Column Bericht uit: Thailand

Foto’s van een lid van het koninklijk huis zijn in Thailand not done, ze kunnen je de kop kosten

Berlijn, 7 maart 2019. De Thaise prinses Ubol Ratana, zus van koning Vajiralongkorn, komt aan bij de Thailand-stand op de International Travel Trade Show. Beeld Soeren Stache/DPA

Een papieren zak van Starbucks staat naast een gloednieuw koffieapparaat. Een nog ongekreukt colbertje met het partijlogo hangt aan een knaapje aan het raam. Ergens staat een open doos met nieuwe partij T-shirts. De computers staan uit en de bureaus zijn opgeruimd voor het weekend. Maar het zal nooit meer maandag worden.

Ik sta in het hoofdkwartier van de Thai Raksa Chart-partij en vraag me af hoe je een verkiezing verslaat waarbij het belangrijkste nieuws een partij is die op last van de rechter niet meer bestaat.

Op een van de bureaus ligt een krant, met op de voorpagina het nieuws van de uitspraak van de rechtbank, foto’s van de rechters, de kopstukken van de partij. En uiteraard nergens een foto van prinses Ubol Ratana, die zich namens Thai Raksa Chart zomaar kandidaat stelde voor het premierschap. Een prinses, de oudste zus van koning Vajiralongkorn!

Foto’s van een lid van het koninklijk huis zijn in Thailand not done. Ze kunnen je de kop kosten. Ooit had ik er zelf bijna eentje gemaakt. Ik wandelde door Bangkok, toen om mij heen ineens alle wegen werden vrijgemaakt voor een zeer belangrijk persoon. Nieuwsgierig trok ik mijn camera en richtte die op een limousinebus die langzaam de weg opschoof. Nog voordat ik een foto kon maken, werd ik aan mijn arm getrokken. Een Thaise vrouw keek me onthutst aan en gebaarde ‘nee, nee, niet doen!’, om vervolgens op haar knieën te zakken en haar hoofd te buigen.

Ik bleef overeind maar liet mijn camera zakken. Net op tijd. De bus schoof voorbij. Achter de geblindeerde ramen was niets te zien. Het was een foto van niks geworden. Maar de vrouw wist wel beter. Zij wist wie daar in die auto zat. Zelfs een foto van niks had iemand zomaar een tijd in de gevangenis kunnen brengen.

Je leert ervan. Nu zie ik die krant en zie meteen dat de prinses ontbreekt. En ik weet waarom. Het is het koningshuis.

Ik was er toen koning Bhumibol overleed en heb mensen onbedaarlijk zien huilen. Zijn portret hing overal en waar het hing, brandde vaak wierook of rook het naar geofferde bloemen. Zelfs bij leven was de koning bijna even groot als de Boeddha zelf.

Zijn zoon is anders. Thai deelden vroeger heel stiekem videobeelden van zijn verjaardag, waarop zijn jonge echtgenote half bloot en op haar knieën voor hem op de grond zat. Op het internet werd het later nog mooier, toen een fotograaf de jonge kroonprins in Zuid-Duitsland betrapte bij een fietstochtje. De prins droeg als broek alleen een niemendalletje dat verdacht veel weg had van een damesslipje.

Die prins is nu koning. En ineens is Thailand die beelden collectief vergeten. Niemand wil vijftien jaar de gevangenis in. Zelfs expats roepen ‘sst!’ als het koningshuis ter sprake dreigt te komen.

De nieuwe koning woont nog steeds in Duitsland. Hij wipt alleen als het nodig is even over om zijn gouden jas aan te trekken en onder de stolp van zwijgzaamheid op zijn troon te gaan zitten. Hij heeft de grondwet laten veranderen. Daar stond in dat, als de koning in het buitenland was, iemand het koningschap hoorde waar te nemen. Die waarnemer staat er niet meer in. De koning blijft koning, zelfs als hij in Duitsland uit fietsen gaat. Niemand is belangrijk genoeg om hem te kunnen vervangen. En niemand die daar iets van mag zeggen.

Ook ik zwijg er natuurlijk over als ik in Thailand ben. Je leert vanzelf wanneer je moet zwijgen. Maar hoe leg je dat uit in Nederland?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden