Lezersbrieven

‘Gehandicapt en reizen, doe het maar eens’

Gehandicapten testen of het wel plezierig is om met het openbaar vervoer te reizen. Beeld Hollandse Hoogte

Het is weer vakantietijd, ook voor ouderen en gehandicapten. Maar gidsland Nederland heeft het openbaar vervoer nog steeds niet aangepast. Ter compensatie geldt het Valys-vervoer. En omdat wij als groepering toch geen nut meer lijken te hebben voor de economie, moet dat wel zo goedkoop mogelijk worden aanbesteed.

Nu gaat er weleens wat mis wanneer taxibedrijven die voor Valys rijden hun personeel onderbetalen dan wel uitmelken, en ook langdurig werklozen als chauffeur moeten inzetten.

Zo boekte mijn man, die blind is, een rit van Nijkerk naar Haalderen bij Nijmegen, waar hij om 16.00 uur een afspraak had. Volgens opgaaf een rit van 1 uur en 9 minuten. Hij had de rit voor 14.30 besteld. Al om 14.24 kwam het busje voorrijden. Eerst naar Putten, waar een rolstoel moest worden ingeladen, daarna naar Harderwijk om iemand naar Apeldoorn te brengen, vervolgens naar Otterlo ergens in the middle of nowhere waar de ­ vakantiegangers met rolstoel en bagage werden afgezet, om uiteindelijk om 17.36 op bestemming te arriveren.

Maar niet getreurd, het kan erger. Zo hoorden we van een vrouw zonder benen die van 16.30 tot 21.30 in de benedenhal van een flat had moeten wachten eer de taxi kwam voorrijden. En iemand die vroeg haar even in haar mantel te helpen, omdat ze haar arm uit de kom had gehad, kreeg van de chauffeur te horen: ‘Daar ben ik niet voor ingehuurd, dat had u dan bij de boeking moeten melden.’

Met klachten veegt Valys eenvoudig de vloer aan, het zijn immers incidenten, nietwaar?

Dus is het reizen met Valys op die manier een probleem? Volgens premier Rutte moeten we het positiever zien, en spreken van een uitdaging!

Truus Jonker, Nijkerk

Mijn zoon, een zombie

Als vader van een 21-jarige zoon die een drugsverslaving heeft en manisch-depressief is, werd ik misselijk van de laatste opmerking van Rogier die als een ware gebruiker geen greintje verantwoordelijkheid lijkt te nemen voor zijn eigen verslaving (die hij natuurlijk niet heeft) met de woorden: ‘De schuld zit hem in het systeem.’ 

Het is één ding dat hij zijn eigen ­gezondheid en die van zijn zwangere vrouw in gevaar brengt. Maar Rogier, kijk eens verder dan je neus lang is als je weer een lijntje doet, en denk eens aan je 2-jarige dochtertje en je volgende kindje, nu nog in de baarmoeder van je snuivende vrouw.

Wil je weten wat ouderlijke wanhoop is? Wat onmacht betekent? Wat verdriet je aandoet? Wat er met je gebeurt als je je eigen kind voor je ogen in een soort zombie ziet veranderen? Kom eens praten!

Hans Blom, Breda

Leve vrijheid van onderwijs

De reactie van Gerda Godrie-van Gils in haar brief zaterdag bewijst onbewust exact datgene waarvoor het artikel van de vrijheid van onderwijs in 1917 opgenomen is en dient te blijven in de Grondwet. Dit artikel, de hele 19de-eeuwse schoolstrijd (die tot in de huiskamers soms letterlijk uitgevochten werd) en de moderne keuzevrijheid van ouders die een denominatie wél belangrijk vinden voor de opvoeding van hun kinderen tot zelfbewuste burgers, vat Godrie-Van Gils kernachtig samen: ‘een facultatief lesuur religie en cultuur’.

Bjorn Hanssen, Valthermond

Marco Kroon

Als jonge mariniers werd ons tijdens de opleiding in de Van Ghentkazerne in Rotterdam geleerd dat je huizenhoog diende op te kijken tegen dragers van de Militaire Willemsorde (MWO). Er liep daar destijds een MWO-drager rond, sergeant-majoor Hakkenberg. Een man om diep respect voor te hebben. Dat kan van majoor Marco Kroon niet gezegd worden. Weliswaar krijg je de MWO voor militaire verdiensten en niet voor burgerfatsoen. Echter het gedrag van Kroon – verboden wapenbezit, wildplassen, agenten schofferen – is een drager van de MWO onwaardig en schaadt het aanzien van de hoogste militaire onderscheiding. 

Inleveren die medaille, Kroon. En anders terugpakken, minister Bijleveld.

Peter Ruijtenbeek, Den Haag (oud-marinier)

Toontje lager graag

Ik beluisterde zondag de podcast van The Daily van The New York Times. Daarin was een vader te horen die zijn kind verloor tijdens de schietpartij bij de Sandy Hook Elementary School. Een podcastaflevering die mij lang zal bijblijven. 

Ik kon dan ook enig hoongelach niet onderdrukken bij het ­lezen van de brief van 13 juni van Loek d’Hont vanuit Florida in de VS, waarin hij beweert dat Nederland zich diep moet schamen om kinderen in de Stint de weg op te sturen. Staat de veiligheid van kinderen in de VS werkelijk voorop? En speelt geld geen rol? Hen in degelijke bussen vervoeren blijkt niet de enige garantie op veiligheid te zijn. Een toontje lager zingen lijkt mij dan ook terecht.

Heidi Rasker Boxem, Ingen

Illusie

Loek d’Hont stelt dat met het toelaten van de Stint kosten voor veiligheid gaan en verwijst naar het schoolbussysteem in de VS als voorbeeld hoe het zou moeten. Een kleine zoektocht op internet leert dat er in de VS gemiddeld zeven kinderen per jaar omkomen in ongelukken met deze schoolbussen en nog eens negentien bij het in- en uitstappen van de bus. Het is een illusie te denken dat je aan het verkeer kunt deelnemen zonder risico’s te lopen.

Jan-Johan Balkema, Amsterdam

Waar interessante en spraakmakende verhalen online en in de krant ophouden, gaat het Volkskrantgeluid verder. Wat is een zwart gat precies? En hoe gaat het eraan toe in tbs-klinieken? Onze verhalenmakers leggen het uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden