Columnmax pam

Geef mij mijn tweede Pfizer: *@#$%^&!!!

Max Pam columnist artikel Beeld -
Max Pam columnist artikelBeeld -

Over het algemeen ben ik een gezagsgetrouw mens. Soms fiets ik door rood, maar verder betaal ik zonder morren mijn belasting, scheid ik mijn afval, gooi die in de juiste containers, houd ik mij aan de maximum snelheid, stem op keurige burgermanspartijen en verkies ik de ratio boven emoties. Maar gisteren sloeg ineens de rebel in mij los, met een heftigheid die ik van mijzelf niet meer kende. Het was slechts even, maar toch. De boer in mij rende met een hooivork in op de meute, een brug werd door mij opgeblazen en uit mijn hand vertrok een bliksemschicht van hel en verdoemenis, die het landschap in lichter laaie zette. Mijn vloek moet tot hoog in de hemel te horen zijn geweest.

Toen ik enigszins tot bedaren was gekomen en mij afvroeg wat er in uiterste nood tegen te doen zou zijn, kwam de gedachte op een kort geding te beginnen tegen de Nederlandse staat. Of dat kansrijk zou zijn, of überhaupt mogelijk, wist ik niet, maar het zou te overwegen zijn. Procederen tegen de staat, dat is het laatste waar een mens aan moet begonnen, maar aan de andere kant wil je je als eerzame burger toch niet alle absurditeiten laten welgevallen.

Ruim een maand geleden kreeg ik mijn eerste Pfizer-vaccinatie. Fluitend fietste ik naar huis en ik prees Hugo de Jonge, onze minister van Volksgezondheid. Aan zijn beleid was geen touw vast te knopen, maar deze prik had ik maar mooi binnen. In de tijd daarna leefde ik toe naar mijn tweede prik. Een kwestie van zes weken wachten. Weliswaar had fabrikant Pfizer een interval tussen de eerste en de tweede prik aanbevolen van 21 dagen, en werd er niets gegarandeerd voor de effectiviteit bij een langere periode, maar ik was toch blij. Ik boekte een reisje voor eind mei, want ik had lang genoeg binnen gezeten en al bijna twee jaar onafgebroken doorgewerkt. Volgende week zou ik mijn tweede Pfizer krijgen, een vooruitzicht waar ik naar hunkerde als een kind naar zijn verjaardag.

Maar helaas: afgelopen maandag werd bekendgemaakt dat volgens ‘een spoedadvies’ van de Gezondheidsraad bij Pfizer en Moderna de periode tussen beide prikken nog eens kan worden verlengd tot twaalf weken.

Duizend bommen en granaten! *@#$%^&!!!

Het is nog aan Hugo de Jonge om dit spoedadvies af te wijzen, maar mocht de minister het overnemen en krijg ik binnenkort een afzegging voor nog eens anderhalve maand, dan wordt het wat mij betreft tijd voor actie. Voorwaarts en niet vergeten! Ik geef onmiddellijk toe dat iemand wiens operatie wordt afgezegd, omdat er geen bedden zijn, er erger aan toe is dan ik, maar uiteindelijk komt alle vertraging voort uit een totaal onvermogen om iets naar behoren te organiseren. Het coronabeleid is een boemeltreintje dat voorthobbelt langs verkeerd ingestelde wissels. Opland had er een mooie tekening van kunnen maken. Het lijkt of elke logistieke genius uit ons land is verdwenen. Van de Betuwelijn tot een vliegveld in de Noordzee, van warmtepompen tot windmolens, als iets groots moet worden verricht, loopt het onderweg altijd in de soep. De Deltawerken, dat was de laatste grote inspanning die is geslaagd. Daarna lukte zoiets niet meer in ons land.

Helemaal verrassend is dat niet. De afgelopen weken leek Den Haag zich op hysterische wijze over te geven aan het onnozele zinnetje ‘Omtzigt andere functie’, terwijl er een coronacrisis aan de gang is die moet worden opgelost. Een 79-jarige oud-politicus, de bedaagdheid zelve, moet de inzittenden van het boemeltje uitdagen tot het formeren van een kabinet. Dat gaat gepaard met eindeloos gezucht en gesteun over de compromissen die gesloten moeten worden. Het recordaantal van zeventien partijen doet eraan mee, waarvan er zeker tien zo gemist kunnen worden, maar daar blijft het niet bij: op het perron wachten ook nog eens de actiegroepen, de lobbyisten, de tafelgenoten van het klimaat en van wat niet al, die al polderend met elkaar tot een besluit moeten komen. Logisch dat, als het proces is afgerond, er nauwelijks nog iets werkbaars overblijft.

Mijn hoop is nu dat het roer van Hugo de Jonge voor de zoveelste maal omgaat. Anders fiets ik volgende week, ijs en weder dienende, afgezegde afspraak of niet, met of zonder spoedadvies van de Gezondheidsraad, naar het vaccinatiestation dat mij heeft uitgenodigd voor mijn tweede prik. Voor het eerst zal ik bereid zijn stennis te maken met mensen die er ook niets aan kunnen doen. Ik hoop wel op Hans, die zo gaaf de eerste prik heeft gezet, desnoods jaag ik hem zelf in mijn arm. In 2021 brak in Nederland de Eerste Vaccinatieoorlog uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden