Column Peter Winnen

Froome mag alleen de Tour winnen als het echt niet anders kan

Omwille van het narratieve wordt er door de pers al dagenlang gespeurd naar haarscheurtjes in het bolwerk Sky. In de miniemste koersbewegingen van Thomas en Froome wordt bewijs gevonden dat het niet botert tussen de twee. Dat beiden in interviews ontkennen dat er sprake is van een verwijdering tussen de vrienden voedt in feite de suspense.

De man in het geel, Geraint Thomas, stelt op de rustdag dat hij al blij is met een podiumplaats in Parijs. Froome benadrukt ostentatief de luxe positie van de ploeg: 1 en 2 in het klassement, we hoeven alleen maar te verdedigen.

‘We’.

Als ik de kop van Thomas zie moet ik denken aan die naamgenoot van hem, Dylan Thomas, de grote poëet en dronkenlap, ook een Welshman. Dylan Thomas zoop zichzelf de prachtigste dichtregels binnen, waarvan er enkele als gebeiteld in mijn hoofd zitten. Aan verlossende poëzie hangt, zoals aan alles dat verlost, een prijskaartje.

Geraint Thomas is geen dichter, en bij mijn weten zuipt hij zichzelf alleen maar klem op spaarzame gelegenheden wanneer de dagen echt kort zijn. Maar net als de woordkunstenaar is het er wel eentje die de bodem van de pijn kent. Zelfspot is misschien wel zijn belangrijkste kwaliteit.

Zou Team Sky met een Thomas als tourwinnaar kunnen leven? Zien ze niet veel liever de vijfvoudig betaalde Froome als kroon op het investeringsrendement?

Hier wringt een schoen.

Ik vermoed dat de ploegleiders en renners van Sky weinig in de pap te brokkelen hebben. Ik vermoed dat orders van veel hoger in de hiërarchie luiden: Froome mag alleen winnen als het echt niet anders kan. De salbutamolkwestie mag formeel zijn opgelost, emotioneel en dus commercieel is die nog steeds niet tot bedaren gekomen.

Het rudimentaire overlevingsinstinct van Froome kennende zal dit soort analyses hem worst zijn. Hij speelt het spelletje mee. Achter zijn wellevendheid gaat een monster schuil, een moordenaar; sportief gesproken althans. De gele trui van Thomas is voorlopig zijn schuilhut. Hij speelt de worm.

Waar blijft Tom Dumoulin in dit verhaaltje? De Pyreneeën moeten nog genomen worden. Dumoulin en Froome hebben de Giro al in de benen. Voor beiden kan op elk moment de koek op zijn.

Er komen interessante dagen aan. De kans is groot dat de eindzege in een afdaling wordt afgedwongen: rit 16 en 19. Met een beetje onweer erbij zou de Tour de mythische status kunnen herwinnen die ze allang heeft prijsgegeven aan de calculerende wetenschap. Maar het kan ook zo zijn dat de calculerende Franse weergoden helemaal geen trek meer hebben in de decadentie van de moderne Tour.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.