de grootste kwestie van deze tijd, en omdat het een gelaagd eisenpakket betrof dat zich niet laat reduceren tot ‘Geef Mij Geld’, sloegen hier en daar stoppen door.

Dus stonden zure mannen en vrouwen van middelbare leeftijd aan elkaar uit te leggen ‘dat die kinderen geïndoctrineerd zijn door docenten want zelf hebben ze geen bal met het milieu, ze wilden gewoon vrij’. Waaruit valt af te leiden dat die mensen nog nooit een puber op de middelbare school hebben gehad, want een beetje puber heeft bergen meningen en luistert zelden naar volwassenen.

En dus stonden kribbige volwassenen voor wie het kennelijk heel lang geleden is dat ze iets leuks hebben meegemaakt, ontsteld te wijzen naar de geestige bordjes (‘Stop met masturberen, red de ijsberen’, ‘Fuck each other, not the planet’, ‘Eat pussy, not cows’).

Dus waren er reportages waarin kinderen op hoge toon werden ondervraagd over vliegvakanties, waarin ze hun motieven uit de doeken moesten doen, en waarin triomfantelijk werd geconstateerd dat ze –  de horror –  na de staking waren afgetaaid naar de McDonald’s en de Action.

Dat onsmakelijke elkaar de maat nemen, om zo de hypocrisie van de klimaatstaker bloot te leggen, is een favoriet stijlmiddel geworden in de klimaatdiscussie. Ook Rob Jetten moest zich laatst verantwoorden voor zijn vlieggedrag. Een klassieke jij-bak, net zo armetierig als het ‘neem lekker zelf een Syriër in huis’ dat je weleens hoort als ‘antwoord’ op een pleidooi voor nette opvang van vluchtelingen.

Door zo te hameren op de individuele verantwoordelijkheid van de klimaatstakers –  ga korter douchen, stop met vlees –  blijft de collectieve verantwoordelijkheid buiten beeld: die van de politiek, van bedrijven, van freeriders die zich aan verplichtingen onttrekken, van systemen en structuren.

We worden geregeerd door een partij die ‘eigen verantwoordelijkheid’ in de mond bestorven ligt. Individualisme en consumentenmacht zijn hip. Maar we zeggen ook niet: ‘Als je geen T-shirts wil uit wrakke naaitateliers vol 8-jarigen, moet je ze gewoon niet meer kopen en verder zoeken ze het maar uit in die ateliers.’ Daar zijn wetten omheen nodig, bindende afspraken tussen overheid en textielboeren en staatsmacht om overtreders en freeriders te bestraffen.

Vijftienduizend scholieren stonden die boodschap gisteren met verve uit te dragen. Politiek: belast CO2. Verzuurde, ouwelijke zeurpieten: ga je schamen. Bedrijven: doe echt wat.

Gezegend is het land dat zulke prachtkinderen heeft voortgebracht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden