Gesloten partij

Geen andere Nederlandse politieke partij vat haar doelstelling zo bondig samen in haar naam als de Partij voor de Dieren (PvdD). En geen partij heeft daarmee zo veel bijval geoogst, ook onder (bekende) Nederlanders die politiek allang waren gehuisvest. Velen van hen – onder wie Maarten ’t Hart, Kees van Kooten, Rudy Kousbroek, Jan Wolkers en Paul Cliteur – waren bij de vorige Kamerverkiezingen bereid om als lijstduwer op te treden. Je engageren met de PvdD getuigde van maatschappelijke betrokkenheid en goede smaak.


Dit vertaalde zich in politiek fortuin: de PvdD, die in 2003 nog een paar duizend stemmen tekort kwam voor een debuut in de Kamer, veroverde hier drie jaar later twee zetels. De partij telt inmiddels zo’n 10 duizend leden.

De partij die zich opwerpt als pleitbezorger van het rechteloze dier wordt echter nogal autoritair bestuurd. De belangrijkste functies – die van fractievoorzitter in de Tweede Kamer, partijvoorzitter en partijleider – zijn verenigd in één persoon, Marianne Thieme. Samen met PvdD-senator Niko Koffeman, die ooit actief was binnen de SP en die net als Thieme behoort tot het kerkgenootschap van de Zevendedagsadventisten, bestuurt ze de partij naar eigen inzichten.

Zo kreeg haar fractiegenoot Esther Ouwehand geen plaats toebedeeld op de concept-kieslijst van de PvdD. Ondanks het feit dat ze door haar collega-Kamerleden wordt gerespecteerd, en door haar achterban op handen wordt gedragen. Ouwehand zou echter op democratisering van de partij hebben aangedrongen, hetgeen – zo lijkt het – bij de PvdD gelijkstaat aan politieke zelfmoord.

Hoe het precies zit, is niet bekend. Want op het partijcongres van zondag dat tot eerherstel van Ouwehand besloot, werden geen buitenstaanders toegelaten. En de aanwezige partijgenoten waren in de regel niet mededeelzaam over wat er was voorgevallen. Dientengevolge waren de media voor hun informatievoorziening aangewezen op een persconferentie waar Thieme en Ouwehand krampachtig suggereerden dat er niets aan de hand is.

Een partij die zich zo afzondert, wekt argwaan en vestigt de aandacht juist op zichzelf. Volgens sommige peilingen is ze al een van de twee Kamerzetels kwijtgeraakt. Het zou jammer zijn als een partij die in een kennelijke behoefte voorziet, aan haar eigen bedrijfscultuur ten onder zou gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.