Column Eva Hoeke

Even weer twintig op Mykonos en dan weer terug naar Nederland en je veertigjarige zelf

Ik was weer helemaal thuis.

Op het Griekse eiland Mykonos had ik Vijf Hele Dagen uit liggen hijgen van de laatste vier jaar. Vrolijke jaren geweest, dat zeker, maar ook turbulente jaren – kinderen, werken, kinderen, werken, harder, beter, meer, de behoefte aan een ventielvakantie was hoog, en dus had ik me samen met een vriendin verschanst in een nogal prijzig resort waarvan we in het voorjaar al bellend en klikkend op steeds mooier wordende plaatjes tegen elkaar hadden gezegd dat we het waard waren, hallo, mág het een keer. Dus daar lagen we dan, aan een baai waar het kristalheldere blauw-groene water van de Cycladen zich eindeloos uitstrekte, net als de tijd.

Elke dag knapten we meer op.

’s Ochtends harkte een knaap in driedelig wit het zand rond onze strandbedden aan terwijl een collega sliertjes zeewier uit het water stond te scheppen. Wanneer we koffie bestelden werd die met onzichtbare bewegingen voor ons neergezet, ik negeerde het vermoeden dat ze ons diep van binnen moesten haten.

Overdag lazen we. Ik Laura H., zij The Nickel Boys. Tussendoor voerden we gesprekken, het was heerlijk om een poosje alleen maar herhaald te worden, toegeknikt, jezelf bevestigd te zien, in plaats van gesprekken te voeren die werden begeleid met vragen, opdrachten of blikken die stilzwijgend boekdelen spraken. Met enig heimwee keek ik naar twee bruine kotertjes die zoet zaten te spelen in de branding, totdat er één vanuit het niets in redeloze woede ontstak. ‘Lekker hè,’ raadde mijn vriendin mijn gedachten. ‘Dat ze niet van jou zijn.’

Af en toe kwamen er berichten van onze achtergebleven mannen.

Die van mij had het zwaar en die van haar ‘een beetje griep.’

Mijn vriendin, rollend met haar ogen: ‘Ik noem het niet eens, als ik een beetje keelpijn heb.’

Ik, opbiedend: ‘Als ik zeg dat ik me niet goed voel, zegt hij meteen: ‘Ik ook niet.’

Mijn vriendin, de dagwinnaar: ‘Die van mij denkt altijd meteen dat hij kanker heeft.’

We bestelden nog maar een glaasje.

Op onze bleke bekkies verscheen weer kleur, de vouwen vervaagden, zelfs mijn permanente vage pijn in mijn onderrug, die zich naarmate de Hollandse dagen vorderden uitstrekte tot mijn rechterbil en ’s avonds doortrok tot mijn knie, verdween spoorslags, als een dief in de nacht. Het gaf te denken. Wat voor leven leidde ik eigenlijk, thuis? Terwijl we lagen te dobberen vertelde mijn vriendin, een estheet, dat de kust een gunstige invloed heeft op het centraal zenuwstelsel vanwege het ruisen van de golven, een geluid dat op diep niveau ontspant, ze had het ergens gelezen. Daarna wees ze op een wit hoogglanzende boot die ze een strijkijzer noemde, een Riva 68 Ego, een boot waarin zowel de leeftijd als de middle name van de eigenaar zich openbaarde. Het thuisfront had ondertussen een lifehack ontdekt: afwasmiddel in de wc-pot. ‘Dan hoef je niet eens meer met de borstel erin!’

’s Avonds deden wij alsof we weer twintig waren. Beelden van eerdere vakanties naar Miami en Californië drongen naar voren, vrolijke vagebonderij in een gehuurde auto, koffers vol lipgloss en torenhoge hakken in de achterbak. In bruisende clubs aten we salades en kakelverse vis, er was wijn en er was aandacht, en nét op het moment dat we gek werden van vragen als ‘Where are you from?’ en ‘How many days do you stay?’ gingen we weer naar huis, terug naar ons eigen veertigjarige zelf, waar ook de meteorologische herfst inmiddels had toegeslagen. De Man zou er vanwege werk niet zijn wanneer ik thuiskwam, ‘maar ik heb wel alvast eten voor je gehaald,’ zei hij door de telefoon. Hij hoefde er verder geen complimenten voor maar in de gang stonden twee kratten vol proviand, dan hoefde ik de deur niet meer uit, graag gedaan.

Die avond aten we kaaswafeltjes, rijst en drie zakken kattengrit, dat zeg ik, ik was weer helemaal thuis. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden