ingezonden brieven

Gedenk ook eens andere verhalen uit de oorlog, niet alleen die van de Anne Franks

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 5 mei

Vlaggen hangen halfstok als teken van eerbied en respect voor oorlogsslachtoffers op de dag van de Nationale Dodenherdenking.  Beeld ANP
Vlaggen hangen halfstok als teken van eerbied en respect voor oorlogsslachtoffers op de dag van de Nationale Dodenherdenking.Beeld ANP

Brief van de dag

In deze dagen van gedenken en herdenken staan de gebeurtenissen uit de oorlogsjaren weer even centraal in de media. Maar zoals in de andere dagen van het jaar het in de meeste programma’s draait om BN’ers, is dat helaas in deze dagen doorgaans ook het geval.

Het blijven de bekende namen die worden rondgezongen, Anne Frank, Hannie Schaft. Het blijven de bekende, al zo vaak gedraaide films die worden uitgezonden. En als het gaat om nationale gedenkplaatsen zijn het altijd weer de Dam en de Waalsdorpervlakte.

Mijn vader, Jan Overeem, is een van degenen wiens naam nooit wordt genoemd, wiens daden nooit worden verteld. Hij ligt slechts enkele graven verder dan Hannie Schaft op de erebegraafplaats in Overveen, maar wordt niet gekend.

Ik zou heel graag zien dat elk volgend gedenkjaar het verhaal van een paar anderen zou worden verteld, dat elk volgend gedenkjaar de plek van waaruit de herdenking wordt uitgezonden een andere is, dat elk volgend gedenkjaar daardoor ons besef van vrijheid nog meer betekenis en waarde krijgt.

Tineke Bakker-Overeem, Baarn

Onderduiken

Iwan Tol citeert Gerdi Verbeet in het profiel van Roxane van Iperen. Ze maakt Van Iperen een compliment: als ze nieuwe mensen ontmoet, stelt Verbeet zichzelf altijd de vraag: zou ik bij hem of haar kunnen onderduiken. Die vraag beantwoordt Verbeet ook voor Van Iperen: ‘Nou, bij Roxane kun je onderduiken, dat weet ik zeker.’

Als zoon van een Joodse moeder die dankzij de onderduik de Tweede Wereldoorlog overleefde, stel ik mezelf ook vaak de vraag die Gerdi Verbeet stelt: zou ik bij hem of haar kunnen onderduiken? Als ik die vraag bevestigend beantwoord, hou ik dat echter altijd voor me: zodra namelijk bekend is dat je bij iemand kunt onderduiken, zal daar immers als eerste naar onderduikers worden gezocht.

Rudy Schreijnders, Maarssen

Onderwijskrijger

Het onrecht dat Aleid Truijens signaleert bij het ontslag van Paula van Manen vanwege haar kritische boek over onderwijsvernieuwing zit hem niet in de motivatie van het hof, maar in de conclusie: arbeidsconflict. Binnen onderwijsland betekent dit vrijwel automatisch ontslag wegens ‘verstoorde verhoudingen’, los van de schuldvraag en, als het bestuur overduidelijk de veroorzaker van het conflict is, een eventuele schadevergoeding als troost voor de ontslagene.

‘Verstoorde verhoudingen’ is hét middel van schoolbesturen om van een lastig personeelslid af te komen, ook al kost je dat soms geld. Sterker nog: de Commissie Onderwijsgeschillen, een soort ‘onderwijsrechtbank’ met rechters, advocaten en al en meestal het voortraject voor de kantonrechter, wordt door besturenorganisaties zélf in stand gehouden.

Ook onderwijsbonden die deze geschillencommissie ondersteunen, hebben boter op het hoofd: zij willen als het even kan geen sores met schoolbesturen. Kantonrechters en hogere rechtspraak leunen vervolgens zwaar op de eerdere verklaringen en uitspraken. Hoe het ook zij, de onderwijsvrouw of -man krijgt de professionele doodsteek, want welk bestuur wil iemand aanstellen die is ontslagen wegens een arbeidsconflict? Krijger Paula van Manen is in ieder geval door het onderwijs deskundig onschadelijk gemaakt.

Chris de Werd, Hoogeveen

Windmolens

Joost Smiers merkte in zijn opiniebijdrage op dat hij het echt schokkend vond te lezen dat onze volksvertegenwoordiging kennelijk heeft ingestemd met een norm die inhoudt dat 9 procent van de mensen die in de nabijheid van een windmolen wonen, daar ernstige hinder van mogen ondervinden.

Nog veel schokkender is dat er een heel Europa bindende wetgeving (Unierecht) is, de SMB-Richtlijn 2001/42/EG, die voorschrijft dat windmolens geen enkele gezondheidsschade mogen veroorzaken.

Tot voor kort negeerde de Raad van State stelselmatig deze ook voor Nederland bindende wetgeving. Daardoor staan in Nederland windmolens absurd dicht bij woningen, terwijl de Europese norm is tien maal de tiphoogte.

Op dit moment vindt er een revolutie plaats van protest tegen beoogde windparken in stedelijke gebieden in Nederland. Er zijn aanwijzingen dat de Raad van State omgaat. In ieder geval heeft de Raad vorige maand conform Unierecht, de Nederlandse wet, die slechts beperkt beroep tegen windmolens toestaat, buiten werking gesteld. Iedereen kan nu in beroep.

Steeds meer gemeenten haken af vanwege het massale protest (en beroep) tegen windmolens van 250 meter hoog op 300 meter van je achtergevel.

Windmolens zijn prima, maar wel op de juiste plek.

Bernard Tomlow, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden