Column Thomas van Luyn

Geld voor een huis in Frankrijk heeft Thomas van Luyn niet, maar een man mag dromen

Een huisje in Friesland, nee dat is het niet. Als het schip met geld binnenkomt wil ik best iets buiten de stad hebben, maar eerst anderhalf uur door polders rijden om vervolgens weer met akkers en sloten geconfronteerd te worden, brrr. Voor wat een tweede huis kost, wil ik daar toch op z’n minst mistige bergen zien en lavendel ruiken. En dan kom je toch in Zuid-Europa uit. Probleem is natuurlijk, dat je dan een zak geld nodig hebt die alleen babyboomers en drugsdealers bezitten. Ik ben geen van beide. Ik zou de organen van mijn kinderen op het dark web kunnen aanbieden, maar die markt schijnen de Chinezen al in handen te hebben. Ik zal dus óf moeten gaan tippelen, óf kijken naar goedkopere alternatieven dan de Côte d’Azur. Overigens: waarom De Jeugd van Tegenwoordig in hun hit Hollereer, die ‘haute couture’ van ze niet niet hebben laten rijmen op ‘Côte d’Azur’, zal ik nooit begrijpen. Zo’n mooie rijmkans krijg je maar één keer in je leven. Maar dat terzijde.

Geld heb ik niet, maar een man mag dromen. In Frankrijk heb je een stuk landinwaarts wel aardige plekjes. Wat ze er niet hebben is Funda. In plaats daarvan is er een typisch Frans systeem van lokale makelaartjes, waarbij de burgermeestertjes en notarisjes ook nog toestemming moeten geven voor de koop, zodat de uitwassen van de vrije markt, waar nodig, getemperd kunnen worden met wat corrigerende corruptie. Die huizen staan op makelaarssites, maar daarbij zijn straatnamen en huisnummers vakkundig uit de foto weggelaten of zelfs weggepixeld, zodat een potentiële koper nooit zelf het adres zou kunnen vinden. En dan nóg heb je het risico dat de buurman, met een akte uit 1973 in zijn hand, je komt vertellen dat de helft van je huis op zijn land staat en dat je huur moet betalen. Anders krijg je nooit meer een loodgieter, want de neef van de buurman zit bij de vakbond.

In Duitsland is het makkelijker, en daar staat ook veel te koop. Sterker nog, er zijn plekjes die niet veel verder rijden zijn dan het voornoemde Friesland, maar dan met heuvels. Dat laatste is voor mijn vrouw belangrijk, want die is ervan overtuigd dat de boel hier gaat overstromen, dus die ziet een tweede huis als drogevoetenvlucht. Mijn argument dat Amersfoort dan ver genoeg is, maakt geen indruk. Zelf maak ik me meer zorgen over de zombie-apocalyps, dus een hutje in de bergen lijkt me ook wel wat. Zonnecellen op het dak, veldje voor aardappelen, vuurwapens en munitie: laat ze maar komen, die zombies / PVV’ers / jihadi’s.

Maar goed, geld hadden we toch niet. En zo vlak over de grens is de markt verpest door Hollanders. Waar je heen moet is Oost-Europa, schijnt. In Roemenië heb je voor een paperclip en een pakje boter al een huis. Wat zeg ik? Een paleis. Althans, dat is wat me verteld wordt door mensen die ook geen tweede huisje kunnen betalen. Wie te lang op het internet zit, ziet te veel mogelijkheden. Lekker eten hoor, in Polen. En Albanië, ja, ook heel goedkoop. Allemaal leuk en aardig, zeg ik dan, maar ruik je er lavendel? Zingen de cicades in de avond? Spelen ze er jeu de boules? Nee? Dan wacht ik wel op dat geldschip.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden