ColumnSheila Sitalsing

Geweld tegen dieren is onacceptabel, maar naar de slachtbank mag wel

Sheila Sitalsing artikel columnBeeld .

Later, wanneer een nieuwe beschaving al gravend op onze vuilnishopen stuit en verbluft met onze restanten in de handen staat – plastic bakjes, plastic flesjes, plastic borsten, en lekkende accu’s, overal lekkende accu’s – zal een archeoloog op een flard papier misschien de volgende tekst in oud-Nederlands weten te ontcijferen: ‘Nertsenfokkers zijn gewend hun dieren te vergassen, maar nu moeten ze veel te vroeg met de gaskist langs de duizenden kooien lopen. ‘Het is een zwarte dag’, zegt een nertsenfokker.’

Hij zal er een hoop experts bij halen om de mysterieuze tekst te duiden die hij heeft gedateerd rond de vroege zomer van het jaar 2020, het jaar dat ook wel bekend is komen te staan als het Verschrikkelijke Jaar. Filosofen, dichters, cultuurhistorici.

Het is een metafoor, zal de een verklaren, maar een metafoor waarvoor precies, met fokkers die diep-verdrietig zijn dat ze dieren moeten doden die ze onder normale omstandigheden ook zouden doden?

Het is een fragment uit een absurdistisch toneelstuk, zal een ander zeggen. Hij zal een eerder gevonden tekstflard van rond diezelfde periode aanhalen, uit een andere vuilnishoop: ‘Een dierenwelzijnscommissie keek mee, om te zien of het proces volgens de regels voor dierenwelzijn is verlopen.’

Die tekst is door historici eveneens in verband gebracht met het vergassen van nertsen. Het kan niet anders of het zijn allemaal delen uit een in die tijd populair theaterstuk, waarin mensen nertsen opsluiten in hokken, om ze heel veel jongen te laten krijgen, die daarna te vergassen en ze vervolgens niet op te eten. Op een dag moeten ze kennelijk voor straf een heleboel nertsen in één keer doodmaken, maar dan wel volgens specifieke regels – waarom is onduidelijk, het is sowieso een raar theaterstuk, maar volgens een cultuurhistoricus waren de mensen in die tijd sowieso heel erg in de war door Het Virus.

Staat het voor de zinloosheid van het bestaan? zal iemand anders een voorzichtige verklaring proberen. De rest zal die hypothese twijfelend terzijde schuiven.

Er zijn wel meer volksverhalen uit die tijd gevonden, zal een ander inbrengen, waarin bijvoorbeeld sprake is van iets dat toen ‘ophef’ heette omdat varkens niet op de juiste maníer waren gedood. Er werd in de verhalen bijvoorbeeld te hard op ze in geslagen als ze op weg waren naar de slachtbank. Een als klucht verpakte aanklacht tegen wreedheid, of tegen doden? vraagt iemand.

Een jurist zal inbrengen dat het niet zomaar volksverhalen zijn. Hij heeft in Europese juridische bronnen uit die tijd, ze hadden toen nog een Europese Unie, stukken gevonden waarop staat dat er verordeningen bestonden ‘inzake bescherming van dieren bij het doden’. De anderen zullen een lachstuip krijgen. Is dit echt, of is het postmoderne kunst?

Het is echt, zal de jurist zeggen. Hij heeft ook audiofragmenten gevonden waarop een vrouw – ze heette Schouten en was vermoedelijk een regent – zegt dat je varkens op weg naar hun dood niet te hard mag slaan, omdat het ‘onacceptabel is om geweld tegen dieren te gebruiken’. Slachten mag wel, dat is geen geweld.

De anderen zullen de jurist uitlachen. Dit verzin je, zal iemand roepen. Dit is geen regent maar een actrice in het absurdistische theaterstuk waar we nu al zoveel delen van hebben. We weten alleen niet hoe het afloopt.

Kom, zal eentje zeggen, laten we het aan de nertsen vragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden