GASTCOLUMN ELA COLAK

Gastcolumn: Liever seks dan censuur

Reclamecampagne van Suitsupply. Beeld Suitsupply

Hoewel al het naakte geweld op sociale media en in de reclame soms irritant of seksistisch is, geeft het me wel een vrijbrief om me te kleden zoals ik wil, schrijft gastcolumnist Ela Colak.

De laatste keer dat ik mijn familie in zuidoost-Turkije bezocht, had ik het gevoel dat er iets ‘miste’. Dat ik in Malatya op geen enkel terras alcohol kon bestellen was jammer, maar dat was het niet. Na een week besefte ik dat ik nauwelijks aan seks had gedacht.

De bewoners van Malatya zijn niet aseksueel, maar wat er op hun televisieschermen en reclameposters voorbijkomt, is niet bepaald lustopwekkend – geheel in tegenstelling tot wat ik ervaar wanneer ik in mijn woonplaats Amsterdam rondloop.

Een paar jaar terug zag ik een show van de Amerikaanse stand-upper Aziz Ansari die zijn familie in India had bezocht. Herkenbare woorden: ‘I went to India and everything is so conservative there. You don’t see any skin in commercials and on billboards. When I came back to New York and I walked through the city, I was like ‘Aaahh! I want to fuck everything!

Zijn wij westerse mannen en vrouwen een generatie van ‘hijgerige tienerjongens’, zoals feministische critici beweren? En zo ja, is dat erg?

Eigenwaarde

Een aantal jaar geleden, ik geef het toe, wond ik me op over de reclameborden van Suitsupply, waarin naakte vrouwenlichamen werden gebruikt om pakken aan de man te brengen. Destijds ergerde ik me aan álles wat de male gaze vertegenwoordigde. Toen mijn partner onlangs een pak wilde aanschaffen, belandde ik zomaar bij de vijand. Ik liep er langs hun wall of fame van oude reclamecampagnes en dacht: wond ik me hier zo over op? Nog steeds vind ik niet alle foto’s even smakelijk, maar smaken mogen verschillen, denk ik nu.

Komt deze laconieke houding door mijn leeftijd? Ben ik liberaler geworden? Beide.

Als onzeker adolescente trok ik me alles aan, óók beelden van betoverende, slanke, symmetrisch ogende vrouwen in films, videoclips en bladen. Ik merk dat ouder worden zo zijn voordelen heeft wat betreft acceptatie van jezelf en anderen; soms is een mooi plaatje ook maar gewoon een mooi plaatje. Het doet tegenwoordig in elk geval niets meer af aan mijn eigenwaarde.

Een andere positieve ontwikkeling is dat media langzaam een diversiteitstransformatie lijken door te maken, waarbij van het uniforme witte maat-34-model wordt afgestapt. Ik word er blij van en heel veel vrouwen met mij, leert onderzoek. Kortom, kom maar door met al die gekleurde en all-size-modellen.

Hotpants

Los van mijn persoonlijke ontwikkeling en de publieke blik die meer divers en dus vrouwvriendelijker wordt, blijft het concept sex sells van kracht. Een almost-naked selfie was volgens Vogue in 2018 een trend; naast alle bushokjes met provocerende reclamecampagnes (achterwerk van een vrouw in een string pontificaal in beeld, een vrouw met bloemkolen op de plek van borsten), wordt het naakte vrouwenlijf dus ook gretig online ingezet door mannen én vrouwen om de aandacht te trekken.

Er zijn plekken in de wereld waar vrouwen zich continu moeten schamen voor hun lichamen en zelfs ‘bedekt’ als een object van erotiek dienen. Nee, doe mij dan maar openheid en naakte lichamen op billboards zoals wij dat hier kennen. Van sommigen (nieuwe) Nederlanders vergt het tolerantie, omdat het haaks staat op hun kuise leefstijl of radicaal feministische gedachtegoed. Anderen kan het objectiveren van vrouwenlichamen de nodige verwarring en onzekerheid met zich meebrengen. Toch woon ik nog altijd liever in een land waar het vrouwenlichaam, al dan niet vanuit een mannelijk perspectief, wordt gevierd, dan waar bedekken de norm is.

Ja, al dat (half)naakte geweld op sociale media en in de reclame is soms irritant of seksistisch, maar het geeft me wel een vrijbrief om me te kleden zoals ik wil. Nog steeds zal ik niet in een uitdagende festivaloutfit (hotpants, naveltruitje) naar kantoor gaan, maar in mijn vrije tijd trek ik op de dagen waarbij de zon records breekt aan wat ik wil, ook als dat minimaal is.

Nu nog meer mannelijk schoon in onze reclamecampagnes en mijn persoonlijke feministische droom is compleet.

Ela Colak is schrijver en in de maand juli gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden