Gele-hesjesdilemma, een ontroerend verhaal en de popcultuur

De week van de hoofdredacteur

Wikken en wegen

Gisteren spraken we de planning van het weekeinde door. Gele hesjes in Parijs, uiteraard, maar ook in Nederland is weer een handvol demonstraties aangekondigd. Moeten we daar verslaggevers op afsturen? Vorig weekeinde hebben we dat gedaan, het leverde aardige inzichten op – bijvoorbeeld dat de klachten en standpunten van de Nederlandse gele hesjes weinig samenhang vertonen. Maar sommigen op de redactie vonden dat we die Nederlandse demonstranten te belangrijk hadden gemaakt, omdat ze in de krant naast het stuk belandden van onze Frankrijk-correspondent Daan Kool over de ernstige rellen in Parijs. Wat stelde het hier nu helemaal voor? Ik vond het juist goed dat we nieuwsgierig zijn naar wat die mensen te zeggen hebben, en als het hier klein blijft, is dat ook belangrijk om te weten. Maar bij de tweede keer? Dan geldt dat minder. En er dreigt een valkuil, in bedrijven noemen ze het de sunken cost fallacy: je kunt op pad gaan om te kijken of de beweging groeit, maar als verslaggever en fotograaf ter plekke zijn, als er kleurrijke quotes en beelden zijn, dan belandt het materiaal vaak ook op de site en de pagina’s, de tijdsinvestering is nu eenmaal gedaan. Misschien draagt de krant zo bij aan het verraderlijke mechanisme van het mediafenomeen, dat het protest groter maakt dan het is. Aan de andere kant willen wij er wel bij zijn als hier een echte tegenbeweging wordt geboren. Het blijft wikken en wegen. 

Ellen de Visser

Verslaggevers die 25 jaar in dienst zijn, krijgen behalve een diner met collega’s van mij een flinke bos bloemen uitgereikt. Voor een gouden horloge zijn we te gierig. Meestal ontmoet ik lacherigheid en licht wanhopige blikken, want mensen tellen dit niet en worden zo opeens herinnerd aan het verglijden der jaren: de hoofdredacteur met bloemen als een memento mori. Met wat warme woorden over de prachtige bijdragen aan de Volkskrant probeer ik dan dat gevoel weg te poetsen. Dat was maandag eenvoudig, want de jubilaris was Ellen de Visser, wetenschapsredacteur met een fenomenale staat van dienst, met zojuist de absolute digitale en papieren hit van het weekeinde op haar naam: het verhaal over de schoolvriendinnen Derakshan en Maartje. De een vluchteling uit Afghanistan, de ander terminaal ziek. De stervende Maartje, die ervan droomde arts te worden, schrijft aan de minister om Derakshan haar plaats in de samenleving aan te bieden. Veertien jaar later is Derakshan oncoloog geworden. Een heel triest verhaal met ook heel warme gevoelens: Claudia de Breij liet op Twitter de tranen zien die op haar krant waren gedruppeld. Als u die op het scherm wilt laten vallen, bekijk dan op volkskrant.nl de mooie korte documentaire die onze crossmediaredactie over het verhaal maakte: beelden van toen, Derakshan en Maartjes moeder die herinneringen aan Maartje ophalen, en Derakshan als arts die vertelt hoe het altruïsme van haar overleden jeugdvriendin haar heeft geïnspireerd.  

Van Tomadorek tot dominomus

Een van de leukste series in de Volkskrant is ‘Een geschiedenis van de Nederlandse popcultuur in 100 voorwerpen’.  Vrijdag opende het V-katern met een extra lange aflevering in de krant, geschreven door onze chef kunst Mark Moorman, over de filmposter voor Turks Fruit: een kantelmoment in de Nederlandse filmgeschiedenis. Dat stuk moet u beslist lezen als u het nog niet heeft gedaan. Kijk dan meteen even naar alle 71 voorwerpen die de V-redactie inmiddels heeft beschreven, met de stukjes erbij. Die staan bij elkaar op volkskrant.nl/popcanon: het Tomadorek, de pijp van Harry Mulisch, de bewegwijzering van Schiphol, de roze plopkap van GeenStijl, de dominomus, het patatje kapsalon, het bankje uit Zeg ’ns Aaa. U begrijpt het: een mer à boire.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.