Column Tv-recensie

Geen denker, die Nick Bollettieri

In ‘Love Means Zero’ spreekt Jason Kohn urenlang met tenniscoach Bollettieri. ‘Nick don’t think. Nick just reacts.’

Ik herinnerde me de naam Nick Bollettieri uit de tijd dat ik de tennisactualiteit nog volgde als een monnik de recentste wonderen. Wat ik nog wist: een bruut van een coach, Andre Agassi en een tennisschool die je deed denken aan Willy Wonka’s Chocoladefabriek: een hermetisch afgesloten plek waar aan één stuk door buitengewone tennissers uit tevoorschijn kwamen. Ik herinnerde me een man met een indrukwekkende snor en een chronisch ontbloot bovenlijf. Meer motivator dan ervaringsdeskundige, want het is zoals Boris Becker in Jason Kohns wonderbaarlijke karakterstudie-documentaire Love Means Zero zegt: ‘He never won a tennis match in his life.’

Nick Bollettieri leek niet meer op Nick Bollettieri. Wel op een kromgegroeid berkje waar iemand een leesbril in heeft gehangen. Kohn sprak de bejaarde coach uren achtereen. Bollettieri zat in een stoel en liet zich ondervragen. Hij was niet langer het intimiderende ballenkanon dat hij ooit was, maar als het ingewikkeld werd, boog hij zich voorover en keek de interviewer indringend aan. Dan begon Bollettieri plots over zichzelf te spreken in de derde persoon.

‘Nick don’t think. Nick just reacts.’

Geen denker, Nick Bollettieri.

De centrale kwestie in de film was die van Andre Agassi en Jim Courier. Beide vissen uit de Bollettieri-vijver. De bleekneuzige, brave Courier was de werker, die niets liever wilde dan zijn dagen in de tennisgevangenis slijten om een gebrek aan puur talent te compenseren met inzet. Agassi daarentegen was de geboren tennisser, het supertalent dat met de grootst mogelijke tegenzin op de baan rondhing. Drie keer raden bij wie Bollettieri in de box zat toen die twee het in 1989 in de derde ronde van Roland Garros tegen elkaar opnamen.

Op archiefbeeld zag je de woeste Agassi, die oogde als een punker met een mattenklopper, en de bedaarde Courier, meer het soort man dat met encyclopedieën langs de deuren komt. Courier won en Bollettieri leek al die tijd op het verkeerde paard te hebben gewed.

Uiteindelijk kreeg de coach gelijk: Agassi werd een ster. Hij won Wimbledon, werd ’s werelds nummer 1 en brak uiteindelijk met zijn coach, die zich vervolgens over de uitgerangeerde Boris Becker ontfermde om zijn aangenomen zoon terug te pakken.

Dat lukte.

Agassi zit niet in Love Means Zero. Doodzonde, want niemand naderde Bollettieri vermoedelijk ooit dichter dan hij. Dat werd nog duidelijker toen de coach een brief voorlas die zijn oud-pupil aan hem schreef om aan alle oude ruzies een eind te maken. Bollettieri las en zijn stem brak.

‘Hoe dacht je dat de film zou worden voor dit gesprek?’ vroeg Kohn aan het eind.

Bollettieri antwoordde: ‘Niet zoals het is gegaan. Ik dacht dat het een beetje biep-bap-biep zou worden. (…) Maar ik heb mezelf leren kennen en ik zeg je eerlijk: als ik had gedacht, had ik de helft van alles wat ik ooit heb gedaan, anders gedaan.’

Tenminste, dat dacht-ie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.