Column Ariejan Korteweg

Geen leden en toch een clubgevoel bij de Groningse PVV

De PVV-kamer in het provinciehuis van Groningen is een clubhonk. Er hangen afbeeldingen van een driemaster met Nederlandse vlag, flyers van de lokale campagne – ‘Groningse nuchterheid’ – en zwart-witposters met ‘Pim Fortuyn Lijst 2’ en ‘Heb lef, stem LPF’. Een affiche met Martin Bosma en de tekst: ‘Zwarte Piet weer van ons’ herinnert aan een Groningse spreekbeurt. In een hoek een paspop die een shirt draagt met daarop een Opland-vrouwtje: ‘Geen nieuwe wind­molens in Nederland.’ En overal posters van Wilders.

‘Als Geert hier komt, signeert hij ze’, zegt Ton van Kesteren. ‘Mensen krijgen die ingelijst voor hun verjaardag. Mooi toch.’ Bij het raam met zicht op de schouwburg staat een vitrine met daarin een briefje van tien gulden, een vrolijk varken dat het bord ‘Go Away’ ophoudt en daarnaast een standbeeld van Bartje met sjerp: ‘Nederland is van ons.’

De PVV heeft twee zetels in de Groningse Staten en één in de gemeenteraad. Ook in de raden van Delfzijl en Pekela zitten PVV’ers. Dat hele clubje, inclusief fractieondersteuners en commissieleden, komt hier elke maandagavond als steunfractie bij elkaar; vanavond zijn ze met z’n tienen.

Varken, Bartje, gulden.

Zo’n wekelijks overleg is bijzonder. PVV’ers zijn niet zulke vergaderaars. Doorgaans worden hooguit in aanloop naar verkiezingen soms klasjes voor kandidaten georganiseerd. Nog zeldzamer is dat een Volkskrant-journalist mag aanschuiven. De landelijke PVV houdt de pers doorgaans op afstand.

Die gastvrijheid heeft haar reden. Spil van de Groninger PVV is Ton van Kesteren (64), Statenlid, raadslid en senator. In de Staten is hij, met co­equipier Dennis Ram (44), inmiddels geaccepteerd, daar wordt hij als een teleurgestelde PvdA’er afgeschilderd. In de gemeente ligt dat anders. Hij had al een forse botsing met de burgemeester, omdat die – ten onrechte, bleek later – dacht door hem voor racist te worden uitgemaakt. Van Kesteren kan wel wat positieve aandacht gebruiken, vindt hij zelf.

Omwille van de verslaggever vertellen de PVV’ers om beurten wat hen bij de partij bracht. Ik hoor over verzet tegen de komst van een moskee in Paddepoel, over het behoud van eigen waarden en normen. ‘Ik ben een echte patriot’, zegt Reinder Blaauw (25), die communicatie studeert. ‘De hele stad gaat achteruit door islamisering en immigratie’, zegt Kelly Uneken (39). ‘Dan maak ik me grote zorgen om mijn dochter.’ Angst voor islamisering is wat hen bindt, ook delen ze het verzet tegen Europa en ‘klimaatgekte’ en onvoorwaardelijke steun voor Israel. We doen dit voor onze kinderen, zeggen ze, of voor de kleinkinderen.

‘We doen dit voor onze kinderen en kleinkinderen.’

Sander Kaercher (39), tegenwoordig werkzaam in de gehandicaptenzorg, vertelt dat hij als politieman in Amsterdam meemaakte dat agenten een wijk niet in mochten omdat dat een provocatie zou zijn: ‘Je ziet de islamisering toenemen.’

Ze hechten daarbij aan nuances. ‘Ik zeg niet: nooit immigratie’, zegt Ram. ‘Maar wel een pas op de plaats tot de huidige instroom geregeld is.’ Van Kesteren vertelt dat hij zes jaar les gaf aan asielzoekers, en dat die hem nog steeds omhelzen als hij hen in de stad tegenkomt. Trouwens, de PVV krijgt na de zomer een stagiaire. En raad eens: een moslima. Van Kesteren: ‘Vreemd dat mensen denken dat zoiets bij ons niet kan.’

Dan worden de agenda’s van Staten en gemeenteraad doorgenomen, uitnodigingen en werkbezoeken verdeeld. Het gaat over de NAM, over het wietexperiment in Groningen, over een stroom Ethiopiërs – of Eritreeërs – bij de Mediamarkt. Als dementerende ouderen of verward gedrag op straat ter sprake komen, putten sommigen uit eigen werkervaring. Arthur van Dooren (49), politieman en raadslid uit Pekela: ‘Tijdens de ramadan zie je meer verwarden.’

Steunfractie Groningen, met zittend Statenleden Ram (links) en Van Kesteren.

Zo is in Groningen een eigen variant van de PVV ontstaan, een soort GVV. Met een kernteam en daaromheen een vaste groep van enkele tientallen sympathisanten. Waarom niet de volgende stap gezet en van de PVV een ledenpartij maken, vraag ik als de vergadering op z’n eind loopt; zodat jullie kunnen meepraten over hoe het verder moet, na twee verkiezingsnederlagen en de opkomst van een concurrent op hard-rechts?

Wat blijkt: Groningen hoeft niet zo nodig inspraak. Partijen zijn toch maar applausmachines, vinden ze. Als er iets nodig is uit Den Haag, klopt Ton daar op wat deuren. Dat Baudet wel avonden en congressen organiseert, moet hij weten. ‘Dat zijn toch andere mensen’, vindt Uneken: ‘Wat elitairder.’ Blaauw: ‘Wij zijn meer pragmatisch, nuchter.’ Ram: ‘Wij zijn socialer. Een ledenpartij kan lastig zijn; als wij zo’n avond met Bosma organiseren, staan er meteen linkse types te demonstreren.’ Ook Van Kesteren wil er niets van weten: ‘Onze sympathisanten zijn eigenlijk ook een soort leden. Het gaat goed zo.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden