Gemopper op administratieve druk is bon ton in zorgwereld, maar ongehoorzaamheid werkt beter

Niet klagen, gewoon mee stoppen

Foto de Volkskrant

De casemanager dementie van mijnheer Van Dam geeft me een brief van het Centraal Indicatieorgaan Zorg. Dat overheidsorgaan moet toestemming geven voor de opname in het verpleeghuis van onze mijnheer van Dam. Ze snapt er niks van, want ze heeft al een boel formulieren opgestuurd. 'Bij de aanvraag ontbreken basale gegevens. Om de aanvraag goed te kunnen beoordelen, verzoekt het CIZ vriendelijk om onderstaande informatie te verstrekken.'

Vervolgens vraagt de ondertekenaar van deze brief tweemaal hetzelfde: een psychiatrische diagnose en een rapportage van een deskundige waarin die diagnose staat. Maar als het CIZ denkt iets te missen, zijn ze niet te vermurwen. Of ik dus een gloedvol betoog wil schrijven. Dat is niet ingewikkeld: na een hersenoperatie is hij steeds vergeetachtiger geworden en nu draait hij de dag en de nacht om. Zijn vrouw wordt er van tijd tot tijd gek van en ook de dagopvang biedt geen respijt meer. De specialist ouderengeneeskunde heeft al een briefje geschreven voor het CIZ. Dat voldeed blijkbaar niet. Goed, ik schrijf wel een brief, beloof ik en plak gewoon alle brieven van de specialisten achter elkaar, dan staat de diagnose er ook twee keer. Ik schrijf dat hij dementie van een onbekend type heeft. Meestal is zoiets voldoende.

Gemopper op administratieve druk is bon ton in de zorgwereld, er zijn congressen over en de minister beloofde vorige week dat het beter wordt. Ik heb er zelf niet zoveel last van. Twintig jaar terug was ik elke maand een tijd bezig met rekeningen uitdraaien, nu is dat in enkele minuten gepiept. Brieven van specialisten waarvan de conclusie vroeger in het dossier moest worden geschreven, haal ik met een druk op de knop op en koppel ik aan het dossier van de patiënt. Als ik verwijs, hoeft de assistente geen brief te tikken en de patiënt die niet op te halen. Met een paar klikken gaan het verzoek om een afspraak en de verwijsbrief met de goede gegevens naar het ziekenhuis.

Zeker, er zijn ook nu nog onzinnige briefjes - een verkeerd kruisje bij een verwijzing, machtigingen voor pillen of verband, die ik zo nodig 'van achter naar voren invul': ik begin bij de gewenste uitkomst en redeneer terug. Zo'n ergerlijke CIZ-brief is er ook soms. Maar veel tijd kost dat niet in de dagelijkse zorg. Ik zie er geen patiënt minder om.

Natuurlijk hebben huisartsen ook last van instellingen die van alles willen weten om zogenaamd de kwaliteit van mijn zorg te meten. Ook in die gevallen helpen mijn licht anarchistische neigingen om gewoon niet alles in te vullen.

Volgens onderzoek van de actiegroep (Ont)Regel de zorg kunnen vooral in ziekenhuizen dokters moeilijk aan administratief gedoe ontsnappen; 40 procent van hun tijd zitten ze dingen in te vullen. En ook wijkverpleegkundigen brengen de helft van hun werkweek achter een laptop door om van alles te registreren. Niet klagen, gewoon mee stoppen, want burgerlijke ongehoorzaamheid helpt echt.

Reageren? j.zaat@volkskrant.nl

Meer over