Column Harriet Duurvoort

Gelukkig weet ik dat er ook mensen zijn die bruggen bouwen tussen moslims en lhbti’s

Zoals zovelen was ik geschokt door de berichtgeving over de invloed van gewelddadig salafisme op sommige islamitische weekendscholen. En door het homofobe lesmateriaal dat op sommige islamitische basisscholen wordt gebruikt, dat kinderen leert dat seksuele diversiteit tegennatuurlijk is en wordt verafschuwd door ­Allah, die het volk van Loet hierom strafte met een ‘regen van stenen’. Hoewel Loet, oftewel Lot, tevens door fundamentalistische christenen of joden wordt aangehaald als rechtvaardiging voor het discrimineren van lhbti’ers.

Gelukkig weet ik dat er ook bruggenbouwers zijn, die juist onvermoeibaar proberen wederzijds respect en empathie tussen groepen die vijandig en afhoudend tegenover elkaar staan te bewerkstelligen. Een daarvan is mijn vriend Chris Bouma. Ik geniet nog na van een paar onvergetelijke dagen in Toscane, waar hij vorige week zijn 50ste verjaardag vierde met een retraite voor dertien vrienden en vriendinnen. Een prachtig etnisch divers ­gezelschap, alle religies belijdend of ongelovig, alle seksualiteiten, hoewel hetero’s zwaar in de minderheid waren.

Chris runt een bureau, Connecting Differences, dat is gespecialiseerd in projecten die empathie en begrip bevorderen voor de lhbti’ers in biculturele gemeenschappen, zoals moslimjongeren, maar bijvoorbeeld ook Ghanese organisaties. Daarnaast organiseert hij empowermenttrainingen voor biculturele lhbti’ers. Hij doet dat samen met zijn beste vriendin en compagnon, Rahma el Hannoufi, hetero en belijdend moslima.

Al meer dan dertig jaar verdiept Chris zich in zaken als diversiteit, ­de islam, de multiculturele samenleving en homoseksualiteit. Aan de Gaykrant vertelde hij enkele jaren geleden hoe belangrijk hij het vindt dat lhbti’ers ondanks de verharding in de samenleving over ‘hun eigen schaduw heenstappen’. Dus samenwerkingsverbanden aangaan met bijvoorbeeld positieve krachten in de Marokkaanse gemeenschap.

Voor Chris is het leggen van verbindingen tussen mensen, tussen bijvoorbeeld lhbti’ers en Marokkanen, een drijfveer. Regenboogcoalitiesolidariteit, noemt hij dat. ‘Als homo wil ik niet meegaan in het idee dat moslims en homo’s elkaars natuurlijke vijanden zijn. Hoe je het wendt of keert, onderling vertrouwen creëren is de enige weg.’ Als homo weet hij hoe het is om gediscrimineerd te worden. Daarom kan hij zich goed verplaatsen in het gevoel van een Marokkaan die bij een disco wordt geweigerd.

Wat ons bindt, is de behoefte als mens te worden gewaardeerd. Ook als homo, transgender of moslima wil je gerespecteerd worden. Het voeren van eindeloze theologische discussies heeft minder zin dan gewoon ontmoetingen organiseren en open gesprekken te voeren. Hij wil niemand ‘verlichten’. Maar weet dat je, door een open gesprek aan te gaan, dichter bij mensen komt. Rahma vertelt dat juist persoonlijke verhalen van lhtbi’ers binnenkomen. Als mensen praten over hun leven, krijg je een ontmoeting van mens tot mens. Dan kan er begrip ontstaan. En begrip is het begin van respect.

Er had een camera bij moeten zijn hier in Toscane, dacht ik geregeld. We voerden gesprekken die de veerkracht van de multiculturele samenleving lieten zien. Soms, want de meeste tijd vermaakten we ons met platte grapjes en uitgelaten schoolreisjesgedrag. Pootjebadend in de vulkanische warmwaterbronnen, uitbuikend na de heerlijkste viergangendiners, Italiaanse liedjes op de radio in de auto nazingend. Het landschap opzuigend in al onze poriën. La dolce vita in de zuiverste zin van het woord.

Chris is gedisciplineerd optimist, die onophoudelijk zelfverbeterende cursussen volgt en mensen zoals ik, behept met een wat zorgelijk en cynisch pessimistisch journalisten-gen, vrolijke zelfhulpboekjes toestopt met tips als ‘volg het nieuws maar helemaal niet meer, daar wordt je alleen maar onrustig van’. Hij poogt onvermoeibaar de voortdurende stroom negativiteit buiten te sluiten. Dat is hoe je de hoop beschermt. Een talent dat benijdenswaardig is.

Je bent voor de media spannender als je wat radicaals en angstaanjagends te melden hebt. Dat veroorzaakt ophef, kijkcijfers, clicks. Maar het tast je aan als je alleen maar wordt gevoed door slecht nieuws. Het is belangrijk juist ook stemmen als die van Chris of Rahma de ruimte te geven. Zachte krachten die in deze tijden van polarisatie de moed hebben de hardste confrontaties op te zoeken. En harten te openen voor ­wederzijds respect en waardering.

Harriet Duurvoort is publicist

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden