Lezersbijdrage

Examenopgave uit 1975 zou nu tot paniek leiden

Dit zijn de ingezonden brieven uit de Volkskrant van maandag 16 maart

Schatrijke provincies

Een aantal provincies heeft miljarden verdiend aan de verkoop van hun energiecentrales. Zij hebben dit geld verdiend als gevolg van hun geografisch geluk: door het hebben van snelstromende rivieren beschikten zij over deze energiecentrales. Volgens mij is het geld verdiend aan het geografische 'geluk' van de Groninger energiebel, direct verdwenen in 's Rijks schatkist. Moeten de provinciale energiemiljarden niet hetzelfde worden behandeld?

Marleen van Minnen, Borger

Wat ging er fout?

Als docent wiskunde en natuurkunde in het VO, vanaf 1971 tot heden, ben ik geheel eens met de zienswijze van Aleid Truijens. Ze geeft exact aan wat er fout ging in het onderwijs: de lumpsumfinanciering. Ik kan een boek schijven over de gevolgen van deze verandering: de opkomst van het zichzelf verrijkende managementgilde in het onderwijs. De docenten, toch de mensen die het veldwerk doen, hebben zich laten inpakken door deze groep 'leidinggevenden'.

Deze groep heeft steeds minder binding met het onderwijs en zijn slechts managers die vaak het onderwijs als springplank zien naar een nog beter betaalde baan buiten het onderwijs. Toen ik begon les te geven op een middelbare school met 1.600 leerlingen, was er een rector (die ook les gaf!) en twee conrectoren (uiteraard docenten).

Meer niet. Wat een weelde. Anno 2015 zijn er op dezelfde school met het zelfde aantal leerlingen: een directie hoofd; een rector met twee secretaressen, acht teamleiders, vaak met een assistent, een horde begeleiders, interimmanagers en onderwijs bewakers, met een voor mij onduidelijke taak.

Wanneer ik een extra uur vraag omdat ik door omstandigheden in tijdnood kwam bij de behandeling van de leerstof in een examenklas, krijg ik steevast het antwoord: te duur. Een geluk bij ongeluk voor deze situatie is, dat het niveau van het wiskunde en natuurkunde onderwijs al 30 jaar een neerwaartse lijn vertoont, waardoor er minder lessen nodig zijn t.o.v. het niveau van de jaren zeventig. Vijf lessen per week natuurkunde werden twee lessen.

Een examenopgave op het havo uit 1975 kan ik nu niet geven op het vwo. De leerlingen zouden in paniek raken. Er is maar een remedie om uit deze ellende te komen: geef de docenten weer de macht en reduceer de 'overhead' tot een minimum.

Dr. Reinoud Jan Slagter, Bussum, docent wiskunde, natuurkunde en theoretisch fysicus

Indonesische tegenstanders

Natuurlijk is het noodzakelijk om meer inzicht te verschaffen over het Nederlandse militaire optreden in voormalig Nederlands-Indië met name door het Korps Speciale Troepen (KST) in Zuid-Sulawesi en in West-Java. En ook over de gewelddadige aanpak (verhoor en marteling van Indonesische gevangenen, executies en nachtelijke operaties) van de Inlichtingen- en Veiligheidsgroepen (IVG) die waren toegevoegd aan de meeste Nederlandse gevechtseenheden.

Maar de Indonesische tegenstanders pasten eveneens min of meer systematisch geweld toe. Zo werden al vanaf het najaar van 1945 etnische zuiveringen van minderheden zoals (Indo-) Europeanen en Chinezen door Indonesische strijdgroepen uitgevoerd. Een van de vele voorbeelden: in het gebied tussen de plaatsen Pesing en Tangerang, zo'n 15 kilometer ten westen van Jakarta werden van april tot en met juni 1946 door Indonesische milities meer dan duizend onschuldige Chinese mannen, vrouwen en kinderen, ze werden als pro-Nederlands beschouwd, op vaak gruwelijke wijze omgebracht. Ze werden met bamboesperen doodgestoken of in stukken gehakt of in hun huizen opgesloten en levend verbrand. Op het laatste moment vluchtten nog duizenden Chinezen naar Jakarta

Een ander voorbeeld van mensenrechtenschending: op 18 mei 1946 werden zes zwaargewonde Nederlandse militairen, ze waren in een hinderlaag gelopen, met touwen vastgebonden en naar een kampong in de buurt van de plaats Pesing gesleept. Daar werden ze gemarteld. De verminkte lijken werden later geïdentificeerd. Het waren oorlogsvrijwilligers die pas op West-Java waren gestationeerd. Hun namen zijn bekend. Waar kunnen de nabestaanden van deze Nederlandse militairen en Chinese slachtoffers zich melden voor een schadevergoeding wegens mensenrechten schendingen door Indonesische (para)militaire groeperingen? Het stemt tot nadenken dat over de geweldsexcessen van Indonesisch kant, in het bijzonder tijdens de bersiap-periode en de toenemende guerrillaoorlog erna nooit een Indonesische Excessennota is verschenen.

Dr. Louis Zweers, Rijswijk onderzoeker en publicist over Nederlands-Indië

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden