ColumnIbtihal Jadib

Gastvrij, vrijgevig, hartelijk, betrokken: deze laatste column gaat over u

Ibtihal Jadib Beeld
Ibtihal Jadib
Ibtihal Jadib

Dit laatste stukje zou ik wijden aan u, dat warmbloedige lezersmens. Nu is dé lezer uiteraard niet te vangen in een homogene beschrijving, maar de kracht van het getal laat mij toch een paar kenmerken destilleren uit uw vele e-mailberichten.

In de eerste plaats bent u bijzonder gastvrij. Deze eigenschap wordt doorgaans vooral aan mediterrane volken toegedicht, maar u kunt er ook wat van. Zo ontving u mij in het Concertgebouw om mijn ongeoefende gehoor te slijpen aan Brahms. Ik mocht mee op schoolbezoek naar een moskee in Utrecht voor een les maatschappijleer. In Rotterdam organiseerde u sollicitatietrainingen voor mbo-scholieren waar ik met u voor de klas ging staan. U heette mij welkom bij de uitreiking van de Erasmusprijs aan de indrukwekkende journalist Barbara Ehrenreich. In Marrakech mocht ik op bezoek bij Crèche de l’Espoir, een kindertehuis waar de droevigste fragmenten van het leven in hoopgevende armen van een paar vrijwilligers landen. Ik kwam weer op mijn oude middelbare school in Lisse terecht en vond een dierbare terug in Limburg. Ik sprak een documentairemaker in de Schilderswijk en ontmoette een fantastische imam in Hilversum. Iedere keer als ik ergens op uw uitnodiging binnenstapte, was ik licht nerveus over wat er zou gebeuren en vroeg ik me af wat ik eigenlijk kwam brengen, anders dan brutale nieuwsgierigheid en de hoop samen iets van betekenis te creëren.

Ook bent u ontzettend vrijgevig. Ik hoefde enkel de liefde te verklaren aan een schrijver of u plunderde uw boekenkast en liep naar de brievenbus. Vanuit het hele land kreeg ik verrukkelijke boeken opgestuurd, één lezer doneerde zelfs het zevendelig verzamelwerk van Bomans, een schatkist! Zelfgemaakte etsen, prentkaarten van uw schilderwerk, alcoholvrije wijn, het kon allemaal niet op. Zo’n overdaad aan attenties is natuurlijk ontzettend aardig, het bederft wel de geest. Ik begon me al hebberig af te vragen wat er nog meer mijn kant op zou komen toen ik laatst mijn zwak beschreef voor een pasgeboren kalf. De opvolgende dagen zocht mijn blik de postbode, maar een warme snuit bleef uit, geen enkel boerderijdier werd bezorgd. Niet eens een geit. Dat viel me van u tegen.

U reageerde opvallend blij op mijn ongenoegen over het zoveelste modenummer, kennelijk ben ik niet de enige die zich ergert aan de overdaad aan hippe designartikelen. Verder blijkt u gevoelig voor een flinke dosis zelfrelativering; lucht bieden in de huidige discussies is broodnodig. Zeker nu de woke-brigade vanuit Amerika is overgewaaid om onze Hollandse nuchterheid weg te blazen.

Het is makkelijk denken in abstracties. De eindeloze stroom nieuwsberichten die ons dagelijks om de oren vliegt gaat weliswaar over mensen, maar te midden van die informatiebrij blijft weinig menselijks over. De kracht van het getal is ook de doodsteek voor naastenliefde. Door u een inkijkje te geven in mijn leven probeerde ik abstracties te vervangen door de dagelijkse perikelen van iemand die weliswaar valt onder de term ‘Marokkaanse Nederlander’, maar zich ook kwalificeert als jurist, dochter, echtgenote en moeder. Omgekeerd schreef u mij over uw (klein)kinderen, werk of een eigen, persoonlijke strijd. U deelde uw muzieksmaak, gaf me opvoedadviezen en filmtips. U stelde kritische vragen, deelde uw zorgen en zond mij een glimlach. Zo heb ik De Lezer leren kennen als een hartelijk, betrokken medemens dat in die zogenoemde Ander een feest der herkenning blijkt te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden