ColumnPeter Middendorp

‘Ga nou eens schrijven!’ schreeuw ik weleens naar mijn eigen, wanhopige spiegelbeeld

Laatst stond ik op een feestje met Peter Buwalda te praten, en ik weet niet of hij het leuk vindt om hier sprekend te worden opgevoerd – voor hoofdredacteur Pieter Klok geldt straks overigens hetzelfde – maar we hadden het over sport en als ik het me goed herinner zei hij dat schrijven best vergelijkbaar was met sport. Soms kun je bijvoorbeeld echt in vorm zijn, zei hij, waarna hij vervolgde: En soms helemaal niet.

Bij een kopje gemberthee vertelde Pieter Klok me enige tijd geleden over zijn favoriete eredivisieclub. Er was daar een speler teruggekeerd in het team, een oude held, na langdurig blessureleed. Het viel erg tegen, de speler raakte geen bal, het publiek begon te morren, maar de trainer bleef hem opstellen, net zo lang tot hij zijn vorm hervond en het vertrouwen van de trainer met een fantastisch seizoen beloonde.

Je moet mensen vertrouwen geven, zei hij. Dan komen ze tot hun recht. Het was een van de vele levenslessen die je op de sportvelden wekelijks voor je ogen werkelijkheid zag worden, praktijk. Mij was overigens ook iets van dat vertrouwen gegund, en ik nam dat gretig aan, want in mijn fantasie was ik mijn hele leven al een voetballer in hart en nieren, een vaste waarde in het eerste van FC Emmen.

Ik weet kortom hoe het werkt. Schrijven is net als voetballen zelfvertrouwen. Voetballers en schrijvers worden weleens als prinsjes gezien, als diva’s soms, hengelend naar aandacht, maar geef ze hun tweewekelijkse aai over de bol – klasse jongen, goed gewerkt – en ze vreten het gras en het papier voor je op, zonder verder te janken.

In een mooi interview in de Volkskrant zei zanger Raymond van het Groenewoud kortgeleden: ‘Ik lees graag over topsporters, met name voetballers. Voor hen is het de gewoonste zaak van de wereld, na de training is het thuiszitten met vrouw en kind. (…) Voor een topprestatie is rust essentieel. En het is lullig om te zeggen, maar in mijn wereld is dat in wezen hetzelfde.’

Lullig? Slim, eerder. Verstandig. Zelf vaar ik blind op sportpsychologie. Don’t try hard, try easy, bijvoorbeeld, bij kramp en verbetenheid. Geen frivoliteiten als je uit vorm bent, maar eenvoudig spelen, je taken rustig en ambachtelijk uitvoeren. Eerst een hoek kiezen. Tijdens de aanloop naar de penalty bij je plan blijven, niet meer van onderwerp veranderen als je eenmaal bezig bent, al raast de twijfel om je oren.

Ik denk vaak aan het lelijke mannetje dat vroeger altijd langs de lijn stond en ieder weekend weer opnieuw de hele wedstrijd bleef schreeuwen: ‘Voetballen! Ga nou eens voetballen! Ga nou eindelijk eens voetballen!’ Ik ergerde me altijd geweldig aan het mannetje, maar intussen, bijna dertig jaar later, begrijp ik maar al te goed wat hij bedoelde en schreeuw ik weleens dezelfde tekst, waarin ‘voetballen’ uiteraard is vervangen door ‘schrijven’, naar mijn eigen, wanhopige spiegelbeeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden