Opinie

'Geïndoctrineerd wachten in oranje crêpepapier'

Elk jaar weer gaat het kriebelen vanaf het moment dat ik op de stoepen in Amsterdam het woord bezet lees. In kapitalen BEZET. Ik neem me iedere keer weer voor afplakband te kopen, ergens een topplek te veroveren, met afplakband BEZET te schrijven, schrijft Lidy Nicolasen.

Drukte op de Utrechtse vrijmarkt Beeld ANP

Willie Wartaal, zei hij. Ik heet Willie Wartaal en dat wisten we, hoewel hij toen nog lang niet zo beroemd was als nu. Hij liet zijn opvallende gympen zien, droomde hardop over zijn toekomst als rapper en verklaarde waarom hij daar in zijn eentje door de stad liep.

Hoewel, in z'n eentje, dat is lastig op Koninginnedag en ook op Koningsdag. Het was de eerste keer dat we onze overbodige troep op de stoep hadden gezet. 's Morgens in alle vroegte. Het was best fris en geen hond kwam langs. Zeg maar gerust dat we zaten te blauwbekken en dat ergens in de verte het gedruis van Koninginnedag was te horen. Bij ons voor de deur was het stiller dan stil.

Halverwege de dag keerden onze kansen, omdat het Oranjezonnetje ons had gevonden, net als de drommen mensen die richting trein dus op weg naar huis gingen en op hun route ons verkooptapijtje passeerden. De marktkoopman die we in onszelf hadden vermoed, kreeg eindelijk ruim baan.

Als was in onze handen
Het publiek - op dit uur van de dag zat van spijs en drank en oranjehoedjes - gedroeg zich als was in onze handen. Al onze ouwe meuk kreeg een nieuwe bestemming, want wie wil er nou niet een kleerhanger als geranium of een oude fax als bijzettafel? Of de nieuwe schoenen van Willie Wartaal zien en vervolgens op pumps wegstappen.

Het was voor het eerst dat we onze troep op de stoep hadden gezet en voor het laatst. Niet dat we niet zouden willen. Elk jaar weer gaat het kriebelen vanaf het moment dat ik op de stoepen in Amsterdam het woord bezet lees. In kapitalen BEZET. Ik neem me voor afplakband te kopen, ergens een topplek te veroveren, met afplakband BEZET te schrijven, er een hoed op z'n kop neer te leggen en op prime time jazz standarts te blazen. Opbrengst: Stichting Vluchteling. Wie anders.

Het komt er nooit van, omdat ik dat helemaal niet durf. Ook vandaag niet op deze eerste Koningsdag. De troep in huis stapelt zich op en bye bye spetterende performance. Het is nog vroeg nu, best fris eigenlijk ook. Door het open raam waaien de eerste geluiden van de vrijmarkt naar binnen. Het klinkt anders dan op een gewone dag in deze stad waar het nooit meer stil is, omdat ze elders altijd vakantie hebben.

Het gedruis
Honderden toeristen strijken hier elke week neer. Zomer, winter, herfst en lente, het maakt niet uit. Ze stappen massaal op de fiets, steken de brand in een joint, pakken een pilsje en bezien de stad gedwee vanuit meterslange rijen voor de deur van het Anne Frankhuis, onder de arm een posterkoker van het Van Gogh.

Het gedruis van Koninginnedag, nee Koningsdag, het is even wennen, klinkt anders. Op dit uur van de dag komen de eerste gasten vanaf het station aanlopen. Hun verwachtingsvolle gezichten kijken uit naar wat de dag zal brengen. Ze roepen naar elkaar en anderen. Ze lachen, hebben een rugzak mee, onderweg een plastic kroon op de kop getikt en lopen er vrolijk mee voor gek.

Ooit droeg ik ook een kroon op Koninginnedag. Niet van plastic maar van karton. Over mijn rok was een rokje van oranje crêpepapier gevouwen. Ik had een witte blouse aan en aan het einde van mijn vlechten hingen rode strikken. Mijn fiets was ook versierd. Stuur, trappers, alles was omwikkeld met oranje crêpe. Maar het mooist waren de wielen. Die droegen de Nederlandse vlag, gemaakt van iets dat op touw leek. Het spul zat om de spaken gewikkeld en al fietsend leek het net Spakenburg op zondag, maar dat wist ik toen nog niet. Het was een machtig mooi gezicht, dat wist ik wel.

Verder was er niks aan, aan die Koninginnedag. De schoolkinderen fietsten in een sliert achter elkaar door het dorp, klas bij klas. Het was een hele optocht en opschieten deed het niks. Om de haverklap stonden we ergens stil ons te vervelen. Geen idee waarom. Als kind werd je dat eigenlijk nauwelijks gewaar. Normaal gesproken hadden we koekhappen en zaklopen en rennen met een aardappel op een lepel en met dat geren van niks naar nergens had ik veel meer.

Wat werden we geïndoctrineerd. Tuurlijk. Doelloos wachten in oranje crêpepapier dat aan alle kanten begint te scheuren en prachtig versierde wielen die niet mogen draaien. Was het Republikeins Genootschap toen om handtekeningen komen bedelen, had ik die zeker gegeven. Ik was er helemaal rijp voor. Mij hoor je niet dat Amalia en hoe heten al die koningskinderen, geen zin hebben in een optocht die niet opschiet. Dit jaar ga ik voor een ketting gemaakt van exorbitante milieuverpestende koffiecups. Kijk, dat is ook Koninginnedag, eh Koningsdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden