Ingezonden brievenDit schrijven onze lezers

Geen subsidie voor Frascati Producties is schadelijk voor de theatersector én voor het publiek

De lezersbrieven van woensdag 25 november.

Jezebel van Cherish Menzo in coproductie met Frascati ProductiesBeeld Bas de Brouwer

Brief van de dag: en wij dan, het publiek?

Wij proberen onze verbijstering over het besluit Frascati Producties niet langer te subsidiëren, te boven te komen. Dat lukt niet. Natuurlijks spreken de professionals zich over deze misstap in subsidieland uit, ook zij zijn aangeslagen en kwaad. Maar wij? Wij zijn het publiek, de mensen waarvoor de jonge vrouwen en mannen hun talent over het voetlicht brengen. Tijd dus om van ons te laten horen, want een breed en vernieuwend cultuuraanbod is voor het publiek net zo belangrijk als voor de cultuurmakers.

Natuurlijk kunnen wij naar de zoveelste herneming van Ibsen, Shakespeare of Pinter gaan. Maar dan weten we wel al wat we gaan zien. En vooral ook dat een ‘mislukte’ productie er niet in zit. Want de vrijheid om iets te brengen dat misschien niet een breed publiek aanspreekt, kan de gevestigde theaterwereld zich helemaal niet veroorloven.

De kans om te ‘mislukken’ bestaat niet bij Frascati; wél de kans om met talent te ontdekken wat mogelijk is. En juist daarom is Frascati, voor ons, voor het publiek, zo geweldig. Wij willen juist zien en meemaken waar theater naartoe gaat.

Geen rijkssubsidie voor Frascati Producties is schadelijk voor de theatersector én voor ons, het theaterpubliek.

Michael Nieuwenhuizen en Mirjam Sweijd, Amsterdam

Feminisme

Als getrouwde moeder met twee schoolkinderen en sinds enkele jaren weer voltijds werkend in de hightechsector, ervaar ik dat het voor mij moeilijker is dan voor mijn mannelijke collega’s om carrière te maken. Om van ontmoedigende #MeToo-ervaringen nog maar te zwijgen. Feminisme gaat me daarom aan het hart en ik ben blij dat dit onderwerp regelmatig ter sprake komt.

Socioloog Marc van Ostaijen belicht de invloed van de man, maar Sander Schimmelpenninck kan dit ‘populisme’ niet waarderen. Met woorden als ‘de Hollandse fopfeminist’ en zijn simplistische economische verklaring is hij net zo erg.

Schimmelpenninck heeft het punt gemist dat als mannen minder gaan werken, er juist ruimte komt voor de vrouw om meer te gaan werken. Wel tegelijk oversteken en zorgen dat de loonkloof wordt opgelost, anders loopt het thuis alsnog in de soep.

Ook het deeltijdwerk van vrouwen voordat ze een kind krijgen (sorry, Sander, er gaat echt niemand voor haar man minder werken), is niet zo eenvoudig op te lossen als het lijkt. Zo zijn er in de zorg soms geen voltijdsbanen te krijgen.

Opvang en verlof naar Zweeds model zal zeker voor meer emancipatie zorgen. Daar zijn we het gelukkig alle drie over eens.

Marjolein Verhoeven, Eindhoven

Betaalde baan

Als er in de ‘mannenwereld’ een baan zou zijn waar je je 24 uur per dag, zeven dagen in de week, beschikbaar moet houden, de regie moet houden en ook alle taken moet vervullen, constant onder tijdsdruk staat (schooltijden, vioolles, zwemdiploma’s), ook de sociale contacten moet onderhouden, je altijd representatief voor de dag moet komen en de hele dag kleuterpraat moet aanhoren, tussendoor nog wat kinderen baren en opvoeden, en de bijbaantjes op school moet doen, hoeveel zou dat aan salaris opleveren? En dan hebben we het nog even niet over de mantelzorg voor de ouders, of zieke buurvrouw. Zolang al dat werk niet beloond wordt, zal geen ‘echte’ man zich daaraan wagen.

Een ‘pappadag’ wordt ingevuld door je de hele dag leuk met de kinderen bezig te houden, een prettige afwisseling van je gewone werk, en levert een compliment op van je omgeving, terwijl elke ‘mammadag’ betekent dat je wel al die andere taken erbij doet. 

Als vrouwen betaald werk gaan doen, blijkt uit diverse onderzoeken, dan doet de man nog steeds geen 50 procent van de huishoudelijke of verzorgende taken. Dus willen we vrouwen aan betaald werk helpen, zouden we haar thuisbaan aantrekkelijk (dus dik betaald) moeten maken voor mannen. Dan willen zij eens echt ondervinden wat een vrouw allemaal verzet.

Leonie Groosman, Almere

Stereotypering

Sinds mijn tienerjaren ga ik er prat op een feminist te zijn en niet aan stereotypering te doen. Maar de realiteit blijkt anders. Twee van mijn collega’s verwachten binnenkort ieder hun eerste kind en ik realiseer mij dat ik alleen de vrouwelijke collega vroeg naar de gevolgen qua werk. Sorry. Het is nog een lange weg naar gelijkwaardigheid op de werkvloer en mijn bijdrage kan veel beter.

Myrte Valeton, Deventer

Halveweekwerknemer

Sander Schimmelpenninck schrijft in zijn column dat niet minder, maar juist méér werken sociaal is. Dan kunnen we namelijk meer belasting afdragen ten gunste van mensen die echt niet kunnen werken. Als je echter kijkt naar personeelsadvertenties, dan zie je dat steeds meer werkgevers personeel willen hebben voor halve werkweken of zelfs nog minder.

De voltijdsbaan is aan het verdwijnen in ons land. De keuze om meer of minder te werken, wordt niet door werknemers gemaakt, maar door werkgevers. Zij zijn het die de belangrijkste troef in handen hebben om vrouwen meer te laten werken of mannen minder, namelijk door te variëren met het aantal uur per week dat een werknemer wordt aangesteld.

Eric Baars, Haarlem

Omwisselen

Ik wissel al voorlezend Janneke en Jip met elkaar om. Janneke kruipt stiekem door de heg en Jip speelt met de poppen. De vader staat in de keuken en de moeder is aan het werk. Mogelijk kunnen meer ouders hier een voorbeeld aan nemen?

Lucie Gooskens, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden