Feiten, feiten, feiten!

De beste pokeraar met de feiten in het Midden-Oosten wint. Toch?

Fact checking is alles in het Midden-Oosten. Wie zijn informatie niet op orde heeft, de dood van een kind niet kan verifieren met getuigen kan boze brieven verwachten.

Feiten zijn alles in het Midden-Oosten; ze zijn de bouwstenen voor leugens en vredesbesprekingen. De beste pokeraar met de feiten wint. Het is misschien beter om het nieuws zonder feiten te brengen: waarschijnlijk is er vandaag een kind overleden. Meer durven we niet te beweren.

Ik begin daarom met schroom en beven aan mijn reis naar het Midden-Oosten. Ik voel dat de feiten mijn blik teveel kleuren maar ik wil er ook weer niet mijn voetzolen aan afvegen.

Ali is op weg naar zijn Palestijnse vrouw in Galilea, hij is een Libanees uit Baälbek en reist op een Duits paspoort naar Israël. Hij woont in Berlijn waar hij werkt als dokter. Zijn vrouw volgt een cursus aan de Bir Zeit universiteit bij Ramallah.

Hij vertelt dit allemaal tegen mij in het Arabisch. We reizen samen in de bus naar Jeruzalem. We wisselen emails uit. In de bus zit een groepje jonge Israëliërs met mondkapjes op. De hype van de varkensziekte is erg succesvol.

Wie met mij omgaat moet zich goed voelen zelfs als daarvoor de waarheid geweld moet worden aangedaan.

Ik moet een perskaart halen bij het persbureau. Ik verwachtte een groot, in Bijbelse maten uitgevoerd gebouw. Het echte ding huist boven een kinderattractie. Het is een plek waar niemand echt wil zijn, ook de kinderen niet.

De persjongen heet Ilan, heeft een keppeltje op, spreekt met een Brits accent en kijkt op zijn computer naar Youtube. Overal hangen posters en cartoons waarvan de kern is dat Israël alles eraan doet om niets te verbergen, en de rest van de wereld wel. Ik houd van deze openheid.

Je moet eerst alles geprobeerd hebben om elkaar te begrijpen, je kan nog altijd naar de wapens grijpen. Ilans boodschap is duidelijk: wij hebben niets te verbergen, we willen alleen dat jullie je feitjes op orde hebben en daar gaan we jullie bij helpen.

Een perskaart aanvragen kost twee pasfoto's, twee formulieren invullen, 10 euro en anderhalve dag wachten. Een koopje eigenlijk voor onbeperkt toegang tot het meest betwiste gebied op aarde.

Ik besluit niet af te dingen. Om het contact tussen Ilan en mij niet onnodig te compliceren besluit ik niet te vertellen dat ik uit een pro-Palestijnse familie kom al zal ik nooit de uitspraak van mijn oom vergeten dat hij liever in het land van de joden asiel zou vragen dan bij Arabieren.

Als het om je eigen hachje gaat is alles veroorloofd. Ilan heeft een doel in zijn leven: mensen afpoeieren met een perskaart die toegang biedt tot de attractie die dit gebied is geworden, entree 10 euro. Een Japanse cameraploeg die haar pas komt halen hebben alvast het zekere voor het onzekere genomen en draagt een tshirt met daarop de vlag van Israël afgedrukt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden