ColumnLoes Reijmer

Femke Halsema is meer dan de weerstand die ze oproept

null Beeld

Ja ja, nu weten we het wel: als Femke Halsema door Amsterdam fietst, wordt er weleens ‘hoer’ naar haar geroepen. Toen haar dochter vorig jaar zomer naar buiten wilde, schreeuwden demonstranten voor de ambtswoning ‘Je moeder is een hoer!’ tegen de 16-jarige. Bij de huldiging van Ajax stond de voltallige harde kern ‘hoer’ naar Halsema te roepen. Hoer, hoer, hoer – het woord viel zo vaak in het anders zo brave College Tour, dat Kijkwijzer de uitzending zelfs van een waarschuwend icoontje voor grof taalgebruik voorzag.

Zeker tien minuten ging het interview over de misogyne beledigingen aan het adres van de Amsterdamse burgemeester. Twan Huys wilde weten hoe het voelde, toen ze in de auto zat na de huldiging van Ajax. Een student psychologie wilde weten hoe ze haar hoofd boven water wist te houden, ondanks alle haat. De moeder van Halsema werd gevraagd hoeveel pijn het haar doet als haar dochter zo wordt bejegend. ‘Huiveringwekkend’, schreef de televisierecensent van de Volkskrant, ‘schokkend’ zeiden de kijkers op de bank tegen elkaar.

En ja, dat is het natuurlijk ook. Het is goed dat er aandacht is voor de haat die vrouwen ten deel valt in het publieke debat, dat ze die ervaringen niet langer hoeven weg te wuiven, maar dat die worden gezien, benoemd en erkend – zelf heb ik er ook krantenpagina’s over volgeschreven. Toch viel in het biotoopje van College Tour iets op, een keerzijde ervan, zou je kunnen zeggen. Want de aandacht voor het een, gaat ten koste van het ander. En zo kan ondergesneeuwd raken dat vrouwen wel meer zijn dan de weerstand die ze oproepen.

Heel even ging het over hoe belangrijk Halsema voor Lale Gül is geweest, de schrijver die niet meer veilig was nadat ze een boek had gepubliceerd over opgroeien in een streng Turks-Nederlands milieu. Gül appte dagelijks met de burgemeester, kon haar ’s nachts bellen en kreeg onderdak toen ze het ouderlijk huis moest ontvluchten. ‘Ik geef veel om haar’, zei Halsema, ‘maar ze staat voor mij ook model voor veel jonge meiden die vrij proberen te zijn, zich proberen te emanciperen, hun eigen weg willen zoeken.’

Huys vroeg niet door, terwijl hier juist de kern van haar burgemeesterschap lijkt te liggen, niet bij die sneue hoerroepers. Het is uniek dat de hoofdstad een burgemeester heeft die de kwetsbare positie van bepaalde groepen meisjes en jonge vrouwen tot speerpunt heeft gemaakt. Een burgemeester die erkent dat vrouwen op veel plekken niet veilig zijn omdat ze worden lastiggevallen, die de online exposecultuur en sextortion probeert aan te pakken. Veel aandacht is altijd uitgegaan naar de jonge criminelen, de jongens uit zwakke wijken die hard op weg zijn een grote te worden in de onderwereld. Nu worden hun zusters, de kwetsbare jonge vrouwen in diezelfde wijken, eindelijk óók gezien.

Maar ja, daar ging het dus niet over in College Tour. Het programma zou een ode moeten zijn aan de deskundigheid van de gast, maar plaatste Halsema vooral in de positie van ervaringsdeskundige, een rol die vrouwen vaker krijgen toebedeeld. Onder het mom van ‘Hoe vóélt dat nou?’ worden ze geacht hun binnenwereld op tafel te storten, terwijl het antwoord zelden interessanter is dan ‘heel vervelend’.

Persoonlijk ben ik altijd iets benieuwder naar wat de aanstichters voelen, de daders, de medeplichtigen. De hooligans die ‘hoer’ schreeuwen, de jongens die hun vrouwelijke leeftijdsgenoten exposen op sociale media, de online anoniempjes die vrijuit filosoferen hoe een vrouw moet worden verkracht. Maar die schoppen het vrijwel nooit tot College Tour, dat is ook weer zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden