Column

Geen nieuws is goed nieuws

Heb ik eindelijk een smartphone - iedereen blij, zou je denken - roepen ze dat ik een app moet nemen.

null Beeld anp
Beeld anp

'Waaróm?' 'Dat hoort erbij.' 'Maar ik móét al zoveel.'

Het appwinkeltje bleek niet naast de deur, maar veel dichterbij, gelukkig. Wat voor app zoekt u, vroeg feitelijk niemand, een nuttige app, een leerzame app, of een combinatie, zoals de NOS-app?

Wat doet die, informeerde ik lusteloos.

Als er belangrijk nieuws is, stuurt die je een pushnotificatie.

Ik knikte.

De eerste 24 uur: nul pushnotificaties. Prima app, vond ik, lekker rustig, geen nieuws is goed nieuws. Tot een oorverdovende pushnotificatie me uit mijn remslaap bloebte, huh, wat moet dat allemaal, het is 05.37. Trump vermoord? Poetin op de Grebbeberg?

Nee, Sparta, Gazelle en Batavus gaan samen fietsen maken. Godverdomme, NOS-app. Wat wordt het morgennacht? Stophoest, Fruittella en Topdrop slaan de handen ineen?

Ik heb weliswaar een kutberoep - te weten: schrijver van dikke novels die na talloze cliffhangers resulteren in euh... een boer die met z'n vrouw op stedentrip gaat - maar nu zag ik een lichtpuntje: al tien jaar zette ik geen wekker.

Met een kop als een gong dacht ik aan andere tijden, toen ik proefkonijn was bij TNO-Soesterberg, bijvoorbeeld. Ik nam deel aan experimenten om de krijgsmacht te verbeteren, uit patriottisme, maar ook vanwege het bruine envelopje achteraf, waarin 38 gulden en 75 cent zat. Tijdens een bepaalde proef werd ik wel vijftien keer uit mijn remslaap geranseld. De pushnotificaties kwamen van een chagrijnig manwijf dat naar mij zat te kijken door een raampje. Om de zoveel minuten tikte ze keihard op het glas met haar trouwring. Wow, schrok ik dan wakker, waar zijn we?

Het was een zware baan. Ik had namelijk een kater van het jaarclubeten van de avond ervoor, pannekoeken met een krat bier, heel veggie in feite. Maar daar had die afgekeurde kolonel b.d. geen boodschap aan, hoe slaapverwekkend de setting ook was. Ik keek uit op twee Firato-fähige high-end speakers die om de paar minuten een heel zachte, nou ja, 'scheet' lieten - sorry, eet smakelijk, maar beter kan ik het niet omschrijven. Ik ben tegen columns met dit soort euh... 'elementen' erin, zeker als het om échte elementen gaat, wat nu niet het geval is, trouwens, tuttut.

Maar het klonk dus wel zo. En dan van die exemplaren die de 'later' ervan verkeerd heeft ingeschat, vooraf, qua sonoriteit, vaak natuurlijk in ruimtes en situaties waarin je een speld kunt horen vallen, zoals ooit mijn opa zaliger overkwam - en nu verlaag ik mezelf dus tóch nog tot de real thing, ik besef het, nota bene over de rug van mijn opa, van wie ik veel hield, godsamme, het loopt uit de hand, wie stopt me? - en wel enige seconden voordat hij een toespraak ging houden bij zijn afscheid van het verificatiebureau van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, met een microfoon erbij, versterkt dus, ook dat nog.

Opa zei er niks van. Hij begon gewoon aan zijn speech. Was dat goed? Of juist niet? Ben ik nog altijd niet uit.

Enfin, waar was ik? Bij TNO. Nou ja, die speakers puften dus urenlang heel zachtjes een schietbaan na. Die kwam ergens. Aan mij om te zeggen of de omwonenden daar wakker van gingen liggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden