Column De twaalfde man

FIFA krijgt met Maradona de ambassadeur die het verdient

Argentinië – Nigeria was amper begonnen toen Diego Maradona in beeld kwam. Hij maakte een verwarde indruk. Heb je die dweil ook weer, zei mijn vader afkeurend.

Later zagen we Maradona op een wat wonderlijke manier reageren op het tweede, naar achteraf bleek winnende doelpunt van de Argentijnen. Hij stak twee middelvingers op. Iedereen kon het zien, wat waarschijnlijk niet de bedoeling was. De regisseur was te laat om voor een ander shot te kiezen.

Nog mooier dan het voetbal zijn de verhalen die een WK oplevert. Het verhaal van Maradona is een van de beste verhalen, beter nog dan de verdwenen slippers van Ronald Koeman of diens malle uitspraak dat het Nederlands elftal in Rusland geen gek figuur zou hebben geslagen. Maradona verslaat alles, zelfs de uitschakeling van Duitsland. Zijn verhaal gaat over winnen en verliezen, over vroeger en nu en over helden en anti-helden en niet te vergeten de zwakheid van de menselijke soort.

In de stadions staat bijna permanent een camera op Maradona gericht. Hij is in Rusland als – dit is grappig  ambassadeur van de wereldvoetbalbond FIFA, de organisator van het WK. Naar verluidt krijgt hij daar 11 duizend euro voor. Per dag, wat hem van harte is gegund.

Als ambassadeur moet hij waarschijnlijk zo nu en dan opdraven op een bijeenkomst van een van de sponsors van de FIFA. Verder hoeft hij alleen op de eretribune te zitten tijdens wedstrijden.

Maradona is een ongewone ambassadeur. Hij valt op de tribune in slaap, paft sigaren ondanks een algemeen rookverbod, steekt middelvingers op en moet zich strontlazerus en niet tot lopen in staat laten afvoeren naar de VIP-loge en aansluitend een ziekenhuis, zoals te zien was op een filmpje. Daarmee krijgt de FIFA, zo rot als wat, de ambassadeur die de bond verdient. Dat dan weer wel.

Later gaf Maradona een verklaring voor zijn vreemde gedrag, in een ander filmpje. Hij sprak alsof hij een paar nachten niet had geslapen. Het was de schuld van het internet. Hij had alleen maar witte wijn gedronken. Omdat zijn zus om een teken had gevraagd, begon hij plotseling te fluiten. De ondersteuning naar de VIP-loge en aansluitend medische hulp had hij nodig omdat hij pijn aan zijn nek had.

Vorig jaar was ik met vrienden in Buenos Aires, de stad van Maradona. In de wijk Boca is hij overal – en Lionel Messi nergens. In Argentinië is er veel minder liefde voor Messi dan voor Maradona. Messi was nog een jongen toen hij het land verliet en in Barcelona ging wonen. In de nationale ploeg heeft hij niet vaak geschitterd; niet zoals Maradona die Argentinië in 1986 hoogstpersoonlijk wereldkampioen maakte.

Het grootste verschil tussen Maradona en Messi werd onder woorden gebracht door de Nederlandse jongen die ons fietsend de stad liet zien, een voetballiefhebber die alle klassiekers kende. Messi is de man die alle Argentijnen willen zijn, doceerde hij, Maradona de man die zij zijn. Het verklaarde veel, ook over het Argentijnse volk trouwens.

Met Maradona wordt vaak gedweept, nog steeds. Op zijn valpartijen wordt vaak lacherig gereageerd. Hij wordt gezien als een vrije jongen die lak heeft aan conventies en gezag niet erkent, behalve als de regering in Havana zetelt. Zijn tatoeage van het hoofd van Che Guevara op zijn bovenarm is bijna op ware grootte.

Hij drinkt en hij snuift en doet intussen uitspraken waarmee hij brave burgers de gordijnen injaagt. Een topkerel, kortom, een eigenzinnige bon vivant die lekker zijn eigen gang gaat.

Daar valt over te twisten. Je kunt ook zeggen dat Maradona een gevallen held is die dringend hulp nodig heef; géén dweil, maar een verwarde man en een patiënt bovendien. Te lachen valt er niets, er is alleen maar tragiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.