Gastcolumn Selina Stap

Gastcolumn: ‘Als ik bijna zwicht voor een kiloknaller, dan denk ik aan Greta’

De 16-jarige Zweedse klimaatactivist Greta Thunberg op de Atlantische Oceaan, 16 August 2019. Beeld EPA

Gastcolumnist Selina Stap wordt soms somber over milieurampen, maar laat zich graag inspireren door een 16-jarige klimaatactivist.

De Amazone staat in brand, er is in IJsland een gletsjer dood verklaard en ik zit thuis op de bank en scroll door naar het volgende bericht. Het geeft me een ontzettend naar gevoel. Dus nu is het gebeurd, net als terroristische aanslagen ben ik het sterven van de planeet ‘normaal’ gaan vinden. Lamgeslagen, door alle berichten die me vertellen dat het einde nabij is. Het is een raar mechanisme dat als er op grote schaal dingen gebeuren die nauwelijks te bevatten zijn, je hersenen dit toch na een tijd gaan normaliseren.

Dit is niet altijd zo geweest. Er was een tijd dat ik geschokt naar documentaires keek die me vertelden dat we als mensen langzaam maar zeker de wereld verminken. Drie jaar geleden, na het zien van de documentaire Cowspiracy op Netflix, had ik daarom een besluit genomen: ‘ik eet geen vlees meer’. Een puur principieel besluit, want ik was dol op vlees. Maar na het zien van deze documentaire kon ik echt niet meer terug. Hoe kan ik vlees blijven eten als ik weet welk effect dat heeft op de planeet?

Rank A Brand

Daarna ben ik verder kritisch naar mezelf gaan kijken: wat kan ik als consument nog meer doen? Ik verdiepte me in de kledingindustrie en wist via Rank A Brand precies welke merken wel en niet goed scoorden op duurzaamheid. Ik koos voor groene stroom en kocht alleen nog maar make-up die niet op dieren was getest. Kleine stapjes vooruitgang die ik in mijn eentje kon doen om betere keuzes te maken voor de aarde.

Maar niet alleen ik bleek steeds bewuster te gaan leven. Vrienden om me heen werden ook vegetariër of zelfs veganist, kochten steeds vaker spullen tweedehands in plaats van nieuw en verkozen de fiets boven de auto. Maar na een week als deze voelt het soms alsof mijn en hun beslissingen er niet toe doen. De leiders, politici en bestuurders die echt aan de knoppen draaien, blijven nog steeds keuzes maken die in het belang zijn van zoiets ongrijpbaars als de economie, in plaats van te kijken naar wat er hier en nu met de aarde gebeurt. 

Meisje van 16

Maar op het moment dat de moed me in de schoenen zinkt, op het moment dat ik voor de kiloknallers sta en denk ‘wat maakt mij het toch ook allemaal uit’, dan denk ik aan een meisje van 16 dat nu al dagen de Atlantische Zee over zeilt om bij de VN-klimaattop in New York aanwezig te kunnen zijn. Een meisje dat onze wereldleiders toespreekt en niet bang is om hen met de feiten om de oren te slaan en ze te wijzen op het feit dat de jongerengeneratie uiteindelijk de lasten zal dragen van wat er nu gaande is. Ik verbaas me over haar kracht, haar wijsheid en haar totale vastberadenheid om iets te willen veranderen.

Over tientallen jaren zal er daarom misschien wel een nieuwe religie ontstaan: ‘het Gretanisme’. Deze keer is er namelijk een heel ander soort profeet naar de aarde gestuurd om de mens te laten weten dat ze hun eigen levensrecht om zeep helpen. De God heet in dit verhaal Moeder Aarde en schiep een dochter die de wereld zou veranderen. Zoals elke profeet werd ze in eerste instantie met veel miskenning en negativiteit ontvangen, maar zou ze met haar doorzettingsvermogen en geloof in een betere toekomst desondanks zorgen voor een kleine aardverschuiving in het klimaatdebat. Een meisje van 16, Greta Thunberg, dat bewijst dat één persoon al het verschil kan maken. Dat het wel uitmaakt of je afval scheidt, geen vlees meer eet of voor groene stroom kiest. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook geen heilige op dat vlak, dat is niemand. Ik heb op wonderbaarlijke wijze bijzonder veel huisvuil voor een eenpersoonshuishouden, koop nog steeds af en toe plastic flesjes water en neem nog twee keer per jaar het vliegtuig als ik met vakantie ga.

Ik ben dus niet als Greta, maar ze inspireert me wel. Zelf zei ze vorig jaar op de klimaattop in Polen: ‘Ik heb geleerd dat je nooit te klein bent om een verschil te maken.’

Selina Stap is programmaontwikkelaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden