Column Max Pam

Gelukkig is ons land niet corrupt

’S Ochtends had ik een paar uur in Musils meesterwerk Der Mann ohne Eigenschaften gelezen, daarna was ik nog juist op tijd in Eye voor de matinee die helemaal gewijd was aan films van Tarkovski en Bergman, vervolgens was ik naar de Stadsschouwburg gehold om de repetitie bij te wonen van Sophocles’ Antigone, en tenslotte had ik in het Concertgebouw nog even de achtste van Bruckner meegepikt. Ik had me dus helemaal gelaafd aan cultuur, toen ik me zaterdagavond moe maar voldaan met een zak chips op de bank liet vallen en de televisie aanzette.

Het Eurovisie Songfestival!

Ik had geluk: de Nederlandse inzending, twaalfde in rij, stond op het punt van beginnen. Lang kon het niet meer duren voordat de uitslag bekend zou worden. Ik bleef dus hangen, maar wat de uitslag betreft had ik mij vergist: die zou nog uren op zich laten wachten. In Tel Aviv werd het klaarkomen voortdurend uitgesteld. Telkens weer voor het zingen de kerk uit. Echt iets voor­ Joden, de IJslandse zanggroep legde met hun Palestijnse vlaggetjes meteen de vinger op de zere plek.

Er wordt in intellectuele kringen wel eens neergekeken op het Songfestival, maar dat is volkomen ten onrechte. De presentatie van Cornald Maas en Jan Smit bijvoorbeeld was van een ongekend hoog niveau. In NRC Handelsblad stond een zuur stukje over het feit dat Cornald Maas en Jan Smit niet alleen de presentatie verzorgden, maar ook nog eens lid waren geweest van de commissie die de Nederlandse inzending had uitgekozen. Elk compliment aan de Nederlandse zanger Duncan Laurence, zo vond de krant, was derhalve ook een compliment aan het adres van de presentatoren zelf. Alsof Marc Overmars en Edwin van der Sar het commentaar verzorgen bij de kampioenswedstrijd van Ajax, schreef NRC Handelsblad kinderachtig.

Het is natuurlijk waar dat zoiets in menig ander land corrupt zou worden genoemd, maar ik denk dat het gewoon kinnesinne is, omdat Cornald Maas een Volkskrant-achtergrond heeft. Daarom ben ik ook blij dat NPO-baas Frans Klein in Tel Aviv aanwezig was om onze presentatoren te steunen. Klein is een ervaren kracht die met het bijltje heeft gehakt. Hij weet hoe het is om tegenwind te ontvangen. Zo wordt het hem door de publieke omroep heel flauw nagedragen dat hij een etentje heeft gedeclareerd in een van de restaurants, die hij drijft met zijn broer. Alsof een mens niet eens meer in zijn eigen keuken bij zijn eigen familie een vorkje prikken mag!

Op schitterende wijze hebben wij het Songfestival gewonnen en daarom mag Nederland de volgende editie organiseren. ‘Een mooie gelegenheid om Nederland op de kaart te zetten’, las ik terecht. Nederland mag dan het land zijn waar de eerste kaartenmakers vandaan kwamen – Ortelius, Mercator en Hondius – onszelf zijn wij helemaal vergeten daarop te zetten. Daarom proberen verschillende Nederlandse steden het festival binnen te halen, maar de prijs is ongekend hoog: 20 miljoen euro, minimaal.

De vraag doemt zodoende op of dat bedrag moet worden betaald uit de publieke middelen. Zou het niet meer voor de hand liggen het Songfestival voortaan aan John de Mol over te laten? Eventueel in samenwerking met prins Bernhard, want dan weten wij zeker dat het geld snel bij elkaar is. Mocht Amsterdam worden uitverkoren dan kunnen de deelnemers en hun medewerkers bovendien logeren in de vele huizen van de prins, zodat wederom het mes aan twee kanten snijdt en wij er tegelijk voor kunnen waken dat het geld niet over de balk wordt gesmeten. Als om de vier jaar een Olympisch dorp wordt gebouwd, waarom zou je dan niet op gezette tijden een dorp voor het Eurovisie Songfestival kunnen neerzetten?

Als extra commentator, naast Cornald Maas en Jan Smit, zou ik willen pleiten voor Jan Lammers. In zijn dubbelfunctie van sportief directeur bij de Dutch Grand Prix en die van deskundig verslaggever bij Studio Sport weet hij precies hoe je financiële belangen bij de media naar binnen moet schuiven. Het verdienmodel van Marc Overmars en Edwin van der Sar die een wedstrijd van Ajax verslaan, bestaat allang. In sommige landen zou je zoiets misschien corrupt noemen, maar gelukkig is Nederland het land van het poldermodel, waar wij ons allemaal terdege realiseren dat wij moeten samenwerken om iets van de grond te trekken. Als alle neuzen in dezelfde richting staan, dan krijgen wij dit voor elkaar!

Dankzij Duncan Laurence krijgt ons land een unieke kans. ‘Er wacht een jaar vol uitdagingen’, schreef de Volkskrant zeer begaan, ‘alleen al de repetities zijn een enorme logistieke operatie’. Het Songfestival brengt ons iets dat wij in dit kikkerlandje zo vaak hebben gemist: een groots en meeslepend leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden