ColumnSheila Sitalsing

Gewone Surinamers strijden niet alleen tegen politieke partij, maar ook tegen moreel corrupt systeem

Op mijn telefoon waadt de president van Suriname door een menigte verpleegsters. Ze werpen zich om zijn nek, persen zich tegen hem aan, gillen uitzinnig. Ook daar dicteren de coronaregels anderhalve meter, maar ook daar geldt dat regels er voor de anderen zijn.

Op het filmpje komt het staatshoofd een nieuwe afdeling in het ziekenhuis openen. Het ontvangstcomité is blij – ‘omdat ze twee tientjes hebben gekregen in een envelop’ appt iemand er behulpzaam achteraan. Of het waar is: geen idee, maar dat het waar zou kunnen zijn, dat het heel waarschijnlijk is, vat de tragiek van Suriname onder tien jaar president Bouterse en zijn NDP samen.

Omdat het aan de lopende band gebeurt. Omdat zoals alles ook partijliefde te koop is en in Suriname is de prijs na een decennium van verarming erg laag geworden: een voedselpakket, een tientje, een gratis bus naar een gratis feest met gratis soft en bami, een T-shirt, wat aardappelen en uien. ‘Na tien jaar NDP is er eindelijk inkomensgelijkheid in Suriname’, lees ik op Facebook. ‘Iedereen arm!’

Maandag gaan de mensen naar de stembus voor een nieuwe volksvertegenwoordiging die op haar beurt een nieuwe president op het pluche zal hijsen – of de oude. Ze mogen kiezen tussen zeventien (17) verschillende partijen, het symptoom van een politieke cultuur waarin wantrouwen rondwaart en iedereen ongehinderd de baas wil zijn op zijn eigen vierkante millimeter. Liever versplinterd verliezen, dan samenwerkend winnen. Als je alle zetels die de partijen zelf zeggen te zullen behalen bij elkaar optelt, kom je op een getal met diverse nullen. In het echt zijn er maar 51 zetels.

Het was een campagne met surrealistische trekjes. Waarin twee weken voor de verkiezingen slechts een deel van de partijen officieel een verkiezingsprogramma had gepresenteerd. ‘Maar als u ons bureau mailt’, verzekerde er eentje tijdens een debat, ‘kunt u het wel krijgen.’ Een burgerinitiatief nam wat programma’s onder de loep en constateerde: veel slogans, veel schitterende wensenlijstjes en iedereen gaat ‘economische stabiliteit en groei’ brengen. Alleen was niet op alle blaadjes nog ruimte over om te vertellen hoe, en tegen welke prijs.

Geen wonder dat het deel van de bevolking dat het zat is dan maar zelf in actie is gekomen. Burgeractivisten zijn er altijd al geweest in Suriname, maar niet eerder waren ze zo actief als bij deze verkiezingen en niet eerder brachten ze zoveel reuring. Er lopen gelikte campagnes om kiezers over te halen om te stemmen op de grootse oppositiepartij in hun district en zo Bouterses sterkste en geloofwaardigste tegenstander vooruit te helpen. Om niet mee te verbrokkelen met de politiek, het is achter de komma uitgerekend per district.

Alles om af te komen van een president die veroordeeld is wegens 15-voudige moord en wegens cocaïnehandel, die het land heeft verpand aan China en die de rijkdommen zorgvuldig heeft verdeeld onder vrienden & familie.

Dat is niet alleen een strijd tegen een politieke partij, maar ook tegen een moreel corrupt systeem dat erg goed is geweest voor mensen die daarin gedijen. Waardoor er over de ellendig onderhouden wegen ook geregeld een Porsche rijdt, of een G-Wagon, betaald met onduidelijk verkregen middelen. En waardoor de stad vergeven is van de casino’s – er is een verband met die onduidelijk verkregen middelen.

Het is vechten tegen een zevenkoppige draak. Maar wie weet. Misschien winnen dit keer de gewone mensen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden