Gevaren van de vrijheid

Hoe je angst te overwinnen

Ik wilde weg, en kocht een ticket naar Italië. Aangekomen in een wonderschoon dorpje, wist ik dat mijn dagen door niets anders gevuld zouden worden dan pure rust. Mijn thuishaventje was een kleine kamer die uitkeek op de zee, en niet ver daarvandaan, een immense rots waar ik de hele dag tuurde naar het water dat aan mijn voeten lag.

Zonnewarmte
Ik aanschouwde het water met een intern gevecht. Een zeer moeizaam gevecht, want ik wilde niets liever dan de zonnewarmte van me afschudden met een frisse duik, maar ik ben bang voor de zee. Zo bang, dat ik alleen maar durf te zwemmen als er iemand met me mee zwemt.

Nora Kasrioui hield afgelopen zaterdag in de Volkskrant een vurig betoog, waarin ze zich keihard uitsprak tegen vastgeroeste opvattingen over kuisheid van islamitische patriarchen.

Haar woede richt niet alleen tegen de maagdelijkheidcultus, maar ook tegen de achterlijke gedachte dat moslimvrouwen niet zouden mogen zwemmen. Met haar moedige artikel, ontkracht ze zaken die door religieuze machthebbers jarenlang zijn gebruikt om vrouwen bang te maken. Want wie bang is, heeft een handje nodig om aan vast te houden. Bij mijn angst voor de zee, heb ik ook zo’n hand nodig.

Duister
De zee is voor mij een duistere blauwe wereld die ervoor kan zorgen dat je nooit meer terug komt. Een simpele plons van een rots, en je komt met je hoofd tegen de ondiepe bodem waardoor je voor altijd verlamt raakt.

Om maar te zwijgen over gevaar van draaikolken, bijtende vissen, kwallen en zee-egels. Ik ben altijd goed gewaarschuwd voor het gevaar van de zee. Het resultaat: een vrouw in de bloei van haar leven, die doodsbang is voor de Middellandse zee.

Op mijn laatste vakantiedag werd ik op mijn rots vergezeld door drie jonge Amerikanen. Terwijl ik ‘de gevaren van de zee’ weer tegen mezelf opdreunde terwijl ik naar het water keek, sprongen zij één voor één van een nabije metershoge rots af, waarna ze kwamen uithijgen op mijn rots.

Ik trilde van plaatsvervangende angst. En toen ineens, zomaar, alsof een grotere kracht zich van mij meester maakte, stond ik op, vroeg ik ze een foto van me te maken als ik straks daar stond, klauterde ik naar het hoogste puntje van de rots en sprong na een simpele 1,2,3 in het diepe. De zee duwde me snel weer naar haar oppervlakte, die mij rustig naar de kant begeleidde.

Moedig

De gevaren van vrijheid, zoals die o.a. moslimvrouwen worden ingefluisterd, zijn door moedige vrouwen als Nora gerelativeerd. Alleen dan kan er in het diepe worden gesprongen. Vanuit rust en evenwicht. En het net zal, in welke vorm dan ook, en ondanks de hoge prijs, verschijnen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden