LEZERSBRIEVENZaterdag 12 september

Genade en mildheid? Woorden met een enorme bijsmaak

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 12 september.

Syrische vluchtelingen bij het vluchtelingenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. Beeld Zolin Nicola

Brief van de dag: Meer toezicht verbetert kwaliteit onderwijs niet

VVD-Kamerlid Dennis Wiersma presenteerde maandag via Twitter een voorstel om meer checks te doen op de kwaliteit van ­afstandsonderwijs. Deze opmerking voelt als een klap in mijn gezicht. Ik werk sinds 1 september 2019 als universitair docent aan de Rijksuniversiteit Groningen. Dat doe ik met heel veel plezier. Maar de werkdruk is enorm. Om de kwaliteit van mijn onderwijs te kunnen garanderen, draai ik structureel overuren.

In de periode voor de uitbraak van het coronavirus was de werkdruk al te hoog. Wetenschappelijk personeel levert al jaren structureel onbetaald overwerk. Sinds de omschakeling naar afstandsonderwijs is de werkdruk opnieuw gestegen. Ik ben niet de enige die deze verhoogde druk ervaart. Uit een recente enquête, uitgevoerd door de Rijksuniversiteit Groningen, blijkt dat bij 89 procent van mijn collega’s de werkdruk is gestegen. 75 procent geeft daarnaast aan minder plezier te hebben in hun werk dan voorheen.

De hoge werkdruk is een structureel probleem dat voortkomt uit jarenlange bezuinigingen in het hoger onderwijs. In de afgelopen jaren is het bedrag dat per student beschikbaar is met een kwart gedaald, terwijl de studentenaantallen bijna zijn verdubbeld. Meer toezicht en checks zullen de kwaliteit van onderwijs niet verbeteren. Meer investering in wetenschappelijk onderwijs wel.

Léonie de JongeGroningen

Genade en mildheid

Genade en mildheid waren de woorden die onze premier gebruikte om minister Grappenhaus, die de coronaregels aan zijn laars lapte, van de nodige steun te voorzien. De begrippen genade en mildheid zijn veel meer van toepassing op de humanitaire ramp die zich op Lesbos voltrekt, maar nu geven Rutte en zijn ­kabinet niet thuis.

Sterker nog: er wordt een beschamende uitruildeal bekokstoofd: honderd mensen nu, maar wel in mindering op het jaarlijkse totaal. Uitruil? Nee, ­ordinaire mensenhandel. Genade en mildheid? Woorden met een enorme bijsmaak.

Henk van LeeuwenTexel

Dozen

Honderd mensen uit Moria naar Nederland halen dat kun je te weinig vinden, of desnoods te veel. Maar die honderd mensen wegstrepen tegen honderd mensen van elders, is schuiven met mensen alsof het dozen zijn. U noemt dat een kabinet dat overstag is gegaan, ik noem het een kabinet dat in zijn cynische kiezersbedrog door het morele ijs is gezakt.

Kees VerhaarDen Haag

Parallel

Als 21ste-eeuwers kijken wij met verbazing, verontwaardiging en afgrijzen terug op heel veel historische zaken. Op dit moment wordt er terecht veel aandacht besteed aan het slavernijverleden, en zijn we ons ervan bewust dat het tot slaaf maken van de medemens een verwerpelijke praktijk was. Hoe ‘gewoon’ dat misschien destijds ook gevonden werd.

Terwijl ik de Volkskrant van 10 september lees, en vooral als ik de Jeroen Bosch-achtige taferelen op de foto’s van het brandende vluchtelingenkamp Moria zie, dringt een parallel zich op. Als dit soort foto’s en de bijbehorende situaties in de toekomst door onze nazaten bekeken zullen worden, wat zal hun reactie zijn?

Ik verwacht verbazing, verontwaardiging en afgrijzen. Wordt dan, enigszins verontschuldigend, opgemerkt dat mensen in het rijke Westen dat toen ­‘gewoon’ vonden?

Marijke HeijlooHeemstede

Roken

In de krant maakt u melding van staatssecretaris Blokhuis’ oorlog tegen roken, die hij 3 jaar geleden bij zijn aantreden afkondigde. Afgaande op de tot nu toe door hem ­genomen maatregelen, is dat een oorlog met speelgoedkanonnetjes geworden. In werkelijkheid staat de staatssecretaris op verlies, gezien het oplopende aantal rokende jongeren. Dat komt ervan als je niet bereid of in staat bent het tabaksmonster een giftand uit te trekken. Dat lukt alleen als je maatregelen neemt tegen de gebruikscultuur van het roken, die nog steeds geassocieerd wordt met onder andere vrijheid en gezelligheid.

Doeltreffend beleid vraagt dus om een algeheel rookverbod op voor ­gemeenschappelijk gebruik bedoelde plaatsen, ook die in de open lucht. Om te beginnen met de terrassen in de horeca. De staatssecretaris liet een enorme kans voorbijgaan, toen de horeca weer open mocht na de coronacrisis.

Helaas kiest de politiek al jaren willens en wetens voor sudderen en fluwelen handschoenen als het gaat om het voorkomen van 20 duizend dodelijke slachtoffers per jaar, veel schade en overlast voor niet-gebruikers, grote ­milieuschade (ontbossing en peuken), volle verpleeghuizen, aan de gang houden van cardiologen en longartsen. En de tabaksindustrie blijft manipuleren en winsten opstrijken.

Ook deze staatssecretaris gaat volgend jaar bijgeschreven worden in de lange rij bewindslieden die op dit gebied veel beloofden en weinig waarmaakten. De kerkhoven en crematoria draaien er wel van.

Fons Nijpels, oud-voorzitter Nietrokersvereniging Clean Air Nederland, Weena

Blufbehang

Zoals gewoonlijk heb ik weer genoten van de column van Peter Buwalda. Deze keer ging het onder andere over de goed gevulde boekenkast, waarvoor het kostelijke woord blufbehang blijkt te bestaan.

Ik ben zelf schuldig aan een boekenbehang. De meeste fictieboeken in mijn boekenkast heb ik nog niet gelezen. Bij de verhuizing naar een kleiner huis, heb ik met pijn in het hart veel boeken weg moeten doen, en de rest van de gelezen boeken verbannen naar de achterste rij. Ik zie het nut er namelijk niet van in om naar een rij boeken te kijken die je al gelezen hebt, in plaats van naar de vele uitnodigingen om gelezen te worden.

Het is wel een handicap als je ineens herinnerd wordt aan een boek dat je lang geleden gelezen hebt, en dan moet uitvogelen waar bijvoorbeeld de R van Jean Rhys ongeveer achter staat. Maar ik heb niet meer ruimte.

Maar toch vooral, als ik naar mijn ­boekenkast kijk: dank aan de vele ­schrijvers die naar mij lonken.

Disclaimer: Ik heb ook een bibliotheekabonnement. Lezen is geen wedstrijd. Mijn boekenkast bestaat niet om te bewijzen hoeveel boeken ik gelezen heb. Lezen is een genot.

Els van Lierop‘s-Hertogenbosch

Jongeren

Sinds het begin van corona volg ik met veel interesse, maar ook lichtelijk geamuseerd, de worsteling van het kabinet om ‘de jeugd’ te bereiken. Deze week nog werd er een nieuwe poging gewaagd met een sessie op sociale media en er wordt overwogen om jongeren te bereiken via games of door influencers in te zetten.

Jongeren zijn echter niet achterlijk. Wij lezen ook de krant, kijken ook het journaal en zaten, met de rest van Nederland, aan de buis gekluisterd bij de persconferenties dit voorjaar. Wellicht niet alle jongeren, zoals ook niet alle ­ouderen dat doen. Maar we spreken ­elkaar aan, hebben het er met elkaar over – het onderwerp leeft echt wel.

Behandel jongeren dan ook alsjeblieft als iedere andere, volwassen burger. Ga het gesprek met ons aan en bied ons een podium om onze zorgen te kunnen uiten. Daar hebben we echt geen influencer of game voor nodig.

Job van den BroekUtrecht

Gouden Koets

De Gouden Koets verhuist na de restauratie naar het Amsterdam Museum. Als ik nog mag meemaken dat ook de gebruikelijke inzittenden, bij wijze van spreken een mooie plaats in het ­museum krijgen toebedeeld, ben ik als republikein helemaal tevreden.

Adriaan de BakkerKapelle

Laaggeletterden

Het is deze week de Week van Lezen en Schrijven. Als docent NT2 (Nederlands als tweede taal) ben ik elke keer weer geschokt als ik de cijfers hoor over het aantal laaggeletterden in ons land. Ik denk terug aan een paar jaar geleden, wanneer ik mij aanmeld als vrijwilliger bij het Taalhuis in de bibliotheek in mijn dorp. De coördinator is blij met mijn aanmelding en vertelt dat ik wel eerst een cursus dien te volgen alvorens ik aan een cliënt kan worden gekoppeld.

Ik vraag waar de cursus over gaat en ze vertelt dat je leert hoe je om moet gaan met laaggeletterden en hoe je taal aan kunt bieden. Hierop zeg ik dat dat mijn werk is, dat ik daar dus dagelijks mee bezig ben. Helaas, ik moest echt verplicht vier dagdelen cursus volgen, in mijn eigen vak nota bene, en daar dus vrij voor vragen. Maar als docent kun je niet zomaar vrij krijgen, want wie geeft mijn groep laaggeletterden les op het moment dat ik een cursus volg over hoe ik les moet geven aan laaggeletterden? Snapt u het nog?

Marlies BohnckeWesterbork

Laptop

Een overheid die niet voorziet in een ­essentieel leermiddel. De laptop valt volgens een woordvoerder van het ministerie van onderwijs ‘niet onder de definitie van lesmateriaal’. Dit is zo kenmerkend voor een overheid anno 2020 die niet tijdig acteert. De technologische ontwikkelingen verdubbelen jaarlijks in snelheid. Dat een laptop of iPad niet alleen maar ‘een drager van informatie’ is, maar een onmisbaar onderwijsmiddel moet blijkbaar nog doordringen op het ministerie.

Net als bij het lerarentekort loopt de overheid ook hierbij achter de feiten aan. In een land waarvan de overheid pretendeert onderwijs zeer belangrijk te vinden, moeten ouders met welwillende stichtingen in gesprek voor een schenking om hun kinderen de juiste vorm van onderwijs te kunnen laten volgen. Regulier onderwijs mag nooit afhankelijk zijn van status of inkomen.

Juist in deze tijd waarin ook het blended learning principe vorm heeft gekregen, zou de overheid proactief moeten voorzien in de meest essentiële leermiddelen. Bij het Wopke-Wiebesfonds gaan miljarden over de toonbank ter investering van toekomstige projecten.

Laten we nu eerst maar wat minder ver vooruit kijken en de juiste investeringen doen die nu noodzakelijk zijn.

Kees Francino, oud-directeur basisonderwijs,Wijk bij Duurstede

Mozart

Zur Hilfe, zur Hilfe!’ (‘Help, help!’). Met die woorden opent Mozarts Zauberflöte, en die woorden drongen zich aan mij op bij het lezen van de column van Erdal Balci. Hoe is het mogelijk dat een door mij bewonderde columnist, bewonderd om de sprookjesachtige taal waarin hij zijn ­indringende meningen brengt, zo de plank kan misslaan? En Sigrid Kaag ­beticht van het bepleiten van een Europese superstaat (waar, wanneer deed ze dat?), en van capitulatie (waarvoor?).

Balci denkt dat wij in Europa ons tegen aanvallen op de democratie, het vrije woord, homorechten en vrouwenemancipatie kunnen beschermen door weg te duiken achter een muur van kleinschaligheid. Zelfs als dat verstandig zou zijn, dan moeten we toch achter die muur de handen ineenslaan en als democratische en transparante landen met elkaar samenwerken?

Ja, samenwerken betekent dat je soevereiniteit met elkaar deelt. Dat doen we al eeuwen. Binnen veilige muren, maar ook over die muren heen.

Anno 2020 leven we in een wereld zonder muren, of we dat nu leuk vinden of niet. Wegduiken betekent dat je daar je ogen voor sluit. Wat een droefheid!

Ik kom in de stemming voor Mozarts Maurerische Trauermusik.

Henk van LeeuwenAmsterdam

Drones

Drones verjagen watervogels. (Ten eerste, 8 september). Drones moeten per onmiddellijke ingang worden verboden. Beschouw het als verboden wapens. Het laatste stukje vrijheid is de lucht boven ons. Als daar ook nog drones kleven, is het gedaan met privacy, rust en uitzicht. Ook namens alle vogels: weg met die krengen.

Vera de NijsAmsterdam

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden