Gastcolumn: Er is te veel goede journalistiek voor een mens - een geruststellende gedachte

Als jurylid van de Loep, de prijs voor de beste onderzoeksjournalistiek, verbaast mediawetenschapper en gastcolumnist Alexander Pleijter zich over het feit dat verreweg de meeste inzendingen nieuw voor hem zijn.

De redactie van het hoofdkantoor van Mediahuis. Beeld ANP

Afgelopen vrijdagavond zijn de Loeps uitgereikt. Dit zijn de prijzen die de Vereniging voor Onderzoeksjournalisten jaarlijks uitreikt aan de beste onderzoeksjournalistiek uit Nederland en Vlaanderen. Binnenkort, op 16 april, worden ook nog eens de Tegels uitgereikt, eveneens toonaangevende prijzen voor de beste journalistiek van het afgelopen jaar.

Inmiddels zit ik vier jaar in de jury van de Loep. Elk jaar verbaas ik me weer over het grote aantal ingezonden journalistieke producties. Producties waar een hoop tijd en moeite in is gaan zitten. Om kwesties uit te zoeken. Om misstanden op te sporen. Om grondig journalistiek onderzoek te doen. Om te onthullen.

Elk jaar verbaas ik me ook weer over de kwaliteit van de inzendingen. Klaarblijkelijk wordt er - ondanks alle klaagzangen over crisis in de journalistiek - nog heel veel goede onderzoeksjournalistiek bedreven.

Elk jaar jaar verbaas ik me vooral over het feit dat ik veel van de ingezonden producties nog niet ken. Zei ik veel? Ik bedoel de meeste. De meeste zijn in het achterliggende jaar aan mijn aandacht ontsnapt; ik heb ze niet gezien, gelezen of bekeken. Terwijl ik mijn best doe om de journalistiek - uit belangstelling, maar ook vanwege mijn werk - nauwgezet te volgen. Desondanks blijft een hoop van het beste journalistieke werk buiten mijn blikveld.

Abonnement

Dat zal waarschijnlijk voor veel mensen gelden. Zei ik veel? Ik bedoel de meeste. De meeste mensen ontgaat de meeste onderzoeksjournalistiek. Je moet maar net een abonnement op NRC hebben om dat sterke verhaal over het gesjoemel met mest te lezen. Je moet maar net een abonnement op De Groene Amsterdammer hebben om dat uitstekende stuk over de schuldenindustrie te lezen. Terwijl je Volkskrant-abonnee bent.

Is dat erg? In zekere zin niet. Dat de journalistiek misstanden opspoort en onthult is vooral van belang om die misstanden op te lossen. Daar heb je niet per se een groot publiek voor nodig. Als politici en beleidsmakers aan de slag gaan om de problemen aan te pakken is dat een fijn resultaat. Hoewel publieke belangstelling natuurlijk wel helpt om ze daartoe te manen.

DocUpdate

Toch knaagt het. Eigenlijk zou je iemand moeten hebben die elke week of elke maand de beste journalistieke producties voor je selecteert. Ze netjes op een rij zet en een aanbeveling schrijft. Zodat je geen onderzoeksjournalistiek meesterwerk meer ontgaat.

Of het zou helpen? Ik vrees van niet. Zo ontvang ik elke week een nieuwsbrief in mijn emailpostbus met aanbevelingen voor goede documentaires: de DocUpdate. Ja, dat is een aanrader. Maar denk maar niet dat ik vervolgens al die documentaires bekijk. Hoe goed ze ook zijn. Hoe hartverwarmend ze ook worden aanbevolen. Hoe gratis ze ook zijn.

Ik heb er simpelweg de tijd niet voor. Want ik moet 's avonds ook nog afwassen, het nieuws kijken, de krant van die ochtend lezen, de Champions League kijken, de planten water geven, hardlopen, de belastingaangifte invullen, boeken lezen, Twitter checken en noem maar op. Voor een gewoon mens is er gewoon te veel goede journalistiek. En dat is een geruststellende gedachte.

Alexander Pleijter werkt als universitair docent internetjournalistiek aan de Universiteit Leiden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.