Gastcolumn

Gastcolumn: 'Ik heb dierbare vriendschappen overgehouden aan het corps'

Geen haar op het hoofd van mijn leerlingen uit de examenklassen van vorig jaar heeft er aan gedacht om lid te worden van het Corps. Wat jammer, verzucht gastcolumniste Annelien Jonkman.

Nuldejaars studenten worden verwelkomd in Amsterdam, 23 augustus 2017. Beeld anp

Geen haar op mijn hoofd dat er in 1985 over dacht lid te worden van een andere studentenvereniging dan het Amsterdamsch Studenten Corps. Mijn vader was direct na de oorlog - vers uit een Japans interneringskamp in het voormalig Nederlands Indië - lid geworden van het Corps in Leiden en hij had ons met de paplepel ingegoten dat het de mooiste tijd van ons leven zou worden. Hij gunde ons de kameraadschap en het plezier dat voor hem natuurlijk in schril contrast had gestaan met de ontberingen in het mannenkamp.

Tijdens een reünie - waar wij als kinderen bij mochten zijn - stond deze emotioneel uiterst stabiele man, de vleesgeworden integriteit, zo blij als een kind weer op de tafels te dansen en uit het hoofd een oergeestige lullepot te houden.

Zoveel plezier wilde ik ook wel hebben. Met 15 andere nuldejaars sloot ik mij aan bij het dispuutsgezelschap Lllorien, dat bekend stond als een groep meiden die zo lang mogelijk voor de spiegel stond om er zo nonchalant mogelijk uit te zien. Tijdens het appèl werden elke ochtend al onze namen afgeroepen en wij kwamen er pas na een paar dagen achter dat Petra Paalzitter niet structureel afwezig was, maar gewoon niet bestond. Een seksistisch grapje van de ontgroeningscommissie, dat wij in die tijd nog gewoon grappig konden vinden.

Indolente zoon

Ik heb mij rot gelachen en er dierbare vriendschappen aan overgehouden, maar de mooiste tijd van mijn leven is toch echt nu. Als docent wiskunde. De 10-minutengesprekken met ouders, bijvoorbeeld, zijn een feestje. Ik trek daarvoor altijd een mooie jurk en hoge hakken aan en doe een duur poedertje op. Ik word er blij van als ik de olijke blik van Pieter in de ogen van zijn moeder herken of de teruggetrokken Margje opeens gaat leven in de joviale houding van haar vader. Ik voel mee met de wanhoop van de moeder van Mark, die niet meer weet hoe zij haar indolente zoon nog tot voldoende inspanning kan bewegen en ik maak een plannetje met de moeder van Britta voor een leuk klassenuitje.

Gescheiden ouders doen hun uiterste best om in het belang van hun kind 10 minuten geen ruzie te maken. De secretaresse van de rector bestelt altijd heerlijk eten voor alle collega's en na afloop drink ik nog een wijntje met de andere diehards die tot half tien ingeroosterd waren.

Elke dag kan ik mij laven aan het enthousiasme van de nieuwe generatie. Rogier en Romy uit 2 mavo willen aan het begin van elke les een knuffel, in een doorzichtige poging mij te bewegen hen na schooltijd extra les te geven om een 10 te kunnen halen. 2 Atheneum wil in de pauze vaak blijven zitten om nog een verdiepingsopgave te maken en Karel uit
1 havo/vwo komt altijd eerst iets vertellen, zoals over zijn figurantenrol in een speelfilm. Raul uit 3 Atheneum smeekt mij hem te helpen zijn motivatie terug te vinden. Elke ochtend neemt hij zich voor zijn best te doen en elke avond gaat hij teleurgesteld naar bed, omdat het weer niet is gelukt.

In bed met Netflix

Tijdens de profielkeuzegesprekken met mijn mentorleerlingen uit
3 gymnasium luister ik naar dromen en ambities. David is een pleegkind en wil graag acteur worden. Maar hij kiest toch voor een Natuur en Techniek-profiel, omdat hij zekerheid wil in zijn leven. Diewke moet van haar vriendinnen psychologe worden, want 'ze kan je echt vet goed helpen als je in de put zit'. Zelf doet zij liever rechten.

Het computerprogramma waarmee leerlingen een keuze-portfolio moeten aanleggen, vinden zij zonder uitzondering 'bezigheidstherapie'. Maar de plichtsgetrouwe topsportster Myrthe heeft toch braaf alle vragen beantwoord. Ze was duidelijk opgelucht dat de computer tot dezelfde conclusie was gekomen als zijzelf: Natuur en Gezondheid. Muriël voelt zich het gelukkigst als zij in haar bed ligt met Netflix, maar 'daar zit geen toekomst in'. Dus zij wil choreografe worden van een professioneel dansgezelschap en kiest voor Economie en Maatschappij.

Maar geen haar op het hoofd van mijn leerlingen uit de examenklassen van vorig jaar heeft er aan gedacht om lid te worden van het Corps. Wat jammer. Mijn medefeuten en ik zijn na 30 jaar nog steeds bij elkaar en wij werden alle 15 ambitieuze vrouwen met carrières variërend van minister tot erotische thrillerschrijfster en van controller tot exploitant van een charmant rondvaartbootje, de Delphine, waarmee wij met een ex-piloot als gids en liters glühwein, langs het Amsterdam Light Festival zijn gevaren. Mooier wordt het niet.

Annelien Jonkman is docente wiskunde en deze maand gastcolumnist.

Studentencultuur onder vuur: wat we eerder schreven over corpora

Voor echte verklaring van corpslidmaatschap moeten we bij Freud zijn
Het corps geeft studenten identiteit en structuur en legitimeert braspartijen uit naam van hogere idealen, schrijft Olaf Tempelman.

Sander Schimmelpenninck gelooft dat ontsporing van het corps komt door hbo'ers - en dat is sneu
'Als oud-corpslid herkende hij de verhalen van de undercover-aspiranten over vernederingen. In zijn tijd ging het er minstens zo heftig aan toe'. Aleid Truijens zag hoe Quote-journalist Sander Schimmelpenninck op tv sprak over een corps dat 'niet elitair genoeg meer was'.

Rambam filmde stiekem ontgroening studenten; gaat dit de corpscultuur veranderen?
Na nieuwe beelden van ontgroeningsexcessen draaien universiteiten en hogescholen studentencorpora de duimschroeven verder aan. Maar zal het helpen?

Beeld Hollandse Hoogte
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.