Column

Gewoon te dom voor Lenette van Dongen

Miss Izzy pop en Lenette van Dongen tijdens de presentatie van het nieuwe Tv-programma Popster. Beeld anp

Gerard Cox had de tekst lekker eenvoudig gehouden, zodat de aanwezige allochtonen ook konden meezingen. 'Na na na na na na', ging het liedje. Geweldig. Everybody loves Cox. Behalve ene Fatima dan. En dat mocht de rest van de wereld weten ook. Haar ingezonden brief werd door de kwade genius achter Toen Was Geluk Heel Gewoon persoonlijk beantwoord. Met een paar rechtse directen en een bonusgebbetje over een zwarte voetballer liet Geer weten geen racist te zijn en gek te worden van de verstikkende werking van Politieke Correctheid. Wake up and smell the Cox, Fatima! Zo doen wij dat hier.

Zijn collega Lenette van Dongen wilde er nog wel even op reageren. Die vond het ook geen goeie grap. Niet nuttig bovendien. 'We hebben een fijn systeem van vrijheid van meningsuiting in dit land maar sommige grappen kunnen ook te ver gaan', aldus de drs. P.C. van het vaderlands cabaretgebeurentje. Als de grap intelligent was geweest, dan had ze het beter begrepen. De Betrouwbare Mannetjes haalden opgelucht adem. Bleken we al die tijd gewoon te dom voor de spitsvondigheden van Lenette van Dongen.

Op bezoek bij Gerard Cox

Margriet ging langs bij Gerard Cox om te praten over foute grappen en dingen die voorbij gaan. Lees hier haar column.

Humor en Politieke Correctheid. De laatste weken kun je er minder eenvoudig omheen dan om een 9-jarige Turk met suikerziekte. De gezellige onderbuikwitzen van Mr. Cox waren niet het enige dat de chronisch verontwaardigden in beweging bracht. De vooraanstaande wetenschapper en misogyne moppentopper Tim Hunt mag inmiddels uitzien naar een nieuwe baan, en een verslaggever van deze krant moest, nadat hij de 'als een kerel serverende' Serena Williams had afgezet tegen de 'huisvrouwenservice' van haar opponente, zich nota bene verantwoorden bij het Ombudsvrouwtje.

De open zenuwen zijn inmiddels zo talrijk dat er bijkans vaker excuses geëist worden voor foute grappen dan de EO ze aanbiedt voor hun programma's. Voor je het weet, is alles uit zijn verband getrokken en word je behandeld alsof je gisteren nog Zuid-Afrikaanse en Rhodesische Vlaggetjesdag hebt gevierd. Tuurlijk, je weet nooit of andermans moskeemop niet enkel dient om zijn eigen dubieuze mening wat op te vrolijken, en andersom weet je niet precies waarom en door wie er gelachen wordt om jouw opmerking over namaaknegerinnen. Toch moeten ze gemaakt worden. Foute grappen zijn hét ventiel voor de druk die continu aardig en beleefd doen nu eenmaal veroorzaakt. En laten we wel wezen, er zijn altijd wel mensen beledigd. Met name Joden.

Enfin.

Minderheden vormen een makkelijk mikpunt. Toch scharen wij ons achter Gerard Cox. De man die onze jeugd bevlekte met wederopbouwnostalgie, een onuitputtelijke drang om zijn Rotterdamse minderwaardigheidscomplex te ventileren en natuurlijk Sjoerd Pleijsier. Hij heeft voor een keer gelijk, het ís een verstikkende periode. Gelukkig weten wij een ding zeker: later lachen we erom. Tenzij iemand tegen die tijd besluit er een gekostumeerde sitcom over te maken uiteraard.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Jezus, wat een zelfgenoegzaam zeikstukje.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden